Waldemar Sulisz
Wieczór rozpoczął się spektaklem „Betlejem polskie” Lucjana Rydla, zagranym dla zaproszonych gości, oficjeli oraz pracowników teatru. Brawurowa inscenizacja została nagrodzona przez publiczność długimi, burzliwymi oklaskami.
Po krótkim antrakcie widzowie obejrzeli film o historii teatru, zrealizowany w konwencji kina niemego. Ta nietypowa forma opowieści o początkach sceny spotkała się z dużym uznaniem publiczności. Następnie teatr oraz jego zespół zostali uhonorowani okolicznościowymi medalami przyznanymi przez wojewodę lubelskiego Krzysztofa Komorskiego, marszałka województwa Jarosława Stawiarskiego oraz prezydenta Lublina Krzysztofa Żuka.
Nie zabrakło również wyróżnień indywidualnych. Na scenę został wywołany wieloletni dyrektor teatru Jerzy Torończyk, który otrzymał gromką na stojąco. Kapituła przyznała także Nagrodę im. Juliusza Osterwy Andrzejowi Dziukowi – dyrektorowi naczelnemu i artystycznemu Teatru im. Stanisława Ignacego Witkiewicza „Witkacego” w Zakopanem. Laureat odebrał nagrodę m.in. z rąk Jakuba Krzysztofa Czekaja, wnuka Juliusza Osterwy.
Kulminacyjnym momentem wieczornej gali było zamknięcie kapsuły czasu, która została przygotowana z myślą o przyszłych pokoleniach. W pojemniku znalazły się:
– bilet na jubileuszowe przedstawienie,
– pamiątkowy magnes na lodówkę,
– list dyrektora Krzysztofa Adamczuka,
– rekwizyt z lat 20. XX wieku, charakterystyczny dla historii teatru,
– oraz piątkowe, 6 lutego, wydanie „Dziennika Wschodniego”.
Kapsuła zostanie zamurowana w ścianie teatru i – zgodnie z planem – ma zostać otwarta za 140 lat. A być może nawet później.
Podczas uroczystości dyrektor Krzysztof Adamczuk poinformował również o planowanej gruntownej przebudowie teatru, która ma nadać instytucji nowy rozdział w jej historii. Szczegóły tej wizji zawarł także w liście zamkniętym w kapsule czasu.
„Historia zaczęła się od piwa”
Historia sceny przy ul. Narutowicza sięga końca XIX wieku i – jak podkreślają badacze – zaczęła się „od piwa”. Inicjatorami budowy byli bracia Adolf i Juliusz Frickowie, właściciele Browaru Parowego. Projekt budynku przygotował Karol Kozłowski, a sam teatr powstał w zaledwie półtora roku.
– Był to jeden z najnowocześniejszych i najpiękniejszych teatrów w Europie. Pisano, że już „od wejścia” porażał swoją urodą – mówi Anna Nowak, dokumentalistka historii teatru. – Scena była wyposażona w cuda techniki: mechanizmy pozwalające na zmianę dekoracji w osiem sekund oraz osiem zapadni w podłodze, czego nie miał wówczas żaden inny teatr – dodaje.
Na deskach teatru występowali najwybitniejsi polscy aktorzy, w tym Helena Modrzejewska, której garderoba zachowała się do dziś. Po wojnie z teatrem związani byli m.in. Jan Machulski i Stanisław Mikulski. Ten ostatni wspominał lubelski okres jako czas, w którym „nauczył się teatru”.
Patronem sceny jest Juliusz Osterwa, twórca legendarnej Reduty, który również przed wojną występował w Lublinie.
– Najważniejsza w jego myśleniu była idea teatru jako misji społecznej – miejsca budowania wspólnoty i mądrej rozmowy – podkreśla dr hab. Jarosław Cymerman, członek kapituły Nagrody im. Juliusza Osterwy. – W świecie „lajków” i sztucznie generowanych obrazów teatr pozostaje jednym z ostatnich miejsc prawdziwego spotkania z drugim człowiekiem – dodaje.
Komentarze