Tytuł mistrza... przeraża

• Po przeprowadzce do Lublina, coś cię zaskoczyło? - Jestem zbyt krótko, aby móc to ocenić. Na pewno wrażenia, głównie z zajęć, są pozytywne. Od początku widać olbrzymią pracę, ale i cele są wielkie. • Biorąc pod uwagę kontuzję Ewy Damięckiej i to, że do treningów dopiero powraca Monika Marzec, jesteś pewniakiem w składzie. - Nie podchodzę do tego w ten sposób. Zdaję sobie sprawę z tego, że wiele mi jeszcze brakuje. Muszę się jeszcze sporo nauczyć, nabrać doświadczenia. A to czy znajdę się w wyjściowym składzie, będzie zależało od tego, jak się wykażę w tym okresie przygotowań i na treningach. • Pertraktacje z działaczami Safo ICom trwały długo... - Faktycznie, bo propozycję gry otrzymałam jeszcze przed rokiem. Zdecydowałam się wówczas na występy w Vitaralu Jelfa, z których jestem zadowolona. Dzięki temu, w pewnym sensie dojrzałam i teraz odważyłam się przyjąć ofertę Safo ICom. • Czy w podjęciu decyzji pomagała ci twoja koleżanka Anna Lisowska, z którą znacie się w występów w Pogoni Żory? - Nie. To była moja suwerenna decyzja. Owszem, utrzymywałyśmy z Anią kontakt, ale w sprawie Safo ICom nie rozmawiałyśmy. Nie ukrywam jednak, że swoje zdanie na ten temat, zmiany klubowej, wyraziła rodzina. Ostatnie słowo należało jednak do mnie, bo to przecież ja gram w piłkę... • Może to brzmi niewiarygodnie, ale Safo ICom ma problemy z pozyskiwaniem młodych zawodniczek. - Bo nie każda z nich ma na tyle odwagi, aby przyjść do Lublina. Wydaje mi się, że przeraża je to, iż Safo ICom jest... mistrzem. W takim klubie nikt nikomu nie gwarantuje miejsca w składzie. Trzeba je wywalczyć, ale tylko dzięki długiej i wytrwałej pracy.