Przeglądarka, z której korzystasz jest przestarzała.

Starsze przeglądarki internetowe takie jak Internet Explorer 6, 7 i 8 posiadają udokumentowane luki bezpieczeństwa, ograniczoną funkcjonalność oraz nie są zgodne z najnowszymi standardami.

Prosimy o zainstalowanie nowszej przeglądarki, która pozwoli Ci skorzystać z pełni możliwości oferowanych przez nasz portal, jak również znacznie ułatwi Ci przeglądanie internetu w przyszłości :)

Pobierz nowszą przeglądarkę:

Użytkownik

Białystok: piesza pielgrzymka prawosławna do Jabłecznej już na szlaku

Utworzony przez Neo Uniata, 16 czerwca 2010 o 19:53
Białystok: piesza pielgrzymka prawosławna do Jabłecznej już na szlaku  Piesza pielgrzymka prawosławna do monasteru św. Onufrego w Jabłecznej na Lubelszczyźnie wyruszyła 15 czerwca z Białegostoku. Po przejściu 220 km, pątnicy wezmą udział 24 i 25 czerwca w dorocznych, prawosławnych uroczystościach ku czci patrona klasztoru. To najdłuższa pielgrzymka organizowana przez Bractwo Młodzieży Prawosławnej w Polsce. Pielgrzymi wyruszyli po rannych modlitwach w monasterze Narodzenia Najświętszej Marii Panny w Dojlidach. Wierni wędrować będą dziewięć dni. Trasa wiedzie między innymi przez Świętą Górę Grabarkę, Janów Podlaski, Mielnik, Kodeń. Rzekę Bug pielgrzymi pokonają promem. Najkrótszy etap z Kodnia do Jabłecznej wynosi 13 km., najdłuższy z Milejczyc do Mielnika 35 km. W Pielgrzymce wyruszyło z Białegostoku nieco ponad 20 osób. Jest to jedna z najmniej licznych prawosławnych pielgrzymek, dzięki czemu ma rodzinny wymiar. Wśród uczestników pielgrzymki są osoby z diecezji białostocko - gdańskiej oraz innych diecezji prawosławnych w kraju. Do Jabłecznej wyruszą też pielgrzymki z innych miejscowości na wschodzie Polski. Do Monasteru św. Onufrego pątnicy dotrą 23 czerwca. Następnego dnia wieczorem rozpoczną się główne uroczystości. Głównej uroczystości 25 czerwca, będzie przewodniczył metropolita Warszawy i całej Polski arcybiskup Sawa, razem ze wszystkimi polskimi biskupami prawosławnymi. Wieś Jabłeczna na Lubelszczyźnie jest, obok Grabarki, jednym z dwóch najważniejszych sanktuariów prawosławia w Polsce. W 1998 roku minęło 500 lat istnienia monasteru w Jabłecznej. Chociaż nie można ustalić dokładnej daty powstania monasteru w Jabłecznej, przyjmuje się, że początki klasztoru sięgają końca XV wieku. W klasztorze mieszka trzynastu braci. Funkcję przeora sprawowali obecni biskupi: metropolita Warszawy i całej Polski archimandryta Sawa, ihumen Miron - biskup hajnowski oraz Ordynariusz Wojska Polskiego oraz Abel biskup Diecezji Lubelsko - Chełmskiej. Obecnie przeorem monasteru św. Onufrego w Jabłecznej jest archimandryta Atanazy (Nos). Mnisi zajmują się między innymi hodowlą ryb, pszczelarstwem, rolnictwem oraz rękodziełem. Najcenniejsze zabytki klasztoru to ikony św. Onufrego i Bożej Matki Jabłeczyńskiej. ######grekokatolicy.pl/
Zaloguj się, aby oddać głos
0
Pozdrawiam ortodoksyjnych chrześcijan i tych wschodniego obrządku staro-cerkiewno-słowiańskiego co pobłądzili zawierając unię z Rzymskim Watykanem , narodowo-katolickich łacinników , a także pozdrawiam protestujących protestantów, wszystkie inne wyznania nie chrześcijańskie i niewierzących... Staroobrzędowcy w Polsce 500 polskich staroobrzędowców zrzesza Staroprawosławna Pomorska Cerkiew RP, należąca do nurtu bezpopowców. Denominacja została zarejestrowana w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji RP w wykazie kościołów i związków wyznaniowych, działających na podstawie odrębnych ustaw, pod numerem 7. Przewodniczącym jest Mieczysław Kapłanow.
Zaloguj się, aby oddać głos
0
STAROWIER napisał:
Pozdrawiam ortodoksyjnych chrześcijan i tych wschodniego obrządku staro-cerkiewno-słowiańskiego co pobłądzili zawierając unię z Rzymskim Watykanem , narodowo-katolickich łacinników , a także pozdrawiam protestujących protestantów, wszystkie inne wyznania nie chrześcijańskie i niewierzących... Staroobrzędowcy w Polsce 500 polskich staroobrzędowców zrzesza Staroprawosławna Pomorska Cerkiew RP, należąca do nurtu bezpopowców. Denominacja została zarejestrowana w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji RP w wykazie kościołów i związków wyznaniowych, działających na podstawie odrębnych ustaw, pod numerem 7. Przewodniczącym jest Mieczysław Kapłanow.
kiedyś w Polszcze mieszkali Polacy, a teraz same mniejszości w tym bezpupowcy
Zaloguj się, aby oddać głos
0
polan napisał:
kiedyś w Polszcze mieszkali Polacy, a teraz same mniejszości w tym bezpupowcy
I Polacy z Ruskiej Storony
Zaloguj się, aby oddać głos
0
CERKIEW PRAWOSŁAWNA NA PODLASIU PRZED UNIĄ BRZESKĄ Nierozerwalnie związane z państwowością ruską, początki tworzenia się na obszarze ziemi brzeskiej prawosławnej organizacji parafialnej odnieść trzeba najprawdopodobniej do XI w., gdy za panowania Jarosława Mądrego, zaczęto dokładać zdecydowanych starań dla umasowienia organizacji cerkiewnej. Według polskiego historyka A. Jabłonowskiego, opisującego sytuację wyznaniową w XVI-wiecznym woj. podlaskim — Zakładanie cerkwi na Podlasiu rozpoczęło się oczywiście razem z postępowym podbijaniem i kolonizacją wschodniej połaci tej krainy przez książąt ruskich. Posuwano się więc naprzód od Brześcia z biegiem Bugu, coraz głębiej, przechodząc z kolei na Nurzec, nim się wkroczyło ostatecznie w dorzecze Narwi. Pierwsze wzmianki o istnieniu na tym terenie cerkwi spotykamy jednak dopiero w XIII-wiecznym Latopisie halicko-wołyńskim, z którego treści wynika, iż na terenie obecnego Podlasia cerkwie istniały wówczas w Drohiczynie, Mielniku (z cudowną ikoną Spasa-Zbawiciela) i Bielsku. Przez cały okres istnienia Rusi Kijowskiej i Halicko-Włodzimierskiej terytorium to objęte było jurysdykcją jedynie prawosławnych metropolii — kijowskiej i halickiej. Diecezjalnie Ziemia Brzeska objęta była granicami prawosławnego biskupstwa ze stolicą we Włodzimierzu Wołyńskim, założonego przez Włodzimierza Wielkiego w 992 r. W granicach diecezji włodzimierskiej (zwanej później włodzimiersko-brzeską, od 1596 r. unickiej) Podlasie przetrwało do końca XVIII w. Istnieją też przypuszczenia, iż Ziemia Brzeska, jako że przez pewien okres, wraz z Ziemią Turowską, należała bezpośrednio do księstwa kijowskiego, wchodziła początkowo w skład diecezji turowskiej. Podbudową dla tej kombinacji jest przypuszczenie niektórych historyków, iż diecezja turowska powstała już w końcu X w. W rzeczywistości diecezja turowska erygowana została jednak dopiero w pierwszej połowie XII w., najprawdopodobniej w 1137 r.*) Włączenie Ziemi Brzeskiej do stworzonej przez Włodzimierza Wielkiego diecezji włodzimierskiej jest oczywiste, gdyż była ona z Wołyniem związana nic tylko więzami etnicznymi, ale i politycznymi, których nie było w stosunku do Turowa. Tak więc nawet, jeśliby diecezja turowska powstała równocześnie, także nie byłoby żadnych podstaw do włączania Ziemi Brzeskiej do tej właśnie diecezji. Do końca XIII w. diecezja włodzimierska podlegała, podobnie jak inne diecezje ruskie, metropolicie kijowskiemu. Metropolita jednak, po upadku Kijowa wskutek najazdu mongolskiego (1240 r.), przeniósł się na północ, do Włodzimierza nad Klaźmą (1299 r.), zaś od r. 1325 przebywał stale w Moskwie. Dlatego też władcy Rusi Halicko-Włodzimierskiej podjęli starania o stworzenie odrębnej metropolii. Dokonało się to już za panowania Jerzego I — patriarcha konstantynopolski wydał w r. 1303 zezwolenie na erekcję nowej metropolii w siedzibie dotychczasowej diecezji (eparchii) halickiej. W skład metropolii halickiej włączono pozostałe diecezje państwa Romanowiczów — włodzimierską, przemyską, łucką, chełmską (przeniesioną z Uhruska ok. 1240 r.) i łucką, a także diecezję turowska. Metropolia halicka przetrwała jednak jedynie do roku 1347, gdy patriarcha zlikwidował ją pod wpływem nacisków moskiewskich — wielkiego księcia i tytularnego metropolity kijowskiego. Metropolia halicka została odnowiona dopiero po ostatecznym podziale Rusi Halicko-Włodzimierskiej pomiędzy Polskę i Litwę. Pod wpływem nacisków Kazimierza Wielkiego, chcącego uniezależnić świeżo zdobyte ziemie ruskie od metropolity w Moskwie. W skład odnowionej w 1371 r. metropolii halickiej (przetrwała do r. 1391), weszły diecezje leżące na terenach zajętych przez Polskę, a więc halicka, przemyska i chełmska, a także diecezja włodzimierska i turowska, będąca we władaniu Litwy. Równolegle z wyodrębnianiem się metropolii halickiej tworzyła się metropolia litewska, początkowo tylko dla ziem białoruskich, najwcześniej podporządkowanych Litwie. W 1376 r. patriarcha przysłał na Litwę bułgarskiego mnicha Cypriana Camblaka, który do 1389 r. pozostawał metropolitą kijowskim i całej Rusi, przebywając w Wielkim Księstwie. Po usunięciu kandydatów moskiewskich, objął on rzeczywistą władzę metropolitalną także nad państwem moskiewskim, a od r. 1398 nad diecezjami halickimi. Fakt podporządkowania prawosławnych diecezji Wielkiego Księstwa władzy, tytułowanego „kijowskim"- -metropolity moskiewskiemu nie mógł zadowolić władców litewskich. Nie była to też sytuacja korzystna dla miejscowej hierarchii. Dlatego też, na odbytym w 1415 r. w Nowogródku, synodzie 8 biskupów z diecezji Wielkiego Księstwa i Korony (w tym ówczesny biskup włodzimierski Herasym), dokonało wyboru własnego metropolity, Grzegorza Camblaka, tworząc w ten sposób akt prawny, kładący podwaliny odrębnej organizacji cerkiewnej na ziemiach ukraińskich i białoruskich. Odtąd też obsadzanie katedry metropolitalnej odbywało się na soborze biskupów. Mimo utworzenia oddzielnej metropolii jej rozdział od moskiewskiej nie był przez dłuższy czas ściśle utrzymany. Zdarzało się, że jeden metropolita otrzymywał od patriarchy władzę nad obiema częściami dawnej metropolii kijowskiej. Ostateczny rozdział dokonał się w r. 1458. Metropolici władający diecezjami ukraińskimi i białoruskimi przyjęli ostatecznie tytuł metropolitów kijowskich i halickich całej Rusi. Oprócz diecezji metropolitalnej ich władzy podlegało 6 diecezji położonych na obszarze Wielkiego Księstwa Litewskiego — połocka, turowska (pińska), łucka, włodzimierska, smoleńska i czernihowska (dwie ostatnie odpadły w pocz. XVI w., po zajęciu przez Moskwę ziemi siewiersko-czernihowskiej i smoleńskiej), oraz trzy diecezje w Koronie Polskiej — chełmska, przemyska i halicka ( przejściowo zlikwidowana i włączona w skład diecezji kijowskiej, odnowiona w XVI w. — jako lwowska). Struktura terytorialna diecezji ustaliła się zasadniczo już w XIV w. Diecezja włodzimierska, z czasem zwana włodzimiersko-brzeską, uchodziła za najstarszą i najbogatszą po diecezji kijowskiej, zaś jej biskup tytułowany był prototronim, a więc pierwszym po metropolicie. Pomimo powstania w 1375 r., obejmującego Podlasie, biskupstwa katolickiego we Włodzimierzu (później przeniesione do Łucka) i powstania na tym terenie kościołów katolickich, w życiu miejscowej wspólnoty prawosławnej nie dostrzegamy regresu. Wręcz przeciwnie — wraz ze wzrostem ludności miejskiej i kolonizacji nowych terenów, powstają kolejne cerkwie w miastach i wsiach. Wraz z zasiedleniem obszarów położonych na północ od północnych granic wczesnośredniowiecznej ziemi brzeskiej ukształtowała się na tym terenie granica pomiędzy prawosławnymi diecezjami — włodzimierską i metropolitalną (obejmującą większość ziem etnicznie białoruskich), co uwarunkowane było nie tylko podziałami administracyjnymi, lecz też zasięgiem oddziaływania osadnictwa ukraińskiego i białoruskiego, na które ogromny wpływ miało rozmieszczenie obszarów leśnych. Należący do diecezji włodzimierskiej obszar nad Bugiem i Narwią był bowiem oddzielony od obszarów nad Niemnem i innych ośrodków litewsko-białoruskich pasem puszcz, które rozpościerały się od bagien poleskich aż po dawne puszcze jaćwieskie. Stopniowe pokonywanie tej przeszkody — zagospodarowywanie w XVI-XVII w. przez ludność białoruską znad Niemna (Puszcza Grodzieńska) oraz znad Rosi i Świsłoczy (Puszcza Wołpiańska) przesuwało granice diecezji metropolitalnej na południe i zachód, w stronę północnych granic diecezji włodzimierskiej. Ostateczny przebieg granicy pomiędzy obu diecezjami zależny był jednak nie tylko od kierunków osadniczych, lecz też i granic administracyjnych pomiędzy województwami oraz struktury własnościowej. Do diecezji włodzimierskiej włączona została parafia w Lewkowie Starym, zasiedlonym przez ludność białoruską, lecz leżącym na obszarze woj. brzeskiego, sąsiadującym w tym miejscu ze skrawkiem woj. nowogródzkiego. Na północ od Narwi granica pomiędzy diecezjami częściowo pokrywała się z granicą pomiędzy woj. podlaskim i trockim. Położone na północ od Narwi parafie należące do diecezji włodzimierskiej (Ryboły, Puchły) były owocem kolonizacji tego obszaru przez ludność ukraińską ze starostwa bielskiego. Dalej na zachód przebieg granicy uwarunkowany był faktem podporządkowania dóbr monasteru su-praskiego i dóbr Chodkiewiczów diecezji metropolitalnej. Tak więc, do diecezji tej należała część wsi starostwa suraskiego, będących uposażeniem monasteru (parafia Kożany). Natomiast do diecezji włodzimierskiej należały cerkwie w Surażu wraz z filialną kaplicą w Zawykach. Wsie starostwa tykocińskiego należały prawdopodobnie do diecezji metropolitalnej. W okresie od końca XIV w. do unii brzeskiej (1596) na terenie zasiedlonym przez ludność etnicznie ukraińską istniały lub powstały następujące parafie (podajemy je w porządku alfabetycznym): Andryjanki, Biała (Podlaska), Bielsk -- Narodzenia NMP {Preczystenśka), Objawienia Pańskiego (Bohojawlenśka), Zmartwychwstania Pańskiego {Woskresenśka), Św. Trójcy (Trojićka), mona-ster św. Mikołaja z cerkwią Św. Mikołaja i Zaśnięcia NMP (Uspenśka), Boćki, Brańsk, Bukowicze (filia parafii w Nosowie), Chotycze, Chraboły, Ciechanowiec, Czarna Cerkiewna, Czyże, Dobryń, Dokudów (cerkiew z klasztorem), Dołha, Dołhobrody, Drohiczyn — Narodzenia NMP, św. Trójcy (z monasterem), morfaster Spaski (Przemienienia), św. Barbary, św. Eliasza, Zmartwychwstania Pańskiego, Dubicze Cerkiewne, Gnojno, Gródek nad Bugiem, Grodzisk, Hruzka (Gruzka, 2 cerkwie parafialne), Hodyszewo, Hola, Hołowno, Hołubią, Horodyszcze, Hryniewicze Duże, Jabłeczna (cerkiew i monaster), Jabłoń, Janów (Podlaski), Kijowiec, Kleniki, Kleszczele — św. Mikołaja, św. Jerzego, Kobylany, Kodeniec, Kodeń — św. Michała, św. Ducha (na zamku Sapiehów), Kolechowicze, Kozierady (obecnie Konstantynów), Korczew, Kornica, Koroszczyn, Kosów Ruski, Kośna, Krześlin, Lebediów, Łazów, Łoknica, Łomazy, Łosice (dwie cerkwie), Łuk owiec, Łuków (już w woj. lubelskim), Maleszę, Miedzna (Międzylesie), Mielnik (2 cerkwie), Międzyrzecz (2 cerkwie z kaplicami w Żabicach i Łukowisku), Milejczyce — św. Mikołaja, św. Barbary (z monasterem), Mokobody, Mordy, Narew (dwie cerkwie i monaster w okolicy), Nosów (dwie cerkwie), Nowe Berezowo, Opole (dwie cerkwie), Orla (2 cerkwie — Jana Złotoustego i filialna Szymona Słupnika), Ostromęczyn, Ostrów, Paprotnia, Pasynki, Paszenki (filia parafii w Jabłoni), Pawłów, Piszczac (Pieszczatka), Połubicze (filia parafii w Horodyszczu), Proniewicze, Prochenki, Puchły, Radzyń, Rajsk, Rogacze, Rogów, Rozwadówka, Rudka, Rudno, Ryboły, Sasiny, Sawicze Ruskie, Seroczyn, Siemiatycze, Sławatycze, Sokołów, Suraż — Spasa, św. ap. Piotra i Pawła, Swory, Syczyna, Szóstka, Telatycze, Tełuszki (Ciełuszki), Tokary, Tykocin, Wesołka, Wisznice, Witulin, Włodawa (dwie cerkwie), Wohyń, Wysokie (Mazowieckie), Zabłudów, Żerczyce, Żurobice. Tak więc, do chwili zawarcia cerkiewnej unii brzeskiej, istniało na tym terenie ok. stu dwudziestu cerkwi prawosławnych. Wymienione powyżej miejscowości oczywiście nie wyczerpują listy istniejących wówczas cerkwi. Wiele cerkwi istniejących w XVI w. nie zostało uwzględnionych w dostępnych nam źródłach. Źródła z pierwszej połowy XVII w. wymieniają następnych 25 cerkwi, które w tym okresie już istniały lub dopiero je fundowano. Na utrzymanie kleru cerkwie (zarówno wiejskie jak i miejskie) otrzymywały nadziały ziemi. W królewszczyznach nadziały ziemi (najczęściej 1-2 włóki) dla cerkwi czynione były w imieniu króla. Podobne nadania czyniła też prawosławna szlachta — np. Tokarewscy na starodawną cerkiew ruską tokarewską (w Tokarach) wydzielili jedną włókę i pięć morgów ziemi. Bogaci magnaci i szlachta oprócz nadziana ziemi, przyznawali często inne dochody, jak odrabianie przez chłopów pańszczyzny, dziesięcinę z innych gruntów, stawy rybne, prawo do wyrębu lasu itd. Tak bogato uposażona była np. cerkiew w Siemiatyczach. Fundacja cerkwi św. Trójcy i jej uposażenie zostały uczynione przez właściciela Siemiatycz. Aleksego (Olechnę) Kmitę Sudymontowicza z żoną Fedorą, na prośbę miejscowej szlachty (ziemian) i poddanych. Obowiązkiem siemiatyckiego księdza prawosławnego (swieszczennika) było: żyć pobożnie i przystojnie oraz służyć za całą rodzinę fundatora comiesięczną liturgię sobotnią z panichidą. Podobnie obszerny zapis uczynili, prawie dwieście lat później (1615 r.) Sasinowie-Kaleczyccy dla nowego proboszcza w cerkwi sasinskiej, Fedora Iwanowicza z Bielska, zatwierdzając nadania swych przodków z własnymi przydaniami — włókę ziemi, dziesięcinę z folwarku fundatorów i in. Głównymi ośrodkami życia religijno-kulturalnego Cerkwi prawosławnej na Ukrainie i Białorusi były mona-stery, wśród których palmę pierwszeństwa dzierżyła Ławra Peczerska w Kijowie. Na Podlasiu głównymi ośrodkami były monastery w Drohiczynie, Bielsku i Jabłecznej. Mniejsze znaczenie posiadały monastery w Narwi, Milejczycach i Dokudowie. W ścisłym związku z Podlasiem pozostawał też monaster w Supraślu. Najstarszym spośród prawosławnych ośrodków zakonnych był niewątpliwie drohiczyński monaster Spaski (Przemienienia Pańskiego) na lewym brzegu Bugu (stąd jego nazwa „zabuski"), sięgający swymi początkami XIII w. Na jego terenie znajdowała się jedna cerkiew — Przemienienia Pańskiego. Drugim monasterem drohiczyńskim był monaster Św. Trójcy powstały po „lackiej" stronie miasta na górze Kramczewskiej (Kraszczewskiej), stąd zwany był „nagórnym". Cerkiew Sw. Trójcy istniała już w 1494 r., zaś sam monaster został założony najprawdopodobniej ok. 1500 r. Bielski monaster św. Mikołaja powstał przy cerkwi pod tym samym wezwaniem na przełomie XV i XVI w. — w 1527 r. wspomniano po raz pierwszy o jego ihumenie. Na terenie klasztoru znajdowała się też cerkiew Zaśnięcia NMP (Uspenśka). W II połowie XVI w. przy monasterze powstał szpital i szkoła. Jedynym monasterem podlaskim, który przetrwał do chwili obecnej jest monaster w Jabłecznej, założony w początkach XVI w. Podobnie jak monastery w Drohiczynie i Bielsku, nie przyjął on po 1596 r. unii cerkiewnej pozostając aż do drugiej połowy XIX w. jedynym na terenie należącego do woj. brzeskiego Zabuża ośrodkiem prawosławnym. Jerzy Hawryluk Fot. Jerzy Traczuk *' Cytowany przez M. Hajduka w artykule z serii Naszy karani („Niwa". 09.06.1991) dokument, wg którego Włodzimierz Wielki miał ustanowić w 1005 r. biskupstwo w Turowie, włączając do niego m.in. Brześć i Grodno, jest falsyfikatem sfabrykowanym w XIV w., przepisanym w XVII w. przez J. Tryznę, archimandrytę Monasteru Peczerskiego w Kijowie jako „Turowskiemu biskupstwu testament Błogosławionego Włodzimierza'*.
Zaloguj się, aby oddać głos
0
Wołodia Łukasiuk ps. Młot napisał:
I Polacy z Ruskiej Storony
a agenci z Budy Ruskiej
Zaloguj się, aby oddać głos
0
polan napisał:
a agenci z Budy Ruskiej
Znane rody rusko-litewskie piastowały wysokie godności w państwie polsko-ruskim. Na panujących w państwie stosunkach zaważyła początkowa unia państwowa,później zaś decydujące znaczenie miała unia kościelna. Jeszcze przed unią wiele znakomitych rodów - Zasławscy ,Wiśniowieccy,Sanguszkowie,Sapiehowie,Tyszkiewiczowie,Chodkiewiczowie,Pacowie i inni- przeszło na katolicyzm. Unia brzeska ostatecznie zadecydowała o stosunkach między wyznawcami Kościoła wschodniego i zachodniego. Unia w ogólnym rozrachunku całkowicie podporządkowała wiernych obrządku wschodniego władzy papieskiej, uzależniła ich od władz państwowych i kolatorów. Za unią opowiedziała się większość biskupów, część duchowieństwa oraz już spolonizowana i zlatynizowana szlachta i magnaci. Za prawosławiem opowiedziało się dwóch biskupów,większość duchowieństwa i szlachty oraz szerokie rzesze wiernych. Unia doprowadziła do wojen religijnych,powstań kozackich, osłabienia więzi ludności ruskiej z Rzeczypospolitą. W Rzeczypospolitej Cerkiew prawosławna nie cieszyła się poparciem władz państwowych. Unię z kolei widziano jako pomost prowadzący wyznawców obrządku wschodniego do Kościoła katolickiego. Kościół unicki w praktyce nie został uznany za równorzędny z łacińskim.
Zaloguj się, aby oddać głos
0
polan napisał:
kiedyś w Polszcze mieszkali Polacy, a teraz same mniejszości w tym bezpupowcy
Obecnie w Polsce szerzy się fundamentalizm... !
Zaloguj się, aby oddać głos
0
Podżeganie do nienawiści Mowa nienawiści (ang. hate speech) - używanie języka w celu znieważenia, pomówienia lub rozbudzenia nienawiści wobec pewnej osoby, grupy osób lub innego wskazanego przez mówcę podmiotu. Narzędzie rozpowszechniania antyspołecznych uprzedzeń i dyskryminacji ze względu na rozmaite cechy, takie jak: rasa (rasizm), pochodzenie etniczne (ksenofobia), narodowość (szowinizm), płeć (seksizm), tożsamość płciowa (transfobia), orientacja psychoseksualna (homofobia), wiek (ageizm), światopogląd, itd. Termin ten jest szeroko rozpowszechniony wśród środowisk zajmujących się ochroną praw człowieka, np. Open Society Institute, Amnesty International, Human Rights Watch, Helsińska Fundacja Praw Człowieka, Anti-Defamation League, Stowarzyszenie Otwarta Rzeczpospolita, Kampania Przeciw Homofobii. Aspekty prawne w Polsce W Polsce znieważanie lub nawoływanie do nienawiści na tle narodowościowym, rasowym, etnicznym, wyznaniowym jest zabronione i karalne na podstawie art. 256 i 257 Kodeksu karnego...
Zaloguj się, aby oddać głos
0
Zapraszam wszystkie osoby wyznania prawosławnego, a także: - wszystkich sympatyków prawosławia, - osoby, które z różnych przyczyn zmieniły wyznanie, - potomków prawosławnych, - wszystkie osoby uznające fakt, że chrześcijaństwo na polskich ziemiach nie ma wyłącznie rzymsko-katolickiej historii. smile.gif ######nasza-klasa.pl/profile/16001123
Zaloguj się, aby oddać głos
0
######nk.pl/profile/16001123
Zaloguj się, aby oddać głos
0
http://plfoto.com/zdjecie,architektura,bez...lu,2135147.html 24-25.06.2010, Jabłeczna, święto Onufryja (św. Onufrego), ok. godz. 00.30. W tym czasie nabożeństwo odprawiane było w sąsiedniej kaplicy.
Zaloguj się, aby oddać głos
0
Prawosławny monaster męski św. Onufrego (zwany Jabłoczyńskim Monastyrem) stanowi enklawę miejscowości, położonej przy samej granicy. Przez wiele stuleci klasztor leżał zresztą na prawym brzegu rzeki; na lewym, a dzięki temu i w dzisiejszych granicach Polski, znalazł się dopiero po przesunięciu koryta w drugiej połowie XIX wieku. Według legendy monaster powstał w miejscu, gdzie zatrzymała się niesiona Bugiem ikona św. Onufrego. Dokładna data założenia nie jest znana, choć istniał z pewnością w XV w., a sto lat później należała do niego wielka własność ziemska. W 1596 r. manaster nie przyjął unii brzeskiej. W XIX w. zajął wyjątkową pozycję jako jedyny w Królestwie Polskim zachowujący ciągłość od czasów Rzeczypospolitej monaster ruski. http://plfoto.com/zdjecie,architektura,jab...na,1959671.html
Zaloguj się, aby oddać głos
0

Dodaj odpowiedź:


Zaznacz "Nie jestem robotem", by dodać komentarz: