Recenzje książek

Katarzyna Kobylarczyk „Pył z landrynek. Hiszpańskie fiesty”

  Edytuj ten wpis
Dodano: 28 kwietnia 2013, 13:08

Katarzyna Kobylarczyk „Pył z landrynek. Hiszpańskie fiesty”, Wydawnictwo Czarne
Katarzyna Kobylarczyk „Pył z landrynek. Hiszpańskie fiesty”, Wydawnictwo Czarne

Hiszpania znana i nieznana. Wszyscy, którzy wybierają się na nadmorskie plaże, poleżą na leżakach, zwiedzą Sagrada Familia i galerie obrazów uważają, że już znają Hiszpanię. A jaka ona jest naprawdę?

„… to opowieść o kraju, gdzie wieje tramontana, szatański wiatr z opowiadania Márqueza, gdzie ludzie dla zabawy podpalają styropianowe figury większe od domów, a w święta obrzucają się cukierkami, błotem, zdechłymi szczurami i rzepą. To relacja z miejsc, gdzie w Wielki Piątek bije się w bębny, aż krwawią dłonie, a czarownice odpędza się ciepłą wódką. To także zbiór historii o bandytach, rzeźnikach, królach i tancerkach z zapomnianych miasteczek Kastylii-La Manchy, Andaluzji, Estremadury i Katalonii. Książka jest owocem trzech lat życia i podróży po Hiszpanii, a przede wszystkim pogoni za iberyjskimi fiestami”.

Autorka tej książki pokazuje pewną dwoistość hiszpańskiego społeczeństwa – z jednej strony pęd do współczesności, z drugiej: niezwykłe misteria, zapamiętanie się w rytuałach i niezwykłe świętowanie, niemal fiesta.

Jednak – to trzeba powiedzieć, mimo, że autorka penetruje miejsca, do których nie każdy turysta chce i może dotrzeć, sama zachowuje się jak turystka – stoi nieco z boku i relacjonuje.

„…po chwili na ścieżce pojawił się mężczyzna okryty grubą, burą opończą. (…) W ciszy słychać było tylko dzwonienie łańcuchów na nogach pokutnika i suchy trzask flesza człowieczka z aparatem. Biały wór na głowie wciąż skrywał tożsamość człowieka, ale szata zdradzała, że musi być dużym, masywnie zbudowanym mężczyzną. Co skłoniło go do samobiczowania?”

No właśnie – co? Jak sama mówi „Tego nigdy nie mieliśmy się dowiedzieć” – bo też nigdy autorka się o to nie starała. Zostawia to sferze domysłów własnych i czytelnika. Kobylarczyk maluje słowem obrazy. To jej własne refleksje, obserwacje, domysły. Kontakty z miejscowymi ludźmi ogranicza się do wymiany najprostszych zdań, które w minimalnym stopniu coś wyjaśniają i w gruncie rzeczy wcale o to nie chodzi.


  Edytuj ten wpis
Czytaj więcej o:
(0) komentarzy

Skomentuj

avatar
Komentujesz jako Gość (Zaloguj się)

Zaznacz "Nie jestem robotem", by dodać komentarz:

Ostatnie komentarze

Na razie brak komentarzy, Twój może być pierwszy.

Pozostałe informacje

październik 2017
P W Ś C Pt S N
1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031
CGK - aplikacja mobilna