Przeglądarka, z której korzystasz jest przestarzała.

Starsze przeglądarki internetowe takie jak Internet Explorer 6, 7 i 8 posiadają udokumentowane luki bezpieczeństwa, ograniczoną funkcjonalność oraz nie są zgodne z najnowszymi standardami.

Prosimy o zainstalowanie nowszej przeglądarki, która pozwoli Ci skorzystać z pełni możliwości oferowanych przez nasz portal, jak również znacznie ułatwi Ci przeglądanie internetu w przyszłości :)

Pobierz nowszą przeglądarkę:

Lublin

22 lipca 2014 r.
20:30
Edytuj ten wpis

Czy ze stawu w Ogrodzie Saskim ucieka woda? Nadal nie wiadomo

Autor: Zdjęcie autora Dominik Smaga
1 3 A A

Już we wtorek miało być wiadomo, czy powiodła się naprawa dolnego stawu w Ogrodzie Saskim. Ale taki test może zacząć się dopiero w środę. Okazało się, że potrzebne są kolejne uszczelnienia.

AdBlock
Szanowny Czytelniku!
Dzięki reklamom czytasz za darmo. Prosimy o wyłączenie programu służącego do blokowania reklam (np. AdBlock).
Dziękujemy, redakcja Dziennika Wschodniego.
Kliknij tutaj, aby zaakceptować
To, że dolny staw przecieka wyszło na jaw wiosną. Wcześniejsze testy nie wykazały żadnych przecieków. Wykonawca prac dostał czas na naprawy do 11 lipca, ale okazało się, ze sytuacja jest poważniejsza. Na dnie stawu w kilku miejscach było rozłożyć specjalną matę, a ubytki zalepić betonem.

Naprawy odbywały się w ramach gwarancji na zakończoną jesienią przebudowę Ogrodu Saskiego. Tydzień temu wykonawca zameldował urzędnikom, że usterki zostały usunięte. W zeszły czwartek zaczęło się napełnianie wodą górnego stawu. Urzędnicy nie zdecydowali się od razu napełniać dolnej niecki. Tłumaczyli, że chcą mieć pewność, że betonowe uszczelnienia są wystarczająco wytrzymałe.

Wyniki wszystkich prób miały być ogłoszone we wtorek. Ale tak się nie stało. Dlaczego? Wykonawca nadal naprawia staw. W środę zakończone mają być prace przy uszczelnianiu ścianek tzw. mnicha, czyli budowli zamykającej odpływ wody z dolnego oczka. - Jest to spust wody, włączenie pompy i odpływ - wyjaśnia Beata Krzyżanowska, rzecznik Ratusza.
- Prace doszczelniające ściany mnicha nie były uwzględnione w pierwotnej dokumentacji. Ze względu na zaobserwowane zawilgocenie ściany firma zdecydowała się dla bezpieczeństwa podjąć dodatkowe prace - informuje Krzyżanowska. I zapowiada, że jeśli pogoda pozwoli, to w środę woda ma być wpuszczona do dolnego stawu. Sprawdzanie jego szczelności powinno potrwać dobę.

Po 24 h miejscy urzędnicy, którzy zlecali przebudowę Ogrodu Saskiego, mają komisyjnie sprawdzić, czy wody nie ubyło. W przypadku kolejnych przecieków Ratusz będzie mieć dwa rozwiązania: albo żądać kolejnych poprawek, albo domagać się budowy dolnego oczka od podstaw.

To nie jedyne problemy z Ogrodem Saskim. W pobliżu strumienia łączącego oba stawy zauważono, że zapada się asfalt jednej z alejek. Kłopoty są też z przeciekającym zadaszeniem sceny w muszli koncertowej, które nie było jednak objęte zakończonymi w zeszłym roku pracami. Jak dotąd z powodu przecieku odwołany został tylko jeden występ.

Komentarze 3

Najlepsze · Najnowsze
Avatar
bolo2 / 23 lipca 2014 o 09:56

"FACHOWCY " membrany, kleje, uszczelnienia, masy samopoziomujące i inne cuda a akwedukt rzymski, aquaeductus, czyli dosłownie "ciąg wodny" był wodociągiem doprowadzającym wodę ze źródeł do miast wykorzystując zasadę stałego spływu. Woda była następnie dostarczana do licznych fontann,łaźni i szaletów publicznych, co bogatszych domów.

Akwedukty znane były już wcześniej, jednak to dopiero Rzymianie je upowszechnili. W II wieku n.e. Rzym, który liczył około miliona mieszkańców był zaopatrywany przez 11 akweduktów liczących łącznie 420 km, z czego tylko 47 km przebiegało nad powierzchnią ziemi. Sieć ta dostarczała milion metrów sześciennych wody źródlanej na dobę.

Sukces rzymskich akweduktów tkwił w technice budowy arkad, która pozwoliła Rzymianom na przerzucanie wodociągów nad dolinami i nierównościami terenu znacznie skracając długość ich trasy. Spadek w rzymskich akweduktach wynosił tylko kilkadziesiąt cm na kilometr.
Woda była prowadzona w rurach z terakoty lub ołowiu. Rury prowadzone była pod ziemią oraz nad ziemią w ceglanej konstrukcji, dwu lub trzykondygnacyjnej. Budowa wodociągów pod ziemią umożliwiała ochronę stałej dostawy wody przed armią przeciwnika oraz zabezpieczenie czystej i zdatnej wody do picia przed wszelkimi zanieczyszczeniami. Rzymianie niekiedy odwadniali teren w pobliżu akweduktu, aby zmniejszyć możliwość skażenia przez wody gruntowe. Przy wyborze źródeł prócz badania stanu wody obserwowali też stan zdrowia tubylców.

Pierwszym akweduktem rzymskim był wzniesiony w 312 roku p.n.e. Aqua Appia, w większości wodociąg podziemny. Doprowadzał on wodę z odległych o ponad 16 km Wzgórz Albańskich. Drugim wzniesionym akweduktem był Anio Vetus, wzniesiony w 272 roku p.n.e. Doprowadzał on wodę z odległości 63,5 km, a ponad 300 metrowy odcinek prowadzony był na arkadach.
Jednym z najbardziej imponujących akweduktów, a zarazem najlepiej zachowanych do naszych czasów jest Pont du Gard koło Nimes, wzniesiony w końcu I wieku p.n.e.
Z kolei najdłuższym rzymskim akweduktem był ten wybudowany w Konstantynopolu. Zaraz za nim był wybudowany w II wieku n.e., akwedukt Zaghouana, który zaopatrywał Kartaginę. Miał on 92,5 km długości.

Imponująca jest trwałość akweduktów rzymskich, gdyż niektóre z nich, jak pochodzący z roku 144 p.n.e. Aqua Marcia, z roku 20 p.n.e. Aqua Virgo lub z roku 111 n.e. Aqua Traiana są czynne do dnia dzisiejszego. Wiele wodociągów powstało także poza centrum Imperium, w licznych prowincjach rzymskich.

Inżynier rzymski uwzględnia także położenie źródeł, rodzaj wody w zależności o terenu, o gleby, przez jaką woda przepływa, podaje także różne sposoby jej wykrywania. Radzi m.in. żeby wykopać w ziemi wgłębienie i umieścić w nim pod zachód słońca czarę z ołowiu czy brązu. Przygotowane naczynie smaruje się od wewnątrz oliwą i ustawia dnem do góry. Następnie otwór pokrywa się trzciną lub liśćmi i zasypuje ziemią. Na drugi dzień odsłania się naczynie; jeśli będzie wilgotne, i pokryte kroplami, to w tym miejscu będzie na pewno woda.

Ponadto Witruwiusz porusza bardzo ważne zagadnienie - doprowadzania wody ze źródeł. Rzymianin porusza nie tylko tematykę sposobów pozyskiwania wody, ale także szczegółowo ustala poziomy przy przeprowadzaniu wody do osiedli i miast.

W księdze VIII dzieła Witruwiusza jest mnóstwo interesujących faktów i świadectw ogromnej wiedzy Rzymian w kwestii inżynierii. Podane przez Witruwiusza zasady doprowadzania wody do miast i osiedli stanowiły podstawę budowy wspaniałych, słynnych rzymskich akweduktów, które imponowały nie tylko swoją sprawnością, ale także rozmiarami, trwałością. Obiekty te stały się także elementami dekoracyjnymi miast i okolic, poprzez zastosowanie wysokich arkad.

"FACHOWCY " membrany, kleje, uszczelnienia, masy samopoziomujące i inne cuda a akwedukt rzymski, aquaeductus, czyli dosłownie "ciąg wodny" był wodociągiem doprowadzającym wodę ze źródeł do miast wykorzystując zasadę stałego spływu. Woda była następnie dostarczana do licznych fontann,łaźni i szaletów publicznych, co bogatszych domów.

Akwedukty znane były już wcześniej, jednak to dopiero Rzymianie je upowszechnili. W II wieku n.e. Rzym, który liczył około miliona mie... rozwiń

Avatar
bolo2 / 23 lipca 2014 o 09:54

"FACHOWCY " membrany, kleje, uszczelnienia, masy samopoziomujące i inne cuda a akwedukt rzymski, aquaeductus, czyli dosłownie "ciąg wodny" był wodociągiem doprowadzającym wodę ze źródeł do miast wykorzystując zasadę stałego spływu. Woda była następnie dostarczana do licznych fontann,łaźni i szaletów publicznych, co bogatszych domów.

Akwedukty znane były już wcześniej, jednak to dopiero Rzymianie je upowszechnili. W II wieku n.e. Rzym, który liczył około miliona mieszkańców był zaopatrywany przez 11 akweduktów liczących łącznie 420 km, z czego tylko 47 km przebiegało nad powierzchnią ziemi. Sieć ta dostarczała milion metrów sześciennych wody źródlanej na dobę.

Sukces rzymskich akweduktów tkwił w technice budowy arkad, która pozwoliła Rzymianom na przerzucanie wodociągów nad dolinami i nierównościami terenu znacznie skracając długość ich trasy. Spadek w rzymskich akweduktach wynosił tylko kilkadziesiąt cm na kilometr.
Woda była prowadzona w rurach z terakoty lub ołowiu. Rury prowadzone była pod ziemią oraz nad ziemią w ceglanej konstrukcji, dwu lub trzykondygnacyjnej. Budowa wodociągów pod ziemią umożliwiała ochronę stałej dostawy wody przed armią przeciwnika oraz zabezpieczenie czystej i zdatnej wody do picia przed wszelkimi zanieczyszczeniami. Rzymianie niekiedy odwadniali teren w pobliżu akweduktu, aby zmniejszyć możliwość skażenia przez wody gruntowe. Przy wyborze źródeł prócz badania stanu wody obserwowali też stan zdrowia tubylców.

Pierwszym akweduktem rzymskim był wzniesiony w 312 roku p.n.e. Aqua Appia, w większości wodociąg podziemny. Doprowadzał on wodę z odległych o ponad 16 km Wzgórz Albańskich. Drugim wzniesionym akweduktem był Anio Vetus, wzniesiony w 272 roku p.n.e. Doprowadzał on wodę z odległości 63,5 km, a ponad 300 metrowy odcinek prowadzony był na arkadach.
Jednym z najbardziej imponujących akweduktów, a zarazem najlepiej zachowanych do naszych czasów jest Pont du Gard koło Nimes, wzniesiony w końcu I wieku p.n.e.
Z kolei najdłuższym rzymskim akweduktem był ten wybudowany w Konstantynopolu. Zaraz za nim był wybudowany w II wieku n.e., akwedukt Zaghouana, który zaopatrywał Kartaginę. Miał on 92,5 km długości.

Imponująca jest trwałość akweduktów rzymskich, gdyż niektóre z nich, jak pochodzący z roku 144 p.n.e. Aqua Marcia, z roku 20 p.n.e. Aqua Virgo lub z roku 111 n.e. Aqua Traiana są czynne do dnia dzisiejszego. Wiele wodociągów powstało także poza centrum Imperium, w licznych prowincjach rzymskich.

Inżynier rzymski uwzględnia także położenie źródeł, rodzaj wody w zależności o terenu, o gleby, przez jaką woda przepływa, podaje także różne sposoby jej wykrywania. Radzi m.in. żeby wykopać w ziemi wgłębienie i umieścić w nim pod zachód słońca czarę z ołowiu czy brązu. Przygotowane naczynie smaruje się od wewnątrz oliwą i ustawia dnem do góry. Następnie otwór pokrywa się trzciną lub liśćmi i zasypuje ziemią. Na drugi dzień odsłania się naczynie; jeśli będzie wilgotne, i pokryte kroplami, to w tym miejscu będzie na pewno woda.

Ponadto Witruwiusz porusza bardzo ważne zagadnienie - doprowadzania wody ze źródeł. Rzymianin porusza nie tylko tematykę sposobów pozyskiwania wody, ale także szczegółowo ustala poziomy przy przeprowadzaniu wody do osiedli i miast.

W księdze VIII dzieła Witruwiusza jest mnóstwo interesujących faktów i świadectw ogromnej wiedzy Rzymian w kwestii inżynierii. Podane przez Witruwiusza zasady doprowadzania wody do miast i osiedli stanowiły podstawę budowy wspaniałych, słynnych rzymskich akweduktów, które imponowały nie tylko swoją sprawnością, ale także rozmiarami, trwałością. Obiekty te stały się także elementami dekoracyjnymi miast i okolic, poprzez zastosowanie wysokich arkad.

"FACHOWCY " membrany, kleje, uszczelnienia, masy samopoziomujące i inne cuda a akwedukt rzymski, aquaeductus, czyli dosłownie "ciąg wodny" był wodociągiem doprowadzającym wodę ze źródeł do miast wykorzystując zasadę stałego spływu. Woda była następnie dostarczana do licznych fontann,łaźni i szaletów publicznych, co bogatszych domów.

Akwedukty znane były już wcześniej, jednak to dopiero Rzymianie je upowszechnili. W II wieku n.e. Rzym, który liczył około miliona mie... rozwiń

Avatar
bolo2 / 23 lipca 2014 o 09:47

"FACHOWCY " membrany, kleje, uszczelnienia, masy samopoziomujące i inne cuda a akwedukt rzymski, aquaeductus, czyli dosłownie "ciąg wodny" był wodociągiem doprowadzającym wodę ze źródeł do miast wykorzystując zasadę stałego spływu. Woda była następnie dostarczana do licznych fontann,łaźni i szaletów publicznych, co bogatszych domów.

Akwedukty znane były już wcześniej, jednak to dopiero Rzymianie je upowszechnili. W II wieku n.e. Rzym, który liczył około miliona mieszkańców był zaopatrywany przez 11 akweduktów liczących łącznie 420 km, z czego tylko 47 km przebiegało nad powierzchnią ziemi. Sieć ta dostarczała milion metrów sześciennych wody źródlanej na dobę.

Sukces rzymskich akweduktów tkwił w technice budowy arkad, która pozwoliła Rzymianom na przerzucanie wodociągów nad dolinami i nierównościami terenu znacznie skracając długość ich trasy. Spadek w rzymskich akweduktach wynosił tylko kilkadziesiąt cm na kilometr.
Woda była prowadzona w rurach z terakoty lub ołowiu. Rury prowadzone była pod ziemią oraz nad ziemią w ceglanej konstrukcji, dwu lub trzykondygnacyjnej. Budowa wodociągów pod ziemią umożliwiała ochronę stałej dostawy wody przed armią przeciwnika oraz zabezpieczenie czystej i zdatnej wody do picia przed wszelkimi zanieczyszczeniami. Rzymianie niekiedy odwadniali teren w pobliżu akweduktu, aby zmniejszyć możliwość skażenia przez wody gruntowe. Przy wyborze źródeł prócz badania stanu wody obserwowali też stan zdrowia tubylców.

Pierwszym akweduktem rzymskim był wzniesiony w 312 roku p.n.e. Aqua Appia, w większości wodociąg podziemny. Doprowadzał on wodę z odległych o ponad 16 km Wzgórz Albańskich. Drugim wzniesionym akweduktem był Anio Vetus, wzniesiony w 272 roku p.n.e. Doprowadzał on wodę z odległości 63,5 km, a ponad 300 metrowy odcinek prowadzony był na arkadach.
Jednym z najbardziej imponujących akweduktów, a zarazem najlepiej zachowanych do naszych czasów jest Pont du Gard koło Nimes, wzniesiony w końcu I wieku p.n.e.
Z kolei najdłuższym rzymskim akweduktem był ten wybudowany w Konstantynopolu. Zaraz za nim był wybudowany w II wieku n.e., akwedukt Zaghouana, który zaopatrywał Kartaginę. Miał on 92,5 km długości.

Imponująca jest trwałość akweduktów rzymskich, gdyż niektóre z nich, jak pochodzący z roku 144 p.n.e. Aqua Marcia, z roku 20 p.n.e. Aqua Virgo lub z roku 111 n.e. Aqua Traiana są czynne do dnia dzisiejszego. Wiele wodociągów powstało także poza centrum Imperium, w licznych prowincjach rzymskich.

Inżynier rzymski uwzględnia także położenie źródeł, rodzaj wody w zależności o terenu, o gleby, przez jaką woda przepływa, podaje także różne sposoby jej wykrywania. Radzi m.in. żeby wykopać w ziemi wgłębienie i umieścić w nim pod zachód słońca czarę z ołowiu czy brązu. Przygotowane naczynie smaruje się od wewnątrz oliwą i ustawia dnem do góry. Następnie otwór pokrywa się trzciną lub liśćmi i zasypuje ziemią. Na drugi dzień odsłania się naczynie; jeśli będzie wilgotne, i pokryte kroplami, to w tym miejscu będzie na pewno woda.

Ponadto Witruwiusz porusza bardzo ważne zagadnienie - doprowadzania wody ze źródeł. Rzymianin porusza nie tylko tematykę sposobów pozyskiwania wody, ale także szczegółowo ustala poziomy przy przeprowadzaniu wody do osiedli i miast.

W księdze VIII dzieła Witruwiusza jest mnóstwo interesujących faktów i świadectw ogromnej wiedzy Rzymian w kwestii inżynierii. Podane przez Witruwiusza zasady doprowadzania wody do miast i osiedli stanowiły podstawę budowy wspaniałych, słynnych rzymskich akweduktów, które imponowały nie tylko swoją sprawnością, ale także rozmiarami, trwałością. Obiekty te stały się także elementami dekoracyjnymi miast i okolic, poprzez zastosowanie wysokich arkad.

"FACHOWCY " membrany, kleje, uszczelnienia, masy samopoziomujące i inne cuda a akwedukt rzymski, aquaeductus, czyli dosłownie "ciąg wodny" był wodociągiem doprowadzającym wodę ze źródeł do miast wykorzystując zasadę stałego spływu. Woda była następnie dostarczana do licznych fontann,łaźni i szaletów publicznych, co bogatszych domów.

Akwedukty znane były już wcześniej, jednak to dopiero Rzymianie je upowszechnili. W II wieku n.e. Rzym, który liczył około miliona mie... rozwiń

Avatar
bolo2 / 23 lipca 2014 o 09:56

"FACHOWCY " membrany, kleje, uszczelnienia, masy samopoziomujące i inne cuda a akwedukt rzymski, aquaeductus, czyli dosłownie "ciąg wodny" był wodociągiem doprowadzającym wodę ze źródeł do miast wykorzystując zasadę stałego spływu. Woda była następnie dostarczana do licznych fontann,łaźni i szaletów publicznych, co bogatszych domów.

Akwedukty znane były już wcześniej, jednak to dopiero Rzymianie je upowszechnili. W II wieku n.e. Rzym, który liczył około miliona mieszkańców był zaopatrywany przez 11 akweduktów liczących łącznie 420 km, z czego tylko 47 km przebiegało nad powierzchnią ziemi. Sieć ta dostarczała milion metrów sześciennych wody źródlanej na dobę.

Sukces rzymskich akweduktów tkwił w technice budowy arkad, która pozwoliła Rzymianom na przerzucanie wodociągów nad dolinami i nierównościami terenu znacznie skracając długość ich trasy. Spadek w rzymskich akweduktach wynosił tylko kilkadziesiąt cm na kilometr.
Woda była prowadzona w rurach z terakoty lub ołowiu. Rury prowadzone była pod ziemią oraz nad ziemią w ceglanej konstrukcji, dwu lub trzykondygnacyjnej. Budowa wodociągów pod ziemią umożliwiała ochronę stałej dostawy wody przed armią przeciwnika oraz zabezpieczenie czystej i zdatnej wody do picia przed wszelkimi zanieczyszczeniami. Rzymianie niekiedy odwadniali teren w pobliżu akweduktu, aby zmniejszyć możliwość skażenia przez wody gruntowe. Przy wyborze źródeł prócz badania stanu wody obserwowali też stan zdrowia tubylców.

Pierwszym akweduktem rzymskim był wzniesiony w 312 roku p.n.e. Aqua Appia, w większości wodociąg podziemny. Doprowadzał on wodę z odległych o ponad 16 km Wzgórz Albańskich. Drugim wzniesionym akweduktem był Anio Vetus, wzniesiony w 272 roku p.n.e. Doprowadzał on wodę z odległości 63,5 km, a ponad 300 metrowy odcinek prowadzony był na arkadach.
Jednym z najbardziej imponujących akweduktów, a zarazem najlepiej zachowanych do naszych czasów jest Pont du Gard koło Nimes, wzniesiony w końcu I wieku p.n.e.
Z kolei najdłuższym rzymskim akweduktem był ten wybudowany w Konstantynopolu. Zaraz za nim był wybudowany w II wieku n.e., akwedukt Zaghouana, który zaopatrywał Kartaginę. Miał on 92,5 km długości.

Imponująca jest trwałość akweduktów rzymskich, gdyż niektóre z nich, jak pochodzący z roku 144 p.n.e. Aqua Marcia, z roku 20 p.n.e. Aqua Virgo lub z roku 111 n.e. Aqua Traiana są czynne do dnia dzisiejszego. Wiele wodociągów powstało także poza centrum Imperium, w licznych prowincjach rzymskich.

Inżynier rzymski uwzględnia także położenie źródeł, rodzaj wody w zależności o terenu, o gleby, przez jaką woda przepływa, podaje także różne sposoby jej wykrywania. Radzi m.in. żeby wykopać w ziemi wgłębienie i umieścić w nim pod zachód słońca czarę z ołowiu czy brązu. Przygotowane naczynie smaruje się od wewnątrz oliwą i ustawia dnem do góry. Następnie otwór pokrywa się trzciną lub liśćmi i zasypuje ziemią. Na drugi dzień odsłania się naczynie; jeśli będzie wilgotne, i pokryte kroplami, to w tym miejscu będzie na pewno woda.

Ponadto Witruwiusz porusza bardzo ważne zagadnienie - doprowadzania wody ze źródeł. Rzymianin porusza nie tylko tematykę sposobów pozyskiwania wody, ale także szczegółowo ustala poziomy przy przeprowadzaniu wody do osiedli i miast.

W księdze VIII dzieła Witruwiusza jest mnóstwo interesujących faktów i świadectw ogromnej wiedzy Rzymian w kwestii inżynierii. Podane przez Witruwiusza zasady doprowadzania wody do miast i osiedli stanowiły podstawę budowy wspaniałych, słynnych rzymskich akweduktów, które imponowały nie tylko swoją sprawnością, ale także rozmiarami, trwałością. Obiekty te stały się także elementami dekoracyjnymi miast i okolic, poprzez zastosowanie wysokich arkad.

"FACHOWCY " membrany, kleje, uszczelnienia, masy samopoziomujące i inne cuda a akwedukt rzymski, aquaeductus, czyli dosłownie "ciąg wodny" był wodociągiem doprowadzającym wodę ze źródeł do miast wykorzystując zasadę stałego spływu. Woda była następnie dostarczana do licznych fontann,łaźni i szaletów publicznych, co bogatszych domów.

Akwedukty znane były już wcześniej, jednak to dopiero Rzymianie je upowszechnili. W II wieku n.e. Rzym, który liczył około miliona mie... rozwiń

Avatar
bolo2 / 23 lipca 2014 o 09:54

"FACHOWCY " membrany, kleje, uszczelnienia, masy samopoziomujące i inne cuda a akwedukt rzymski, aquaeductus, czyli dosłownie "ciąg wodny" był wodociągiem doprowadzającym wodę ze źródeł do miast wykorzystując zasadę stałego spływu. Woda była następnie dostarczana do licznych fontann,łaźni i szaletów publicznych, co bogatszych domów.

Akwedukty znane były już wcześniej, jednak to dopiero Rzymianie je upowszechnili. W II wieku n.e. Rzym, który liczył około miliona mieszkańców był zaopatrywany przez 11 akweduktów liczących łącznie 420 km, z czego tylko 47 km przebiegało nad powierzchnią ziemi. Sieć ta dostarczała milion metrów sześciennych wody źródlanej na dobę.

Sukces rzymskich akweduktów tkwił w technice budowy arkad, która pozwoliła Rzymianom na przerzucanie wodociągów nad dolinami i nierównościami terenu znacznie skracając długość ich trasy. Spadek w rzymskich akweduktach wynosił tylko kilkadziesiąt cm na kilometr.
Woda była prowadzona w rurach z terakoty lub ołowiu. Rury prowadzone była pod ziemią oraz nad ziemią w ceglanej konstrukcji, dwu lub trzykondygnacyjnej. Budowa wodociągów pod ziemią umożliwiała ochronę stałej dostawy wody przed armią przeciwnika oraz zabezpieczenie czystej i zdatnej wody do picia przed wszelkimi zanieczyszczeniami. Rzymianie niekiedy odwadniali teren w pobliżu akweduktu, aby zmniejszyć możliwość skażenia przez wody gruntowe. Przy wyborze źródeł prócz badania stanu wody obserwowali też stan zdrowia tubylców.

Pierwszym akweduktem rzymskim był wzniesiony w 312 roku p.n.e. Aqua Appia, w większości wodociąg podziemny. Doprowadzał on wodę z odległych o ponad 16 km Wzgórz Albańskich. Drugim wzniesionym akweduktem był Anio Vetus, wzniesiony w 272 roku p.n.e. Doprowadzał on wodę z odległości 63,5 km, a ponad 300 metrowy odcinek prowadzony był na arkadach.
Jednym z najbardziej imponujących akweduktów, a zarazem najlepiej zachowanych do naszych czasów jest Pont du Gard koło Nimes, wzniesiony w końcu I wieku p.n.e.
Z kolei najdłuższym rzymskim akweduktem był ten wybudowany w Konstantynopolu. Zaraz za nim był wybudowany w II wieku n.e., akwedukt Zaghouana, który zaopatrywał Kartaginę. Miał on 92,5 km długości.

Imponująca jest trwałość akweduktów rzymskich, gdyż niektóre z nich, jak pochodzący z roku 144 p.n.e. Aqua Marcia, z roku 20 p.n.e. Aqua Virgo lub z roku 111 n.e. Aqua Traiana są czynne do dnia dzisiejszego. Wiele wodociągów powstało także poza centrum Imperium, w licznych prowincjach rzymskich.

Inżynier rzymski uwzględnia także położenie źródeł, rodzaj wody w zależności o terenu, o gleby, przez jaką woda przepływa, podaje także różne sposoby jej wykrywania. Radzi m.in. żeby wykopać w ziemi wgłębienie i umieścić w nim pod zachód słońca czarę z ołowiu czy brązu. Przygotowane naczynie smaruje się od wewnątrz oliwą i ustawia dnem do góry. Następnie otwór pokrywa się trzciną lub liśćmi i zasypuje ziemią. Na drugi dzień odsłania się naczynie; jeśli będzie wilgotne, i pokryte kroplami, to w tym miejscu będzie na pewno woda.

Ponadto Witruwiusz porusza bardzo ważne zagadnienie - doprowadzania wody ze źródeł. Rzymianin porusza nie tylko tematykę sposobów pozyskiwania wody, ale także szczegółowo ustala poziomy przy przeprowadzaniu wody do osiedli i miast.

W księdze VIII dzieła Witruwiusza jest mnóstwo interesujących faktów i świadectw ogromnej wiedzy Rzymian w kwestii inżynierii. Podane przez Witruwiusza zasady doprowadzania wody do miast i osiedli stanowiły podstawę budowy wspaniałych, słynnych rzymskich akweduktów, które imponowały nie tylko swoją sprawnością, ale także rozmiarami, trwałością. Obiekty te stały się także elementami dekoracyjnymi miast i okolic, poprzez zastosowanie wysokich arkad.

"FACHOWCY " membrany, kleje, uszczelnienia, masy samopoziomujące i inne cuda a akwedukt rzymski, aquaeductus, czyli dosłownie "ciąg wodny" był wodociągiem doprowadzającym wodę ze źródeł do miast wykorzystując zasadę stałego spływu. Woda była następnie dostarczana do licznych fontann,łaźni i szaletów publicznych, co bogatszych domów.

Akwedukty znane były już wcześniej, jednak to dopiero Rzymianie je upowszechnili. W II wieku n.e. Rzym, który liczył około miliona mie... rozwiń

Avatar
bolo2 / 23 lipca 2014 o 09:47

"FACHOWCY " membrany, kleje, uszczelnienia, masy samopoziomujące i inne cuda a akwedukt rzymski, aquaeductus, czyli dosłownie "ciąg wodny" był wodociągiem doprowadzającym wodę ze źródeł do miast wykorzystując zasadę stałego spływu. Woda była następnie dostarczana do licznych fontann,łaźni i szaletów publicznych, co bogatszych domów.

Akwedukty znane były już wcześniej, jednak to dopiero Rzymianie je upowszechnili. W II wieku n.e. Rzym, który liczył około miliona mieszkańców był zaopatrywany przez 11 akweduktów liczących łącznie 420 km, z czego tylko 47 km przebiegało nad powierzchnią ziemi. Sieć ta dostarczała milion metrów sześciennych wody źródlanej na dobę.

Sukces rzymskich akweduktów tkwił w technice budowy arkad, która pozwoliła Rzymianom na przerzucanie wodociągów nad dolinami i nierównościami terenu znacznie skracając długość ich trasy. Spadek w rzymskich akweduktach wynosił tylko kilkadziesiąt cm na kilometr.
Woda była prowadzona w rurach z terakoty lub ołowiu. Rury prowadzone była pod ziemią oraz nad ziemią w ceglanej konstrukcji, dwu lub trzykondygnacyjnej. Budowa wodociągów pod ziemią umożliwiała ochronę stałej dostawy wody przed armią przeciwnika oraz zabezpieczenie czystej i zdatnej wody do picia przed wszelkimi zanieczyszczeniami. Rzymianie niekiedy odwadniali teren w pobliżu akweduktu, aby zmniejszyć możliwość skażenia przez wody gruntowe. Przy wyborze źródeł prócz badania stanu wody obserwowali też stan zdrowia tubylców.

Pierwszym akweduktem rzymskim był wzniesiony w 312 roku p.n.e. Aqua Appia, w większości wodociąg podziemny. Doprowadzał on wodę z odległych o ponad 16 km Wzgórz Albańskich. Drugim wzniesionym akweduktem był Anio Vetus, wzniesiony w 272 roku p.n.e. Doprowadzał on wodę z odległości 63,5 km, a ponad 300 metrowy odcinek prowadzony był na arkadach.
Jednym z najbardziej imponujących akweduktów, a zarazem najlepiej zachowanych do naszych czasów jest Pont du Gard koło Nimes, wzniesiony w końcu I wieku p.n.e.
Z kolei najdłuższym rzymskim akweduktem był ten wybudowany w Konstantynopolu. Zaraz za nim był wybudowany w II wieku n.e., akwedukt Zaghouana, który zaopatrywał Kartaginę. Miał on 92,5 km długości.

Imponująca jest trwałość akweduktów rzymskich, gdyż niektóre z nich, jak pochodzący z roku 144 p.n.e. Aqua Marcia, z roku 20 p.n.e. Aqua Virgo lub z roku 111 n.e. Aqua Traiana są czynne do dnia dzisiejszego. Wiele wodociągów powstało także poza centrum Imperium, w licznych prowincjach rzymskich.

Inżynier rzymski uwzględnia także położenie źródeł, rodzaj wody w zależności o terenu, o gleby, przez jaką woda przepływa, podaje także różne sposoby jej wykrywania. Radzi m.in. żeby wykopać w ziemi wgłębienie i umieścić w nim pod zachód słońca czarę z ołowiu czy brązu. Przygotowane naczynie smaruje się od wewnątrz oliwą i ustawia dnem do góry. Następnie otwór pokrywa się trzciną lub liśćmi i zasypuje ziemią. Na drugi dzień odsłania się naczynie; jeśli będzie wilgotne, i pokryte kroplami, to w tym miejscu będzie na pewno woda.

Ponadto Witruwiusz porusza bardzo ważne zagadnienie - doprowadzania wody ze źródeł. Rzymianin porusza nie tylko tematykę sposobów pozyskiwania wody, ale także szczegółowo ustala poziomy przy przeprowadzaniu wody do osiedli i miast.

W księdze VIII dzieła Witruwiusza jest mnóstwo interesujących faktów i świadectw ogromnej wiedzy Rzymian w kwestii inżynierii. Podane przez Witruwiusza zasady doprowadzania wody do miast i osiedli stanowiły podstawę budowy wspaniałych, słynnych rzymskich akweduktów, które imponowały nie tylko swoją sprawnością, ale także rozmiarami, trwałością. Obiekty te stały się także elementami dekoracyjnymi miast i okolic, poprzez zastosowanie wysokich arkad.

"FACHOWCY " membrany, kleje, uszczelnienia, masy samopoziomujące i inne cuda a akwedukt rzymski, aquaeductus, czyli dosłownie "ciąg wodny" był wodociągiem doprowadzającym wodę ze źródeł do miast wykorzystując zasadę stałego spływu. Woda była następnie dostarczana do licznych fontann,łaźni i szaletów publicznych, co bogatszych domów.

Akwedukty znane były już wcześniej, jednak to dopiero Rzymianie je upowszechnili. W II wieku n.e. Rzym, który liczył około miliona mie... rozwiń

Zobacz wszystkie komentarze 3

Skomentuj

Zaznacz "Nie jestem robotem", by dodać komentarz:
Twój komentarz został dodany

Pozostałe informacje

Techno Lublin w Plenerze
26 maja 2018, 20:00

Techno Lublin w Plenerze 0 0

Co Gdzie Kiedy. Klub Plener (al. Piłsudskiego 23) zaprasza na imprezę z cyklu Techno Lublin, podczas której 10 znanych lubelskich DJ'ów przez 12 godzin będzie rozkręcać imprezę. Start 26 maja o godz. 20.

Chełmianka - Motor, czyli mecz o wszystko

Chełmianka - Motor, czyli mecz o wszystko 0 3

Warto będzie wybrać się w sobotę na stadion w Chełmie. Piłkarze Artura Bożyka podejmują Motor Lublin. Jeżeli wygrają, to na dobre wrócą do walki o awans. Jednocześnie mogą zamknąć drogę do II ligi rywalom. Bardzo ciekawe derby rozpoczną się o godz. 17

Alicja Mazurek z Lublina cudem przeżyła tragiczny wypadek. Potrzebna jest pomoc
galeria
film

Alicja Mazurek z Lublina cudem przeżyła tragiczny wypadek. Potrzebna jest pomoc 0 2

Alicja Mazurek z Lublina potrzebuje pomocy. Po tragicznym wypadku trafiła do kliniki "Budzik", rodzina i przyjaciele zbierają pieniądze na jej leczenie i rehabilitację

Mieszkaniec Świdnika wymyślił prosty biznes. Oszukał 370 osób

Mieszkaniec Świdnika wymyślił prosty biznes. Oszukał 370 osób 0 4

26-letni mieszkaniec Świdnika aresztowany. Grozi mu do 8 lat więzienia

Motocyklista urwał koło na krawężniku. Uszkodziło samochód

Motocyklista urwał koło na krawężniku. Uszkodziło samochód 0 4

Motocyklista z gminy Urzędów uderzył w krawężnik. Od jednośladu oderwało się przednie koło i uderzyło w jadący z przeciwka samochód

Tragiczny wypadek w Fiukówce. Zginął motocyklista

Tragiczny wypadek w Fiukówce. Zginął motocyklista 0 1

35-latek zginął w wypadku w miejscowości Fiukówka w powiecie łukowskim

Orlęta Spomlek kontra Podlasie. Kto się przełamie?

Orlęta Spomlek kontra Podlasie. Kto się przełamie? 0 0

Najbliższy weekend upłynie kibicom z województwa lubelskiego pod znakiem derbów. W Chełmie gra Motor, a w Radzyniu Podlaskim zmierzą się tamtejsze Orlęta Spomlek i Podlasie (godz. 17). Punktów niby bardziej potrzebują podopieczni Tomasza Złomańczuka jednak gospodarze też mają o co grać

Kiedy skończy się przebudowa deptaka w Lublinie? Miasto ustaliło nowy termin zakończenia prac

Kiedy skończy się przebudowa deptaka w Lublinie? Miasto ustaliło nowy termin zakończenia prac 0 23

Po niedzieli zacznie się układanie kamiennych płyt na odnawianym deptaku. Najpierw pojawią się między ul. Kapucyńską i Staszica. Na całej długości powinny być ułożone do końca czerwca. Taki jest nowy termin ustalony przez miasto z wykonawcą prac, które miały się zakończyć do połowy maja

Czwartek na KULturaliach w Lublinie [zdjęcia]
galeria

Czwartek na KULturaliach w Lublinie [zdjęcia] 0 1

W Lublinie trwają KULturalia. Koncerty odbywają się na pl. Teatralnym przed CSK. Wczoraj wystąpili Vestige, Lilly Hates Roses, Ted Nemeth, Smolik // Kev Fox i Krzysztof Zalewski. Dzisiaj odbędą się koncerty zespołów Pasażer, Kamp!, Myslovitz, The Dumplings i Voo Voo

Goły mężczyzna na schodach i awantura domowa

Goły mężczyzna na schodach i awantura domowa 0 0

Do zrozumienia tej porannej przygody jaka wydarzyła się w jednym z bloków, potrzebna jest wiedza o zasadach dystrybucji mleka w czasach PRL i działaniu zamków zatrzaskowych w drzwiach

Lublin: Wojska Obrony Terytorialnej złożą przysięgę na pl. Zamkowym. Będzie też piknik

Lublin: Wojska Obrony Terytorialnej złożą przysięgę na pl. Zamkowym. Będzie też piknik 0 2

Żołnierze 2 Lubelskiej Brygady Obrony Terytorialnej im. mjr. Hieronima Dekutowskiego ps. „Zapora” złożą przysięgę w najbliższą niedzielę o godz. 14. na placu Zamkowym w Lublinie. Uroczystość będzie połączona ze świętem lubelskiej brygady. Po ceremonii zaplanowano piknik rodzinny.

Premiera "Hana Solo"! Repertuar kin i teatrów w weekend w Lublinie i regionie (25-27.05)
25 maja 2018, 9:00

Premiera "Hana Solo"! Repertuar kin i teatrów w weekend w Lublinie i regionie (25-27.05) 0 0

Co Gdzie Kiedy. To jedna z najgorętszych premier tego roku. Na ekrany lubelskich kin wkracza kolejna odsłona sagi Gwiezdnych Wojen - Han Solo, przedstawiająca młodzieńcze losy słynnego przemytnika. To jednak nie jedyna ciekawa premiera filmowa nadchodzącego weekendu. Ponadto lubelskie placówki oferują interesujące koncerty i spektakle. Sprawdź weekendowy repertuar kin i teatrów z Lublina oraz regionu.

Sondaż wyborczy w Lublinie, Chełmie i Zamościu. Kto ma szanse na fotel prezydenta?

Sondaż wyborczy w Lublinie, Chełmie i Zamościu. Kto ma szanse na fotel prezydenta? 0 9

W Lublinie Krzysztof Żuk, w Chełmie Agata Fisz, a w Zamościu Andrzej Wnuk mają największe szanse na zwycięstwo w zbliżających się wyborach samorządowych

Osak ograł Sawczuka na otwarcie sezonu

Osak ograł Sawczuka na otwarcie sezonu 0 0

TENIS ZIEMNY Na kortach MOSiR w Parczewie odbył się otwarty turniej na otwarcie sezonu

Przebudowa Al. Racławickich w Lublinie. Na nową drogę trzeba jeszcze poczekać

Przebudowa Al. Racławickich w Lublinie. Na nową drogę trzeba jeszcze poczekać 2 24

Nie będzie tego lata utrudnień spowodowanych przebudową Al. Racławickich i ul. Lipowej. Roboty nie zaczną się wcześniej niż pod koniec roku. Dotąd nie ogłoszono nawet przetargu, który wyłoni wykonawcę prac, a sam przetarg może potrwać wiele miesięcy

ALARM24

Widzisz wypadek? Jesteś świadkiem niecodziennego zdarzenia?
Alarm24 telefon 691 770 010

Wyślij wiadomość, zdjęcie lub zadzwoń.

Kliknij i dodaj swojego newsa!

Najczęściej czytane

Dzisiaj · Tydzień · Wideo · Premium
Uwaga czytelniku!
Nie teraz Przeczytaj i wyraź zgodę

Informujemy, że w dniu 25 maja 2018 r. na terenie całej Unii Europejskiej, w tym także w Polsce, wejdzie w życie Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego w sprawie ochrony danych osobowych. W związku z tym chcielibyśmy Ci przekazać kilka informacji na temat zasad przetwarzania Twoich danych osobowych.

Rozumiem

Używamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki. Więcej informacji w naszej polityce prywatności.