Recenzje książek

Lizzie Doron "Spokojne czasy”

Dodano: 24 marca 2011, 17:38

Lizzie Doron "Spokojne czasy”, Wydawnictwo Muza
Lizzie Doron \"Spokojne czasy”, Wydawnictwo Muza

Lata 50-te, południowa części Tel Awiwu. Pod zakładem fryzjerskim Zajczyka spotykają się dzieci, a w środku mieszkanki dzielnicy, ocalone z Holocaustu kobiety z Polski, Francji, Rumunii.

Każda z nich nosi w sobie tragiczne wojenne wspomnienia. Każda inaczej sobie z traumatyczną przeszłością radzi.

- Nasze matki nie mówiły po hebrajsku. Strach przed nowym miejscem odcinał je od społeczeństwa. Dzieciom zabraniały przechodzić na drugą stronę ulicy, bo mieszkali tam Izraelczycy. Żyły w getcie, getto miały w duszy – opowiada w wywiadzie dla "Wysokich obcasów” Lizzie Doron, autorka "Spokojnych czasów”.

Helena całymi rankami gawędzi z kotami, a pani Welman z papużką. Tania o swoich wojennych przeżyciach opowiada tylko psu. Jej syn chce tego słuchać dopiero, gdy Tania umiera. - Zapytaj Reksia. Mój Reksio wie wszystko – mówi mu matka na łożu śmierci.

Głowna bohaterka to Lea, która po śmierci swojego męża zaczyna pracować jako manikiurzystka. Od rana do nocy słucha opowieści klientek salonu. Żadna z nich nie potrafi mówić o sobie. Za to długo rozprawiają o innych.

Tak Lea dowiaduje się, że Cyla była jedną z pierwszych więźniarek Auschwitz, a Fejgę matka wyrzuciła z transportu. Upadła na tory i jako jedyna z całej rodziny przeżyła wojnę.

Lea też nic nie opowiada. Wspomnienia z wykopanego w ziemi dołu, w którym spędziła całą wojnę, zostawia dla siebie. I o nic nie pyta. Nawet swojego szefa Zajczyka, który codziennie zakleja plastrem numer obozowy. Bez słowa wyręcza go w zamiataniu obciętych włosów z podłogi. Jej nie kojarzą się z niczym.
Czytaj więcej o:
(0) komentarzy

Skomentuj

avatar
Komentujesz jako Gość (Zaloguj się)

Zaznacz "Nie jestem robotem", by dodać komentarz:

Ostatnie komentarze

Na razie brak komentarzy, Twój może być pierwszy.

Pozostałe informacje

CGK - aplikacja mobilna