piątek, 18 sierpnia 2017 r.

Lubelskie

Rodzice mało wiedzą o kłopotach swoich dzieci

Dodano: 22 maja 2011, 19:13

Dzięki programowi "Szkoła bez przemocy” w wielu podstawówkach i gimnazjach na Lubelszczyźnie prowad
Dzięki programowi \"Szkoła bez przemocy” w wielu podstawówkach i gimnazjach na Lubelszczyźnie prowad

Nauczyciele i rodzice uczniów nie zdają sobie sprawy ze skali przemocy w szkole. I bardzo rzadko reagują – wynika z najnowszych badań w ramach programu społecznego "Szkoła bez przemocy”.

Badania przygotował zespół naukowców z Instytutu Socjologii UW pod kierownictwem prof. Anny Gizy-Poleszczuk. Uczniów, ich rodziców i nauczycieli (ze 150 szkół z całego kraju, w tym z Lubelskiego) pytali anonimowo ankieterzy CBOS.

Z badań wynika, że dzieci najczęściej polegają na rodzicach, gdy podejmują decyzje dotyczące ich przyszłości, potrzebują pomocy w nauce lub otrzymają niesprawiedliwą ocenę. Ale w konfliktach rówieśniczych (które dotyczą 2/3 uczniów) radzą sobie same.

Nie dostrzegają przemocy

Jedynie 15 proc. rodziców zdaje sobie sprawę z zatargów swojego dziecka z kolegami i koleżankami. Podobnie w przypadku obrażania – połowa uczniów przynajmniej raz padła ofiarą takiej przemocy, a tylko 13 proc. rodziców zdaje sobie z tego sprawę. Blisko połowa uczniów miała nieporozumienie bądź konflikt z przynajmniej jednym nauczycielem. Tymczasem jedynie 7 proc. rodziców o tym wie.

Zdecydowana większość (71 proc.) rodziców określa swoją relacje ze szkołą dziecka jako ścisły lub bardzo ścisły. A z drugiej strony blisko 40 proc. rodziców uważa, że jeśli ich dziecko dobrze się uczy i zachowuje, nie mają potrzeby spotykać się z nauczycielami. Wśród rodziców wyraźnie dominuje myślenie, że kontakt ze szkołą konieczny jest tylko, gdy dzieje się coś złego.

Podobnie jak rodzice także nauczyciele często nie doceniają skali zjawiska przemocy szkolnej. Najczęściej dostrzegają przemoc werbalną i relacyjną. Mimo to, choć u 68 proc. uczniów była przynajmniej raz przeżywana, nauczyciele najczęściej odpowiadają, że z tym rodzajem przemocy spotkali się tylko kilka razy w ciągu ostatniego roku szkolnego. Przemocy fizycznej, materialnej oraz seksualnej często nie dostrzegają w ogóle.

Większość nauczycieli reaguje na przemoc szkolną przekazaniem sprawy wychowawcy, wezwaniem rodziców obu stron konfliktu (agresora i ofiary), oddzielną rozmową z każdą ze stron oraz z całą klasą, a także interwencją w obronie gnębionego ucznia.

Nauczyciele nie reagują, bo bezradni

Uczniowie widzą reakcje nauczycieli inaczej. Jedynie połowa twierdzi, że nauczyciele zazwyczaj przekazują sprawę wychowawcy lub pedagogowi. Niewiele ponad jedna trzecia wskazuje, iż nauczyciele rozmawiają oddzielnie z każdą ze zwaśnionych stron, podczas gdy taką reakcję za powszechną uznało aż trzy czwarte nauczycieli. Co dziesiąty uczeń uważa, że nauczyciele udają, że nie widzą sytuacji przemocy w szkole i że nie reagują, bo czują się bezradni.

Jak radzą sobie uczniowie? Tylko ok. 10 proc. z nich prosi o pomoc, gdy dzieje im się krzywda. Jedynie w przypadku pobić co 5. uczeń prosi o pomoc. Prawie co 4. nie podejmuje żadnej reakcji obronnej – tj. biernie poddaje się przemocy. W zależności od rodzaju przemocy, 37 do 63 proc. uczniów twierdzi, że z problemem stara się radzić sobie samodzielnie.

Niepokoi fakt, iż co dziesiąte dziecko (w zależności od sytuacji) nie dostrzega nikogo, do kogo mogłoby zwrócić się ze swoimi problemami.

Program "Szkoła bez Przemocy” prowadzi Dziennik Wschodni wraz z Fundacją Orange. Partnerem programu jest Wydawnictwo Pedagogiczne Operon. Patronem honorowym jest prezydent RP Bronisław Komorowski.
Czytaj więcej o:
Gość
Rodzic
zyta
(3) komentarzy

Skomentuj

avatar
Komentujesz jako Gość (Zaloguj się)

Zaznacz "Nie jestem robotem", by dodać komentarz:

Ostatnie komentarze

Gość
Gość (23 maja 2011 o 12:04) 0
Zaloguj się, aby oddać głos
NAUCZYCIELE powinni bardziej starać się w swoiej pracy.... pomagac uczniom a nie tylko ich krytykowac i dołowac... pozwalac uczniom na swobodne wypowiadannie sie na rożne tematy...


Artykuł poniższy powinien dac nauczycielom .. wskazówki jak ma postępować...



Jak możemy pomóc uczniowi zdolnemu?



Uczniowie zdolni są dumą rodziców i satysfakcją szkoły. Są widoczni w otoczeniu, mają szansę zrobienia własnej kariery i dają też szansę uzyskania sukcesu uczącym je nauczycielom. Osiągnięcia w nauce i działaniach pozaszkolnych ustawiają ich w grupie, na którą patrzy się z zadowoleniem i spokojem.

Ich uzdolnienia sprawiają, że są w lepszej sytuacji niż inni. Czy zatem rzeczywiście należy im pomagać?

Jak rozpoznać ucznia zdolnego?



Te dzieci zauważa się już w przedszkolu. Powszechną sympatią telewidzów cieszy się program Wojciecha Manna „Duże dzieci”. Nauka przychodzi im z łatwością, często pytają – i nie są to łatwe pytania. Często też się nudzą i to staje się problemem.

Uczniowie zdolni są postrzegani jako indywidualiści. Wykazują oni wyraźne cechy inności, które przejawiają się w różnych formach dotyczących zachowania, intelektu i charakteru. Te inne zachowania zwykle nazywane są "nadpobudliwościami".

Psycholodzy wyróżniają różne rodzaje nadpobudliwości:

☺ Nadpobudliwość intelektualną. Uwidacznia się w pytaniach kierowanych do dorosłych. Charakteryzuje się ilością oraz rodzajem pytań stawianych przez uczniów zdolnych. Pytania te mają charakter głęboko poznawczy, dlatego też wprawiają niekiedy w zakłopotanie, irytację lub w złość nauczycieli czy rodziców.

☺ Nadpobudliwość wyobrażeniową. Uczniowie, tworząc swój wewnętrzny świat, posługują się często niezrozumiałym dla otoczenia magicznym, abstrakcyjnym językiem werbalnym i niewerbalnym: gestami, minami. Potrafią długo siedzieć i rozmyślać. Często środowisko odbiera takie zachowania jako odbiegające od normy albo wręcz patologiczne.

☺ Nadpobudliwość emocjonalną. Najbardziej niepokoi zarówno nauczycieli jak i rodziców. Jest widoczna w postaci nadmiernej reakcji emocjonalnej. Uczniowie zdolni mają więcej niezaspokojonych potrzeb emocjonalnych niż ich rówieśnicy. Wysoka sprawność intelektualna sprawia, że uczniowie ci traktowani są przez dorosłych zbyt poważnie, kosztem niedostrzegania ich sfery emocjonalnej. Potrzebują, podobnie jak ich rówieśnicy, bliskich relacji emocjonalnych. Częściej natomiast od swoich najbliższych słyszą, że są mądrzy, niestety z pominięciem tego, że są kochani.

☺ Nadpobudliwość zmysłowo-sensoryczną. Objawia się ona nadmierną ekspresją, kręceniem się w ławce szkolnej, przeszkadzaniem na lekcjach, niezdyscyplinowaniem czy niesubordynacją. Większa ruchliwość jest widoczna szczególnie podczas pracy nad ciekawym zadaniem. Nadpobudliwość ta odznacza się także wrażliwością na różnego rodzaju bodźce zmysłowe. Częściej niż inni rówieśnicy uczniowie zdolni mają skłonność do uczuleń, alergii czy reakcji skórnych na stres.

☺ Nadpobudliwość psychomotoryczną. Określa się ją jako dekoncentrację uwagi i brak skupienia. Na lekcjach towarzyszy temu zachowaniu częste zamyślenie się lub zbędne rozmowy z kolegami. Umysły tych uczniów pracują intensywnie, ale nie jest to dostrzegalne na zewnątrz w postaci mowy ciała. W praktyce szkolnej zachowania takie oceniane są jako niezgodne z przyjętymi wymogami czy regułami.

Pod względem intelektu uczniowie zdolni odznaczają się:

☺ łatwością rozumienia złożonych i skomplikowanych treści,

☺ zdolnością do logicznego i abstrakcyjnego myślenia,

☺ dużym zakresem uwagi, wnikliwością obserwacji,

☺ trafnością formułowanych sugestii, ocen i sądów,

☺ szybkim tempem pracy

☺ długotrwałą pamięcią.

Na lekcjach uczniowie zdolni stawiają nauczycielowi mnóstwo różnorodnych pytań, łatwo przyswajają nowe pojęcia, szybko nimi operują, lubią prowadzić rozmowy na tematy naukowe, posiadają wiedzę ponadprogramową, mają szerokie zainteresowania a także orientację w zagadnieniach współczesnego świata. Wypracowania ich charakteryzują się oryginalnym ujęciem tematu, bogatym zasobem leksykalnym, z łatwością rozwiązują zadania o wyższym poziomie trudności nauczania danej klasy.

Pod względem charakteru uczniowie zdolni wyróżniają się:

☺ poczuciem obowiązku i pracowitością,

☺ silną motywacją i zapałem do nauki,

☺ wewnętrznym zdyscyplinowaniem,

☺ wytrwałością intelektualną,

☺ rezygnacją z przyjemnych propozycji na rzecz obowiązku.



Ponadto wykazują się:

☺ silną determinacją, ambicją i uporem w dążeniu do osiągnięcia postawionego celu,

☺ zgodą na wykonywanie zadań, które nie przynoszą od razu oczekiwanych wyników czy też wymiernych rezultatów w postaci gratyfikacji.

☺ mają też skłonność do przeceniania swojej wiedzy,

☺ odznaczają się dużą wrażliwością emocjonalną,

☺ twórczą postawą w kierowaniu własnym rozwojem poznawczym i moralnym.

Uczniowi zdolnemu nie brakuje jednak skłonności do przejawiania cech negatywnych takich jak:



☺ uczeń taki bywa często kłopotliwy;

☺ trudności w przystosowaniu się do grupy (chęć ciągłego imponowania, dominacji, postawa egocentryczna);

☺ zarozumiałość, okazywanie lekceważenia rówieśnikom i nauczycielom;

☺ egocentryzm, koncentracja na sobie;

☺ trudności w przechodzeniu od wiadomości do umiejętności, demonstrowanie wiedzy encyklopedycznej;

☺ chwiejność emocjonalna, nieśmiałość lub nadpobudliwość psychoruchowa, zachowania agresywne bądź lękowe.



Jak pomóc uczniowi zdolnemu?





Uczeń zdolny potrzebuje pomocy w takim samym stopniu jak uczeń o mniejszych zdolnościach. O ile w drugim przypadku pomoc skierowana jest najczęściej na wyrównywanie braków w umiejętnościach szkolnych, to uczeń zdolny wymaga często pomocy psychologicznej – szczególnie w chwilach kryzysów i porażek.

Wspieranie ucznia zdolnego to głównie praca z cechami jego inteligencji emocjonalnej, której poziom może przeszkadzać w odniesieniu sukcesu. Jednocześnie wspieranie rozwoju intelektualnego pozwala zaspokoić potrzeby poznawcze ucznia.

DLACZEGO?

Z tych względów opieka nad uczniem zdolnym powinna obejmować dwa zasadnicze obszary:

J sfera intelektualna – działania nauczycieli, instruktorów, trenerów według przyjętego dla każdego ucznia programu; rola szkoły to tworzenie kół zainteresowań oraz organizacyjne umożliwienie indywidualnego toku nauki lub korzystania z zajęć akademickich;

J sfera emocjonalno - społeczna – działanie psychologów i pedagogów poprzez kształcenie w uczniach umiejętności radzenia sobie z negatywnymi emocjami lub cechami własnej osobowości poprzez odpowiednie działania terapeutyczne.



W obu sferach niezbędne jest współdziałanie z rodzicami ucznia i uzgadnianie postępowania, tak aby możliwy był sukces satysfakcjonujący obie strony.

KIEDY?

Istnieje wiele sytuacji, w których zdolni uczniowie wymagają szczególnego zwrócenia uwagi. Do najczęściej występujących należą:



L początkowy okres po zmianie szkoły dla uczniów z tzw. czerwonym paskiem;

L zmiany w systemie kształcenia i oceniania efektów pracy;

L przeciążenie obowiązkami (jednoczesny udział w kilku konkursach);

L wielokierunkowość kształcenia dodatkowego (organizowanego często przez rodziców, nie zawsze zgodnego z zainteresowaniami dziecka);

L problemy ze znalezieniem swego miejsca w grupie rówieśniczej;

L brak akceptacji (a często niechęć) kolegów do prymusa.

JAK?

Dostrzeganie przez nauczyciela przejawów zdolności pozwala dostosować proces nauczania do procesu uczenia się poprzez regulowanie tempa nauki i organizację materiału nauczania.

Istnieją cztery zasadnicze typy działań nastawionych na rozwijanie zdolności:

☺ przyspieszanie rozwoju uczniów zdolnych

☺ wyposażanie ich w większy zasób wiedzy

☺ umożliwienie im uzyskania wiedzy o wyższym poziomie trudności zgodnie z poziomem ich rozwoju intelektualnego, poziomem zdolności i uzdolnień

☺ kształtowanie u uczniów zdolnych myślenia twórczego i rozwijanie oryginalności


J Przyspieszanie tempa nauki uczniów zdolnych można osiągnąć m.in. poprzez indywidualizację nauczania, polegającą na łączeniu różnicowania tempa uczenia się i różnicowaniu treści kształcenia. Indywidualny tok uczenia powoduje jednak częściowe zerwanie ucznia z systemem klasowo – lekcyjnym, co niekorzystnie wpływa na jego rozwój społeczny.



J Poszerzanie treści programowych i pozaprogramowych. Uczniowie utalentowani, szczególnie zdolni, są poddawani szybszemu kształceniu, a uczniowie o wysokim poziomie zdolności kształceni są głównie przez wzbogacanie treści programowych. Nie hamuje się tym samym rozwoju najzdolniejszych i nie stwarza ryzyka niepowodzeń uczniów mniej zdolnych. To bardziej masowy sposób kształcenia, a stosunkowo najbardziej radykalną metodą wzbogacania treści są specjalne programy dla uczniów zdolnych. Realizacja ich bywa połączona np. z organizowaniem dodatkowych zajęć w szkole. Z tymi uczniami pracują nauczyciele uzdolnieni dydaktycznie i o ogromnym doświadczeniu zawodowym. Znaczna część zajęć dydaktycznych rozszerzających wiedzę ucznia odbywa się poza czasem przewidzianym w planach nauczania (np. dodatkowe zajęcia uczniów szkół średnich prowadzone na wyższych uczelniach).



J Różnicowanie poziomu trudności. Należy tak organizować sytuacje zadaniowe, aby stopień trudności był nieznacznie wyższy od aktualnego poziomu możliwości intelektualnych ucznia. Będzie to stanowiło bodziec do aktywizacji uczącego się. Różnicowanie treści i kształcenia pod względem poziomu trudności materiału odpowiednie do możliwości intelektualnych uczniów nazywa się kształceniem wielopoziomowym. Jest ono realizowane w różnych wariantach, a więc np. grupowanie uczniów w typowych klasach o różnym poziomie nauczania, możliwe do przeprowadzenia w ostatnich klasach szkół średnich. Grupowanie w obrębie poszczególnych przedmiotów sprzyja rozwijaniu uzdolnień uczniów, gdyż mogą oni uczestniczyć w takich zajęciach, w zakresie których przejawiają uzdolnienia. W innych natomiast zajęciach uczestniczą w grupach uczniów mniej zaawansowanych.

J Inspirowanie uczniów zdolnych do aktywności twórczej i oryginalności myślenia. Można je oprzeć m.in. na nauczaniu problemowym. Ten sposób nauczania rozwija operacje myślowe jak analiza, synteza, porównywanie i uogólnianie oraz płynność i giętkość myślenia.

J J J

Warto sobie uświadomić, że rzeczywiste efekty pracy na polu rozwijania uzdolnień uczniów przychodzą z reguły po długotrwałej i świadomej działalności pedagogicznej nauczyciela.

Ważny jest bardzo osobisty kontakt nauczyciela z uczniem, omawianie nurtujących go problemów i kontrola wyników jego pracy. Właśnie praca z uczniem dobrym wymaga szczególnej pieczołowitości i wręcz drobiazgowego, przemyślanego, długofalowego planu pracy dla każdego ucznia indywidualnie.

Najtrudniej jest pracować z uczniem uzdolnionym w pierwszym i drugim etapie edukacji, w ramach zwykłych lekcji, ponieważ nauczyciel oceniany jest za efekty nauczania uzyskiwane przez całą klasę, a klasy są liczne, materiał nauczania obszerny i pracownie zbyt słabo wyposażone.

Mimo tych uwarunkowań, które czynią pracę nauczyciela wyjątkowo trudną jest wielu nauczycieli, którzy pracują na lekcji z uczniem uzdolnionym stosując następujące formy pracy:

☺ przydzielają dodatkowe zadania do rozwiązania w czasie lekcji;

☺ różnicują zadania klasowe, kontrolne i domowe, zadają pewne problemy do rozwiązania na okres ferii lub wakacji, układają systematycznie, na przykład raz w miesiącu, zestawy zadań z uwzględnieniem zasady stopniowania trudności;

☺ stwarzają sytuacje problemowe, zachęcają uczniów do usuwania problemów i oceniania każdego pomysłu, samodzielnego układania zadań, rebusów, łamigłówek oraz zagadek;

☺ zlecają opracowanie nowego materiału z podręcznika uczniom i referowanie go ich kolegom, opracowują materiał spoza podręcznika szkolnego przy użyciu np. tekstów programowych;

☺ przekazują uczniów słabych uczniom zdolnym pod opiekę stałą lub doraźną, powierzają przewodnictwo w grupach lekcyjnych oraz wdrażają uczniów do roli asystenta;

☺ informują uczniów o nowinkach książkowych;

☺ organizują konkursy zadaniowe, zachęcają do udziału w olimpiadach.

Jeśli zdolny uczeń ma problemy…

Nie wszyscy zdolni uczniowie są jednakowi. Można podzielić ich na dwie kategorie, są to uczniowie:

J mający wysokie osiągnięcia

L mający osiągnięcia poniżej możliwości.

Do kategorii uczniów mających wysokie osiągnięcia zalicza się tych, których dokonania mogą być zakwalifikowane jako wybitne. Za wybitnego w danej dziedzinie wiedzy można uznać zwycięzcę konkursów, olimpiad krajowych i międzynarodowych.

Natomiast uczniowie mający osiągnięcia poniżej swoich możliwości najczęściej nie ujawniają poziomu swoich zdolności, są postrzegani jako zupełnie przeciętni, ale nie mają problemów w nauce.

Uczniów tej kategorii można podzielić na 4 typy:

L Uczniowie będący pod presją grupy

Są to uczniowie szczególnie uzdolnieni intelektualnie, którzy z łatwością przyswajają materiał oraz wykonują zadania i polecenia. Przekraczają pod tym względem ilościowe i jakościowe osiągnięcia reszty klasy, narzucając niejako tempo i poziom nauczania. Pozostali uczniowie, aby sprostać wysokim wymaganiom muszą zdobyć się na dodatkowy wysiłek, często przekraczający ich realne możliwości. Obawiając się podwyższenia oczekiwań ze strony nauczycieli, mogą oni w sposób nieświadomy obniżać wartość ucznia osiągającego znaczące wyniki. Uczeń, który nie funkcjonuje wysoko społecznie będzie podatny na presję grupy.

L Uczniowie przyjmujący postawę konformistyczną

Uczniowie ci chcą być tacy sami jak ich rówieśnicy. Są oni bardzo wrażliwi, a ich cechy osobowości wykazują podobne, zróżnicowanie, jak u innych uczniów. Pragnąc zadowolić swoich nauczycieli oraz rodziców, wykonują wszystko to, czego się od nich oczekuje. Doskonale orientują się w mechanizmach zachowań rówieśników. Wnioskują, iż powszechnie przyjęte wzorce postępowania znajdują aprobatę dorosłych i są uznane za właściwe. Dlatego też wzorują się na tych uczniach, z którymi przebywają na co dzień oraz dostosowują się do przeciętnego poziomu swojej klasy. Nie mając innych doświadczeń, nie przypuszczają, że ich osiągnięcia mogą spotkać się z akceptacją ze strony nauczycieli i rodziców. Ten typ uczniów najtrudniej jest rozpoznać.

L Uczniowie nudzący się w szkole

Nie są oni zainteresowani wykonywaniem zbyt łatwych zadań szkolnych, gdyż nie mobilizują ich do podejmowania wysiłku. Ta grupa uczniów zdolnych uczy się w szkole gorzej niż przeciętni uczniowie, zarówno pod względem jakościowym, jak i ilościowym. Może być wówczas klasyfikowana jako mająca trudności w nauce. Nauczyciele nie proponują takim uczniom trudnych prac do czasu, jak nie poprawią swoich wyników w nauce. Taka sytuacja wyzwala większe znużenie i frustrację oraz zaniża motywację do nauki. Bywa też tak, że jeżeli ten proces będzie się pogłębiać, to uczniowie tacy mogą zostać uznani za opóźnionych nawet pod względem rozwoju umysłowego i skierowani na specjalistyczne badania psychologiczno-pedagogiczne. Zazwyczaj podczas indywidualnego badania ujawnione zostają prawdziwe zdolności.



L Uczniowie świadomie ukrywający swoje zdolności

Nie ujawniają swoich zdolności, gdyż mają na uwadze własne korzyści. Zdają sobie doskonale sprawę z tego, że ich zdolności umysłowe są wyjątkowe, nie tylko w porównaniu z rówieśnikami, ale również z dorosłymi. Potrafią w związku z tym manipulować innymi. Sami dostrzegają i realnie oceniają swoje sukcesy. Dorastają oni w silnym poczuciu własnej wyjątkowości, przenosząc to przekonanie na swoje dorosłe życie. Tacy uczniowie prawdopodobnie zdobędą pozycje przywódcy w grupie; oraz dążenie do realizacji własnych celów, bez liczenia się z innymi. Tego typu uczniów jest również trudno rozszyfrować.

Uczeń posiadający większość wyżej wymienionych cech jest prawdopodobnie utalentowany i ma lub będzie miał ponadprzeciętne osiągnięcia w edukacji.

W praktyce wielu uczniów zostaje błędnie uznanych za zdolnych. Najczęstszą przyczyną błędu jest skłonność nauczycieli do traktowania jako symptomów wybitnych zdolności dobrego dostosowania się ucznia do reguł pracy i życia uczniów w szkole oraz szybkiego wykonywania wszystkich wskazanych uczniowi zadań. Inną przyczyną bywa potraktowanie jako zdolnego tego ucznia, który wyróżnia się na korzyść na tle klasy mimo, że klasa jest słaba.

Bardzo ważnym aspektem właściwego organizowania pracy z uczniem zdolnym jest przygotowanie nauczyciela. Nauczyciel, który chce rozwijać potencjał twórczy swych uczniów sam musi reprezentować postawę twórczą. To z kolei nakłada na niego obowiązek ciągłego doskonalenia swoich umiejętności pedagogicznych, wzbogacania wiedzy psychologicznej, metodycznej i merytorycznej, warsztatu pracy oraz nowatorskich metod nauczania.

Zawsze może się zdarzyć, że nie potrafimy wypatrzyć wszystkich zdolnych uczniów w klasie. Aby uniknąć marnowania zdolności, aby nie skrzywdzić naszych wychowanków, starajmy się w każdym uczniu doszukać jego mocnych stron i pomagać w ich rozwinięciu.

W psychologii powszechnie znany jest mechanizm określany mianem Efektu Galatei. Swojego czasu w Harwardzie przeprowadzono eksperyment, który polegał na tym, że grupę uczniów o bardzo zbliżonym potencjale intelektualnym podzielono na 2 klasy. Uczniom jednej z klas zasugerowano, że mają o wiele wyższe zdolności, niż pozostali z badanej populacji. Po pewnym czasie okazało się, że rzekomo zdolniejsi uczniowie osiągnęli znacznie lepsze wyniki w nauce, niż ich równie pojętni koledzy.

Wnioski możemy wyciągnąć sami…

Myślę, że celnym podsumowaniem rozważań na ten temat będą słowa Goethego:

“Traktuj ludzi tak, jak gdyby byli tym, czym być powinni, a pomożesz im stać się tym, czym być powinni”
Rozwiń
Rodzic
Rodzic (23 maja 2011 o 10:37) 0
Zaloguj się, aby oddać głos
Bo nauczyciele mają wszystko w d... Poza tym kłamią. Gdy łobuz przewócił moją córeczkę na beton, pani nauczycielka kłamała, że jej przy tym nie było, wtedy zawołałem moje dziecko, które powiedziało jak było. Zapytałem - jak Pani nie wstyd tak kłamać? Zmieszała się zaledwie. Do zawodu nauczyciela od lat jest selekcja negatywna. No i ta feminizacja zawodu też swoje robi.
Rozwiń
zyta
zyta (23 maja 2011 o 10:28) 0
Zaloguj się, aby oddać głos
osobiscie zgłoszone było wychowawczyni ze moje dziecko w szkole i na pzrerwach jeast wyzywane bite i upakażane na w-fie.. ciekawe gdzie sa nauczyciele...przeciez widzą... ale udaja ze niewidza.... nawet po moim zwruceniu uwagi pani .. udaje ze nic sie nie stalo ... a co najgorsze ze moie dziecko jest teraz napietnowane... to ono ma nizsza ocene z zachowania ma przechlapane...... nastepnym raze mmm trzeba inaczej zalatwic sprawe.. i zrobic tym huliganom... osobiscie ...w .... ..W szkole nadal jest okres komuny ... i jak uczeń nie myśli i nie cytuje nauczycielki... to OTYRZYMUJE OCENE 2 Uczeń nie może się swobodnie wypowiedzień... ani też wypowiedzieć swojego zdania bez KRYTYKI nauczycielki...i negatywnej oceny i co dalej idzie w dalszej przyszłości niższe oceny... DLaczego TEZ uczniom BEZPrzerwy wytyka się jakies potknięcia ... A DLACZEGO MAŁO się CHWALI... i TO INDYWIDUALNIE... Ze zdobyło nagrode że /// podoba się jego postepowanie ...że .. dobrze myśli... że potrafi sie uczyc DLACZEGO nauczyciele .. nic nie robią aby tych młodych ludzi zachęcić dawac im bodźce do większego poznawania . ŁAtwiej nauczycielom tylko nażekac... NAWETM DODATKOWE zajęcia które nie jako mają zachęcać... są organizowane w trakcie lekci... CIEKAWE DLA kogo są te zajęciaa... Myśle że to tylko dla wykazów dla kuratorium . KIEDY zacznie byc w szkole system... nauczania i podejscia nauczycieli...do uczniów UNIJNY .
Rozwiń
Zobacz wszystkie komentarze (3)

Pozostałe informacje

18-20 sierpnia
komentarze (0)0
polubienia (1)1
17-08-2017

18-20 sierpnia

Alarm 24
Widzisz wypadek? Jesteś świadkiem niecodziennego zdarzenia?
Alarm24 telefon 691 770 010

Wyślij wiadomość, zdjęcie lub zadzwoń.

Kliknij i dodaj swojego newsa!