Recenzje wydarzeń

Słodko-kwaśny jubileusz Federacji

Dodano: 24 listopada 2009, 13:58

Federacja, Lublin, Centrum Kongresowe Uniwersytetu Przyrodniczego, 22.11.09

Czy koncert dobrze wykonany i napakowany przebojami, także wesołymi, prowadzony przez błyskotliwie dowcipnego konferansjera i odbywający się przy pełnej widowni może zrobić smutne wrażenie? Okazuje się, że może. Przynajmniej w pewnej mierze.

Niedzielny występ lubelskiej supergrupy bardowskiej Federacja był pomyślany jako zamknięcie cyklu przedsięwzięć z okazji jej dziesięciolecia i zarazem impreza promocyjna nowego albumu, który tego dnia w tym miejscu miał premierę handlową.

Niestety, "Dycha w Trójce”, nagrana podczas koncertu w Studiu Muzycznym Polskiego Radia im. Agnieszki Osieckiej, to – jak na standardy tego zespołu – longplay dość słaby. Nie jest jubileuszowym bestem, choć pojawia się tu kilka starych wielkich przebojów Federacji. Z racji ich obecności oraz umieszczenia paru innych znanych już numerów nie jest też przekornym zestawem nowości na okazję skłaniającą do podsumowań.

Ale ważniejsze i gorsze jest to, że poza dwoma wyjątkami, nie przynosi utworów tak mocnych, wyrazistych, przebojowych i kompletnych w połączeniu wysokiej jakości muzyki i słów jak "Piosenka w samą porę”, "Co takiego”, "Za nic do dodania”, "Co ona ćpa”, "Plotka”, "Idę skacząc po górach” czy "Kujawiaczek diasporalny”.

Z pięciu premierowych kawałków federaci najbardziej zbliżają się do tego kanonu w piosenkach "Kiedy jestem sam” i "Gadanie do stracha na wróble”. Głównie dzięki znakomitym tekstom Włodzimierza Wysockiego. Choć muzycznie też dzieje się w nich ciekawie. Szczególnie w drugiej, która ma formę poloneza.

Znałem zawartość albumu przed premierą handlową. Więc daleki byłem od euforii i wielkich oczekiwań, wybierając się na koncert go promujący. Wiedziałem jednak, że bardowie wykonają też swoje klasyki. I tu liczyłem na dobre wrażenia i się nie zawiodłem. Generalnie to był bardzo dobry występ, potwierdzający wielką klasę wykonawczą naszej supergrupy, wzmocniony błyskotliwą konferansjerką Artura Andrusa.

Natomiast zdziwiło i zasmuciło mnie to, co zobaczyłem na widowni. Była prawie pełna, ale większość publiczności stanowili ludzie po czterdziestce, z czego co najmniej połowa była po pięćdziesiątce. Okazuje się zatem, że piosenki Federacji nie rezonują już tak jak dziesięć lat temu w młodym pokoleniu. To niedobrze.

No i jeszcze jedno. Idąc na koncert nie widziałem ani jednej jego reklamy. To, że nie było żadnych plakatów na słupach, jest problemem samej Federacji i jej operatywności. Jednak miasto powinno dowartościować jakimś banerem na Ratuszu czy na placu Litewskim jubileusz zespołu, który mimo ostatnich wahnięć formy jest wciąż najlepszą wizytówką muzyczną Lublina.
Czytaj więcej o:
(0) komentarzy

Skomentuj

avatar
Komentujesz jako Gość (Zaloguj się)

Zaznacz "Nie jestem robotem", by dodać komentarz:

Ostatnie komentarze

Na razie brak komentarzy, Twój może być pierwszy.

Pozostałe informacje

CGK - aplikacja mobilna