czwartek, 19 października 2017 r.

Artykuły sponsorowane

Czym jest łojotokowe zapalenie skóry?

Dodano: 19 stycznia 2017, 01:38
Autor: Promocja

Łojotokowe zapalenie skóry nie bierze się znikąd. Przypadłość rozpoczyna się od zwykłego łupieżu, który większość ludzi bagatelizuje. Zrzucają winę za pojawienie się łupieżu na mroźną aurę, noszenie czapki czy przegrzanie skóry głowy. Często łupież znika po zastosowaniu odpowiedniego szamponu przeciwłupieżowego. Nieestetyczna dolegliwość sprawiająca znaczny dyskomfort znika bezpowrotnie. Ale czy zawsze? Niestety nie.

Pojawiające się złuszczone białe drobinki mogą zwiastować poważniejszą chorobę – łojotokowe zapalenie skóry. Choroba ma charakter przewlekły i dotyczy kilku procent populacji.Są to zazwyczaj mężczyźni w wieku między 30. a 60. rokiem życia.Choroba atakuje obszary ciała, w których aktywność wykazuje duża liczba gruczołów łojowych. Zazwyczaj łojotokowe zapalenie skóry obejmuje zatem skórę głowy, ale zdarza się, że obejmuje również brwi, brodę, szyję, klatkę piersiową i skórę pod pachami. Inne nazwy łojotokowego zapalenia skóry to  wyprysk łojotokowy i złuszczanie łuszczycowate. Skąd w zasadzie nazwa? Wzięła się ona od źródła choroby, czyli nadmiernego wydzielania łoju przez gruczoły łojowe.

Przyczyny zachorowań na łojotokowe zapalenie skóry

Przyczyny zachorowań na łojotokowe zapalenie skóry są liczne, ale przez to, że nie zostały do końca zidentyfikowane.  Powinno raczej paść pytanie: „co sprawia, że hormony łojowe rozpoczynają nadprodukcję łoju w tak znacznym stopniu, że powoduje to nagłe i intensywne złuszczanie się naskórka?”.  Jako pierwszy czynnik charakteryzuje się  aktywnoścokreślonej grupy składników wewnątrz- i zewnątrzpochodnych, których nadreaktywnośćpowoduje zaburzenia w wydzielaniu łoju.Zaliczamy do nich: grzyby drożdżopochodne z gatunku Malessezia i pewne hormony. Drugim czynnikiem są geny i ich predyspozycje do występowania różnych chorób.  Istnieje także grupa podwyższonego ryzyka zachorowania na łojotokowe zapalenie skóry, o przynależności do której decyduje tryb życia. Mianowicie chodzi o  zaburzenia nastroju, przebyte depresje, obniżoną odporność, stres, nosicielstwo wirusa HIV, choroba AIDS i nowotwory złośliwe. Również nadużywanie alkoholu oraz brak dbania o higienę nie wpływa korzystnie na uniknięcie łojotoku. Brak zróżnicowanej, zdrowej diety również nie pomaga. Czynnikami zewnętrznymi, na które dana osoba jako indywiduum ma mały wpływ może być zanieczyszczenie powietrza, twarda woda, nieodpowiedni kosmetyk.

Rozróżniamy następujące rodzaje łojotoku:

  • Łupiezopochodne łojotokowe zapalenie skóry,
  • Rozsiane łojotkowe zapalenie skóry,
  • Łojotokowe zapalenie powiek,
  • Erytrodermia łojotokowa.

Objawy łojotokowego zapalenia skóry

Objawy łojotokowego zapalenia skóry są zróżnicowane, a ich intensywność zależy od rodzaju ŁZS. Objawów należy szukać na samym początku na skórze głowy, gdyż jest to najczęstsze miejsce choroby. Nierzadko spotkać się można z atakiem na dekolt, twarz, uszy, fałdy skórne, np. szpara międzypośladkowa, pachwiny, pachy i obszar międzyłopatkowy. Zaatakowana skóra jest zazcerwieniona i pokryta niewielkimi łuskami barwy szarej lub żółtej. Bardziej zaawansowane stadia choroby objawiają się nasileniem tych objawów. Dodatkowo obserwuje się sączenie z obszaru zaatakowanego, ponieważ jest on wilgotny. Pacjenci odczuwają nieprzyjemny ból i świąd oraz pieczenie skóry. Objawy nie wpływają na ogólna kondycję fizyczna, ale wpływają na komfort psychiczny pacjenta. W życiu codziennym przysparzają mu niemały dyskomfort. Choroba nawracająca przynosi skutki w postaci wypadających włosów, a następnie łysienia.

Jak leczyć ŁZS?

Podstawą każdego leczenia jest trafna diagnoza. Po zaobserwowaniu objawów wskazujących na łojotokowe zapalenie skóry warto udać się do dermatologa. W diagnozie pomaga określenie obszarów  zaatakowanych oraz charakterystyka dolegliwości. Jeśli badanie skóry oraz wysypki wskaże jednoznacznie na ŁZS wdraża się leki, których stosowanie prowadzi najczęściej do ustąpienia objawów. Leczenie skutkuje zniknięciem zaczerwienionych plam oraz łusek wysuszonego łoju. Leczenie najczęściej polega na przepisaniu i przyjmowaniu leków doustnych oraz na terapii miejscowej poprzez stosowanie maści i kremów. Leki w składzie zawierają substancje zwalczające infekcje grzybicze, bakteryjne i wirusowe. Szybsze ustąpienie choroby zapewnia używanie środków wspomagających, takich jak szampony przeciwłupieżowe oraz kremy ochronne.  Dermatolog dobiera program leczenia i zestaw leków w taki sposób, aby uzyskać jak największą efektywność farmakoterapii.

Łojotokowe zapalenie skóry u dzieci

Łojotokowe zapalenie skóry dotyczy tak samo często dzieci jak i dorosłych. Pojawia się najczęściej tuż po urodzeniu i nazywane jest ciemieniuchą. Jeśli mowa o leczeniu, to u dzieci nie wymaga ono tak agresywnej terapii farmakologicznej jak u dorosłych z oczywistego powodu – niewykształconego w stu procentach układu immunologicznego i braku pełnej aktualizacji „bazy wirusów” przez układ odpornościowy. Niemowlęta leczy się poprzez codzienne kąpiele i stosowanie środków nawilżających, takich jak oliwka czy wazelina.

Bibliografia:
1. http://pieknojestwtobie.com/lojotokowe-zapalenie-skory-twarzy/2. http://twojmedyk.pl/lzs-lojotokowe-zapalenie-skory/

Czytaj więcej o:

Pozostałe informacje

Alarm 24
Widzisz wypadek? Jesteś świadkiem niecodziennego zdarzenia?
Alarm24 telefon 691 770 010

Wyślij wiadomość, zdjęcie lub zadzwoń.

Kliknij i dodaj swojego newsa!