Przejdź do głównych treściPrzejdź do wyszukiwarkiPrzejdź do głównego menu
czwartek, 19 marca 2026 14:16
!
Reklama

Oni odeszli w ostatnich 12 miesiącach

Opis galerii
1/40
2016 - listopad Fidel Castro Zmarł w wieku 90 lat. Był przywódcą kubańskiej rewolucji i faktycznym przywódcą Kuby przez niemal 50 lat. Castro do władzy wyniosła zwycięska rewolucja przeciwko generałowi Fulgencio Bitista. W 1959 roku objął stanowisko premiera, a w 1965 pierwszego sekretarza rządzącej Komunistycznej Partii Kuby. 11 lat później, w 1976 roku, w wyniku reorganizacji rządu, stracił urząd premiera i objął przewodnictwo w Radzie Państwa. W 2006 roku przekazał swoje obowiązki młodszemu bratu Raulowi. W 2008 roku, po 49 latach rządów, zrezygnował ze stanowiska przewodniczącego Rady Państwa ze względu na zły stan zdrowia. W 2012 roku magazyn „Time” określił Fidela Castro jako jedną ze 100 najbardziej wpływowych osób wszech czasów. Głośno mówiono o tym, że jest poważnie chory, a co jakiś czas nawet sugerowano, że zmarł. W ostatnich latach życia Castro pisywał do gazet komentarze na temat spraw międzynarodowych. Ostatni raz pojawił się publicznie z okazji swoich 90. urodzin.
2/40
2016 - grudzień  Carrie Fisher Amerykańska aktorka znana m.in. z Gwiezdnych Wojen. Miała 60 lat. Była także scenarzystką i pisarką. W 1975 roku dostała swoją pierwszą rolę na dużym ekranie w komedii romantycznej Hala Ashby’ego Szampon (Shampoo) według scenariusza i z udziałem Warrena Beatty. Dwa lata później stała się znana z roli księżniczki Lei w pierwszej trylogii George’a Lucasa Gwiezdnych wojen (epizody IV-VI). Jej partnerami byli: Harrison Ford (Han Solo), Mark Hamill (Luke Skywalker) i Alec Guinness (Obi-Wan Kenobi).
3/40
2016 - grudzień Longin Komołowski Człowiek Solidarności, poseł na Sejm RP, minister pracy i wicepremier w rządzie Jerzego Buzka. Od czerwca 2010 r. pełnił funkcję prezesa Stowarzyszenia Wspólnota Polska. Zastąpił na tym stanowisku tragicznie zmarłego w katastrofie lotniczej pod Smoleńskiem Macieja Płażyńskiego.  
4/40
2016 - grudzień George Michael Brytyjski piosenkarz, były wokalista zespołu Wham! Zmarł w wieku 53 lat. Menedżer piosenkarza Michael Lippman poinformował, że przyczyną śmierci była niewydolność serca. Urodził się w 1963 r. w Londynie jako Georgios Kyriacos Panayiotou. Jego ojcem był emigrant z Cypru, a matką Angielka. Był jednym z założycieli zespołu Wham! Popularność przyniosły im takie hity jak „Wake Me Up Before You Go-Go” i „Careless Whisper”. Najbardziej znaną piosenką zespołu jest świąteczny przebój „Last Christmas”. George Michael w czasie swojej kariery sprzedał ok. 100 milionów płyt.
5/40
Ja Fryta
2016 - grudzień Bohdan Smoleń Aktor, piosenkarz komediowy i artysta kabaretowy. Miał 69 lat. Był członkiem słynnego w okresie PRL kabaretu „Tey” z Poznania i założycielem „Fundacji Stworzenia Pana Smolenia”. Przez 5 lat prowadził polonijny program Ludzie listy piszą w TVP Polonia. Nagrał także „Smoleniowe bajanie, czyli całkiem dorosłe bajki” – zbiór przerobionych satyrycznie bajek. Jako aktor występował m.in. jako Listonosz Edzio w serialu „Świat według Kiepskich”.
6/40
2017 - styczeń Janusz Brochwicz-Lewiński  Legendarny „Gryf”, żołnierz Batalionu AK „Parasol”, bohater Powstania Warszawskiego, dowódca obrony Pałacyku Michla. Miał 97 lat. – Był jednym z najdzielniejszych żołnierzy Polskiego Państwa Podziemnego, człowiekiem honoru, wielkim patriotą – mówił po śmierci bohatera p.o. Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych Jan Józef Kasprzyk. – Do końca swych dni starał się zaszczepić w młodym pokoleniu – wśród oficerów, żołnierzy, harcerzy i strzelców – wartości, które znaczyły Jego drogę życiową. Zawsze podkreślał, że patriotyzm należy pojmować w kategorii bezinteresownej służby Rzeczypospolitej. Janusz Brochwicz-Lewiński brał udział w konspiracji ZWZ-AK. Od 1940 do 1942 pracował w Puławach na stanowisku administracyjnym będąc jednocześnie pracownikiem polskiego wywiadu. Zdekonspirowany, przedostał się do Lublina i Janowa Lubelskiego i do stycznia 1944 działał jako dowódca jednego z oddziałów partyzanckich na Lubelszczyźnie. Wśród Niemców miał przydomek „Rycerski Dowódca” – atakowane przez niego konwoje niemieckie były ogołacane z broni i wyposażenia i puszczane wolno. Na rozkaz dowódcy okręgu warszawskiego przeniósł się do Batalionu do zadań specjalnych AK Parasol, gdzie był instruktorem wyszkolenia w konspiracyjnej podchorążówce.
7/40
2017 - styczeń Marian Janusz Kawałko Poeta, fantastyczny tłumacz Rilkego, autor książki „Historie ziołowe”. Jego poezję cenił Czesław Miłosz. Miał 69 lat. Był wieloletnim nauczycielem w Zespole Szkół nr 5 oraz dyrektorem Wojewódzkiego Ośrodka Dokształcania Zawodowego w Lublinie. W latach 1994-1998 – pracował na stanowisku dyrektora Szkoły Podstawowej i Liceum Ogólnokształcącego przy Ambasadzie RP w Wiedniu. W 2009 roku w Instytucie Historii na Wydziale Humanistycznym UMCS w Lublinie obronił pracę doktorską. „Dzieje Rejowca i dóbr rejowieckich w latach 1531–1867”. Fascynował się twórczością Mikołaja Reja. W latach 2010–2013 kierował Szkolnym Punktem Konsultacyjnym przy Ambasadzie RP w Berlinie, gdzie zorganizował obchody 40-lecia tej placówki oświatowej. Ostatnio pracował w lubelskim Urzędzie Marszałkowskim. Urodził się we wsi Rybie koło Rejowca. Był absolwentem SGGW w Warszawie i UMCS w Lublinie. Był jednym z największych znawców ziół w Polsce, jego monografia „Historie ziołowe” to książka kultowa. W biografii Mariana Janusza Kawałko znajdziemy kilkadziesiąt publikacji poświęconych roli ziół w diecie człowieka. Ale Kawałko to przede wszystkim poeta, autor piosenek do muzyki Marka Andrzejewskiego z Lubelskiej Federacji Bardów czy Piotra „Kuby” Kubowicza z Piwnicy pod Baranami w Krakowie. Jest uważany za autora najlepszych przekładów mistycznej poezji Rainera Marii Rilkego. 
8/40
2017 - styczeń Prof. Andrzej Nikodemowicz Wybitny kompozytor, pianista i pedagog, wieloletni wykładowca Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, nauczyciel akademicki bardzo ceniony i lubiany przez studentów. Jeden z czołowych współczesnych twórców muzyki sakralnej. Profesor Andrzej Nikodemowicz urodził się 2 stycznia 1925 we Lwowie. W 1950 ukończył kompozycję u Adama Sołtysa, a w 1954 grę na fortepianie pod kierunkiem Tadeusza Majerskiego w Konserwatorium we Lwowie. W latach 1951–1973 wykładał kompozycję, teorię muzyki i grę na fortepianie w macierzystej uczelni. W 1973 roku komunistyczne władze zwolniły Go z konserwatorium we Lwowie za przekonania religijne, a jego kompozycje objęto zakazem wykonywania w ZSRR. W 1980 roku wraz z rodziną przeprowadził się na stałe do Polski i zamieszkał w Lublinie. Wykładał przedmioty teoretyczne i kompozycję w KUL oraz na UMCS W latach 1982–92 był dyrygentem chóru w Wyższym Seminarium Duchownym. W 1995 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. Jako pianista występował z własnymi utworami i w repertuarze klasycznym. Jednak karierę pianistyczną uniemożliwiła mu choroba ręki. W 2003 roku od Jana Pawła II otrzymał wysokie papieskie odznaczenie „Pro Ecclesia et Pontifice”. W tym samym roku otrzymał tytuł „Profesora honoris causa” Akademii Muzycznej we Lwowie. Był laureatem wielu znaczących nagród artystycznych. Jego utwory były wykonywane na wielu ważnych festiwalach. Od 2012 roku w Lublinie odbywa się międzynarodowy festiwal jego imienia, „ANDRZEJ NIKODEMOWICZ – czas i dźwięk”, którego pomysłodawczynią i twórcą jest Teresa Księska-Falger.
9/40
2017 - styczeń Marek Światłowski Był postacią dobrze znaną mieszkańcom Białej Podlaskiej. Jako prezes Koła Bialczan inicjował coroczne kwesty na renowację zabytkowych nagrobków na miejscowym cmentarzu. W latach 2010-14 pełnił funkcję miejskiego radnego z listy SLD. Był też właścicielem Księgarni Podlaskiej przy ulicy Warszawskiej, najstarszej w Białej Podlaskiej. Jej działalność zapoczątkował jeszcze przed II wojną światową dziadek Marka Światłowskiego, Wincenty.
10/40
TR Warszawa
2017 - luty Danuta Szaflarska Aktorka TR Warszawa. Miała 102 lata. – Przekraczała granice wieku, tak jakby czas dla niej nie istniał. Kochaliśmy ją za humor i ciętą ironię, dystans do siebie i życia. Ale także za powagę, z jaką traktowała swoją pracę – wspominali przyjaciele z teatru. Danuta Szaflarska urodziła się w 1915 roku na Sądecczyźnie. W połowie lat 30. XX w. przeprowadziła się do Warszawy, gdzie w 1939 roku ukończyła Państwowy Instytut Sztuki Teatralnej. 14 września debiutowała w spektaklu Szczęśliwe dni (reżyseria: Bronisław Dąbrowski). Do 1941 roku występowała w Teatrze Polskim w Wilnie (głównie w sztukach Stanisławy Perzanowskiej i Michała Meliny), następnie w teatrach konspiracyjnych (1942-45). Brała udział w powstaniu warszawskim jako łączniczka. W 1945 wystąpiła w głównej roli w pierwszym polskim filmie powojennym – Zakazane piosenki. Po wojnie występowała w Teatrze Starym w Krakowie (1945-46), Teatrze Kameralnym w Łodzi (1946-49), Teatrze Współczesnym w Warszawie (1949-54), Teatrze Narodowym w Warszawie (1954-66), Teatrze Dramatycznym w Warszawie (1966-85) i w Teatrze Rozmaitości (od 2010). W 2007 została nagrodzona wyróżnieniem dla najlepszej aktorki podczas 32. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni za rolę w filmie Pora umierać. Wcześniej dwukrotnie, w latach 1991 (za Diabły, diabły) oraz w 1993 (za Pożegnanie z Marią) zdobyła na tym festiwalu wyróżnienie dla najlepszej aktorki drugoplanowej. Nagrodzona Złotą Kaczką 2008 dla najlepszej aktorki stulecia kina polskiego. 8 marca 2008 odsłoniła swoją gwiazdę w Alei Gwiazd na ulicy Piotrkowskiej w Łodzi. Danuta Szaflarska była na otwarciu Teatru Starego w Lublinie w marcu 2012 roku. Teatralny gong nazwano jej imieniem.
11/40
2017 - luty Jan Trembecki Fotoreporter, długoletni pracownik lubelskiego oddziału Centralnej Agencji Fotograficznej i Kuriera Lubelskiego. Miał 83 lata. Trembecki był związany z lubelską prasą od lat 50. do 80. XX wieku. Dokumentował życie miasta, wydarzenia społeczne, polityczne i kulturalne. W 1981 roku wykonał obszerną dokumentację fotograficzną z wręczenia doktoratu honoris causa Czesławowi Miłoszowi w KUL, utrwalił także spotkanie mieszkańców miasta z Lechem Wałęsą. Jego lubelskie fotografie znalazły się w wielu albumach poświęconych miastu, m.in. „Lublin. Wczoraj – Dziś – Jutro” (Kraków 1971) czy „XX lat Zespołu Pieśni i Tańca Ziemi Lubelskiej” (Lublin 1968).
12/40
UMCS
2017 - marzec Stanisław Leszczyński Założyciel i wieloletni dyrektor Zespołu Tańca Ludowego UMCS. Urodził się 27 sierpnia 1926 roku w Liśniku Dużym. Od września 1941 r. do końca okupacji był żołnierzem Batalionów Chłopskich, uczestniczył w akcji „Burza” Armii Krajowej. Po wojnie ukończył studia na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie. W 1953 r. rozpoczął pracę w Centrum Kultury Fizycznej UMCS w Lublinie. W tym samym roku założył uczelniany Zespół Tańca Ludowego, którym kierował do 30 września 2009 r. Był też inicjatorem Międzynarodowych Lubelskich Spotkań Folklorystycznych w Lublinie i Poleskiego Lata z Folklorem we Włodawie. Stanisław Leszczyński za wybitne zasługi w propagowaniu polskiej kultury i osiągnięcia w działalności artystycznej i społecznej w 2003 roku został odznaczony przez prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski. Był też uhonorowany Srebrnym Krzyżem Orderu Virtuti Militari, Krzyżem Partyzanckim, Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami, Krzyżem Walecznych oraz Złotym i Srebrnym Medalem Zasłużony dla Kultury Gloria Artis. Przed rokiem w Centrum Spotkania Kultur w Lublinie odbył się benefis z okazji jego 90. urodzin i 70-lecia pracy artystycznej.
13/40
Jarosław Kruk
2017 - marzec Wojciech Młynarski Bard, poeta, artysta kabaretowy, autor piosenek i librett, ale też dramaturg, scenarzysta i reżyser teatralny. Miał 76 lat. Urodził się 26 marca 1941 r. w Warszawie. W 1963 r. jako absolwent polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego, po obronie pracy magisterskiej „O dramaturgii Witkacego”, postanowił zostać zawodowym aktorem i piosenkarzem. Debiutował na początku lat 60. na scenie kabaretowej i teatralnej klubu studenckiego Hybrydy. Kilkakrotnie wtedy wygrał Giełdę Piosenki w Polskim Radiu. Od połowy lat 60. Młynarski współpracował też m.in. z kabaretem Dudek, z którym nieodmiennie kojarzą się dwa inne wielkie przeboje artysty: „W Polskę idziemy” i „W co się bawić” oraz z kabaretem Owca. W latach 70. artysta zaczął pisać większe formy, zwłaszcza libretta operowe i musicalowe: „Henryk VI na łowach”, „Cień”, „Awantura w Recco”. Jest autorem przekładów piosenek z musicali „Kabaret”, „Jesus Christ Superstar” i „Chicago”. Klimaty połowy ponurych lat 80. wyrażał słynny spektakl Młynarskiego „Róbmy swoje”; był on zgodny z życiową dewizą autora, że „w momentach trudnych trzeba pracować ze zdwojoną siłą”. Za ten spektakl w 1985 r. otrzymał Nagrodę Kultury Solidarności. Wojciech Młynarski, obok Jeremiego Przybory, Agnieszki Osieckiej, Jonasza Kofty czy Jana Wołka, stał się jednym z najważniejszych poetów tworzących i kultywujących formę piosenki poetyckiej.
14/40
2017 - kwiecień Krzysztof Kwiatkowski Muzyk, perkusista zespołu Acoustic Praise. Współpracował m.in. z zespołem Jarzębina z Kocudzy, twórcą hitu Koko Koko Euro Spoko. Miał 31 lat. Śmierć poniósł w wyniku tragicznego wypadku. – Krzysiek był nie tylko świetnym perkusistą. Zarażał innych swoim poczuciem humoru i radością życia, a przede wszystkim miał wielkie, hojne serce... – wspominają przyjaciele.
15/40
2017 - kwiecień Prof. Wiktor Osiatyński Zmarł w wieku 72 lat, po długiej i ciężkiej chorobie. Był prawnikiem, pisarzem, publicystą, wykładowcą akademickim, działaczem społecznym.  Studiował prawo i socjologię na Uniwersytecie Warszawskim i w Polskiej Akademii Nauk. Uzyskał stopień naukowy doktora w zakresie socjologii. Następnie otrzymał stopień doktora habilitowanego nauk prawnych.
16/40
Polityka
2017 - kwiecień Zdzisław Pietrasik Dziennikarz tygodnika „Polityka”. Zmarł w wieku 69 lat. Urodził się 20 listopada 1947 w Sadówce. Był krytykiem filmowym i teatralnym, dziennikarzem, publicystą, przez wiele lat szefował działowi kulturalnemu tygodnika „Polityka”. Był pomysłodawcą nagród kulturalnych „Paszporty Polityki” przyznawanych przez ten tygodnik. Wcześniej publikował też m.in. w „itd” i „Kulturze”. Zajmował się głównie krytyką filmową i relacjonowaniem wydarzeń z dziedziny kinematografii. Był także autorem artykułów na temat teatru oraz wydarzeń społeczno-kulturalnych. Zdzisław Pietrasik należał do Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich oraz Stowarzyszenia Filmowców Polskich. W 2005 otrzymał Srebrny Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis. W 1987 otrzymał Złoty Krzyż Zasługi. W 2011 został odznaczony przez prezydenta Bronisława Komorowskiego Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
17/40
2017 - kwiecień Witold Pyrkosz Urodzony w Krasnymstawie Pyrkosz był absolwentem Państwowej Wyższej Szkoły Aktorskiej w Krakowie w 1954. Debiutował w 1955 w Teatrze im. Stefana Żeromskiego w Kielcach w sztuce Włodzimierza Perzyńskiego „Lekkomyślna siostra” w reż. Tadeusza Kubalskiego, gdzie wcielił się w postać Janka Topolskiego. Debiut ekranowy 1956 w filmie Jerzego Kawalerowicza „Cień”. W późniejszym czasie zagrał wiele pamiętnych ról, m.in. w Mecie Antoniego Krauzego i Vabank Juliusza Machulskiego. Aktor był również współtwórcą i reżyserem kabaretu „Dreptak”. Wielką popularność przyniosła mu rola kaprala Wichury w serialu „Czterej pancerni i pies”. Laureat Telekamery 2005 w kategorii Najlepszy Aktor oraz Złotych Spinek w plebiscycie Telekamery Tele Tygodnia 2007 za całokształt pracy artystycznej.
18/40
2017 - kwiecień Adam Tomanek Miał 11 lat, kiedy po raz pierwszy w życiu usłyszał radiową audycję. Wtedy postanowił, że kiedyś będzie pracować z mikrofonem w ręku. I robił to przez 67 lat, był najstarszym polskim radiowcem.  Wychował się w inteligenckiej rodzinie. Brat mamy, Józef Łobodowski był znanym poetą. W 1936 r. zdobył nawet prestiżową nagrodę literacką, zostawiając w pobitym polu m.in. późniejszego noblistę – Czesława Miłosza. Po wojnie Tomanek uczył się u Vetterów. Dyrektor szkoły zorganizował radiowęzeł, a Adam mógł wreszcie realizować dziecięce marzenia.  15 kwietnia 1949 r. zaczął pracę w miejskim radiowęźle – przy ul. Narutowicza 4. We wrześniu 1952 r. ruszyło prawdziwe Radio Lublin, a on stanął przed komisją egzaminacyjną w konkursie na spikerów radiowych. Chętnych było 1,5 tysiąca z całej Polski.  Zaczynali w 20 osób. Dwie z nich miały wyższe wykształcenie. Ale prawie wszyscy należeli do partii – oprócz pana Adama. Pierwsza audycja prowadzona przez Adama Tomanka nie była zbyt skomplikowana. W obecności I sekretarza Komitetu Wojewódzkiego PZPR przeczytał kilka wiadomości, potem „puścił” uroczysty marsz i „odfajkował” debiut. Przez kolejne lata relacjonował nie tylko imprezy sportowe; zajmował się wszystkimi najważniejszymi wydarzeniami w regionie, był ekspertem od rolnictwa na radiowej antenie.  Miał 89 lat.
19/40
KUL
2017 - maj Prof. Jakub Malik  Urodził się 16 maja 1970 r. w Bielsku Białej. Z Katolickim Uniwersytetem Lubelskim był związany od 1990 roku, czyli od czasu rozpoczęcia studiów polonistycznych. W roku 1995 został zatrudniony na uczelni, najpierw jako asystent-stażysta, później asystent, adiunkt i profesor KUL. Tutaj uzyskał również kolejne stopnie naukowe – w roku 2001 obronił doktorat pt. Adolf Nowaczyński. Między modernizmem a pozytywizmem. Pięć lat później uzyskał habilitację. Był autorem lub redaktorem około 100 publikacji z zakresu literatury XIX i XX wieku. Jego dorobek naukowy jest zróżnicowany tematycznie, obejmuje literaturę modernizmu, problemy warsztatu historyka literatury, edytorstwo, życie literackie i obyczajowość XIX wieku, ze szczególnym uwzględnieniem takich form obyczajowości jak cyganeria czy kabaret artystów. Był wybitnym znawcą twórczości Bolesława Prusa, a także miłośnikiem Boba Dylana (prowadził wykład monograficzny na temat twórczości noblisty). Należał do licznych gremiów naukowych i zespołów redakcyjnych, m.in. do Towarzystwa Naukowego KUL, gdzie przez cztery kadencje przewodniczył Wydziałowi Historyczno-Filologicznemu. Oprócz pracy naukowej i dydaktycznej prowadził szeroką działalność popularyzatorską, m.in. współtworzył audycję radiową „Lektury niepokorne”. 
20/40
Allan Warren
2017 - maj Roger Moore Brytyjski aktor filmowy, znany m.in. z filmów o przygodach agenta 007 – Jamesa Bonda. Miał 89 lat. W postać Bonda wcielił się siedmiokrotnie (w latach 1973-1985), najwięcej ze wszystkich „aktorów-Bondów”. Popularność przyniósł mu również serial „Partnerzy” („Detektywi z wyższych sfer”, 1971-1972), gdzie występował jako lord Brett Sinclair. Zanim jednak zagrał agenta 007, sławę przyniosła mu rola Simona Templara w serialu „Święty” (1962-1969). Otrzymał dwa wysokiej rangi odznaczenia brytyjskie: Commander of the British Empire (CBE) w 1999 i Knight Commander of the British Empire (KBE) w 2003. Był ambasadorem dobrej woli UNICEF, a także autorem książek.
21/40
Jarosław Kruk
2017 - maj Zbigniew Wodecki Piosenkarz, instrumentalista (skrzypce, trąbka, fortepian), kompozytor, aktor i prezenter telewizyjny. Znany z przebojów „Chałupy Welcome to”, „Lubię wracać tam, gdzie byłem”, „Zacznij od Bacha”, „Opowiadaj mi tak” i „Izolda”, jak również dzięki polskim wersjom utworów z filmów animowanych Pszczółka Maja oraz Rudolf czerwononosy Renifer. Występował w kabarecie z Zenonem Laskowikiem. Był jednym z jurorów w polskiej edycji programu Taniec z gwiazdami (edycje I–XII).  W stacji TVN prowadził programy: Droga do Gwiazd, Twoja Droga do Gwiazd i koncert Zakochajmy się jeszcze raz. Miał 67 lat.
22/40
2017 - czerwiec Mieczysław Kalenik Zagrał w kilkudziesięciu filmach, ale największą sławę przyniosła mu rola Zbyszka z Bogdańca w „Krzyżakach”. Aktor urodził się w Międzyrzecu Podlaskim, dokąd powrócił i osiadł na stałe, tam też w wieku 84 lat zmarł. W Międzyrzecu skończył liceum ekonomiczno-handlowe. Interesował się recytacją wierszy. W 1952 brał udział w Ogólnopolskim Konkursie Recytatorskim w Lublinie, gdzie zauważyła go profesor PWST w Warszawie Zofia Małynicz. Jeszcze przed uzyskaniem dyplomu w PWST został zaangażowany do zespołu Teatru Komedia. Debiutował w musicalu „Pocałuj mnie, Kasiu” w reżyserii Jerzego Rakowieckiego. Później grał w warszawskim Teatrze Powszechnym, Narodowym, występował też w Teatrze Telewizji. W sumie zagrał blisko 40 ról filmowych. Grał także w serialu „Czterdziestolatek”. W 2008 roku został odznaczony Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.  Kilka lat temu w Międzyrzecu Podlaskim odbyła się promocja książki „Zbyszko z Bogdańca, czyli prawie wszystko o Mieczysławie Kaleniku” Ryszarda Kornackiego. Aktor przyznał wówczas, że już w młodości marzył o roli Zbyszka w „Krzyżakach”. – Na planie poznałem wielu aktorów i aktorek, później zostali moimi przyjaciółmi. Nie spodziewałem się, że ta rola przyniesie mi taką popularność. Byłem rozpoznawalny nawet w Londynie – wspominał Kalenik.
23/40
UM Puławy
2017 - czerwiec Mieczysław Turski  Puławski radny, emerytowany oficer, uczestnik zagranicznych misji wojskowych, przedsiębiorca i społecznik. Miał 68 lat. Do rady miasta trafił w 2014 roku z listy Prawa i Sprawiedliwości. Pracował w wielu komisjach zajmując się m.in. sprawami społecznymi, gospodarczymi, promocją oraz kulturą fizyczną i sportem. – Był to człowiek sumienny, rzetelny i prawy. Miał silny kręgosłup moralny i mówił to, czego czasem bali się powiedzieć inni – wspomina Artur Kwapiński, kuzyn zmarłego, radny z tego samego klubu oraz kolega ze stowarzyszenia „Przeszłość-Przyszłości”.  Zanim Mieczysław Turski trafił do rady, przez lata służył w armii, był zawodowym żołnierzem, oficerem wojska polskiego, specjalistą w wojskach rakietowych, uczestnikiem misji zagranicznych. Na emeryturze zajął się biznesem. W Puławach prowadził firmę handlową, sprzedawał m.in. komputery i sprzęt RTV. 
24/40
Mariusz Kubik, http://www.mariuszkubik.pl
2017 - lipiec Julia Hartwig Julia Hartwig urodziła się 14 sierpnia 1921 roku w Lublinie, od 2009 roku jest Honorowym Obywatelem Miasta Lublin. Była córką fotografa Ludwika Hartwiga i Marii Birjukow, siostrą Edwarda, fotografika i Walentego, endokrynologa. Dzieciństwo Julia Hartwig spędziła w Lublinie. Jej rodzina mieszkała przy ulicy Staszica 2, następnie na Krakowskim Przedmieściu. Głównym źródłem utrzymania był zakład fotograficzny ojca. Uczyła się w Gimnazjum im. Unii Lubelskiej w Lublinie. W 1936 roku, w gazetce szkolnej „W słońce”, opublikowała swój pierwszy wiersz. Podczas II wojny światowej była łączniczką Armii Krajowej, uczestniczką podziemnego życia kulturalnego. Studiowała polonistykę i romanistykę na Tajnym Uniwersytecie Warszawskim (1942-1944) i Uniwersytecie Warszawskim (1946) oraz Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W latach 1947-50 przebywała we Francji, gdzie była stypendystką rządu francuskiego i urzędniczką w dziale kulturalnym Ambasady Polskiej w Paryżu. Mieszkała następnie w Warszawie. W latach 1952-69 była autorką słuchowisk nadawanych w Polskim Radiu. W latach 1970-74, razem z mężem Arturem Międzyrzeckim, przebywała w USA; była uczestniczką programu International Writing Program, a następnie wykładowcą Drake University. Prowadziła też wykłady na Uniwersytecie Ottawy i Carleton University w Kanadzie. W 1976 była sygnatariuszką „Memoriału 101”. W 1979 roku ponownie przebywała w USA na zaproszenie Departamentu Stanu. W 1989 roku była członkiem Komitetu Obywatelskiego przy Przewodniczącym NSZZ „Solidarność” Lechu Wałęsie. Dorobek literacki Julii Hartwig obejmuje kilkanaście zbiorów poezji i prozy poetyckiej oraz monografie, eseje, tłumaczenia, książki dla dzieci. Zmarła w Stanach Zjednoczonych. Poetka miała 95 lat.
25/40
2017 - lipiec Jadwiga Szubartowicz Była najstarszą Polką. Miała 111 lat i 9 miesięcy.  Urodziła się 16 października 1905 r. Jako dziecko przeżyła okropieństwa rewolucji październikowej, kiedy przez kilka lat mieszkała z rodzicami i rodzeństwem w Sankt Petersburgu w Rosji. Była absolwentką Gimnazjum Sióstr Urszulanek oraz studiów pedagogicznych. Pracowała jako księgowa. 1 sierpnia 2015 po śmierci Jadwigi Młynek (1905-2015) z Kalisza została najstarszą Polką. Jej wiek został zweryfikowany przez badaczy z Gerontology Research Group. W tym roku jako pierwsza dostała medal z okazji 700-lecia Lublina. Na pytanie, co jest najważniejsze w życiu, najstarsza Polka odpowiadała: – Miłość. Trzeba kochać każdy dzień, zwłaszcza w późniejszym wieku. Ja dziękuję Bogu, że dożyłam takiej chwili – mówiła podczas wręczenia medalu.
26/40
Małgorzata Sulisz
2017 - lipiec Andrzej Widelski Malarz i grafik, który projektował wnętrza kościołów i malował anioły, zmarł po wyczerpującej walce z chorobą nowotworową. – Moja walka przypomniała mi rybaka Santiago i jego pojedynek z marlinem z powieści Hemingway’a – napisał na swoim profilu FB. Widelski urodził się w 1953 roku w Bełżycach. Ukończył studia w Instytucie Sztuki UMCS w Lublinie, w 1982 obronił dyplom z malarstwa w pracowni prof. Mariana Stelmasika. W 2000 roku otrzymał stypendium ministra kultury i dziedzictwa narodowego.  Specjalizował się w projektach sakralnych. W dorobku ma 32 wystawy indywidualne i udział w ponad 100 wystawach zbiorowych. Jego prace znajdują się w polskich i europejskich galeriach oraz prywatnych kolekcjach na całym świecie. Był wieloletnim przewodniczącym Kapituły Lubelskiej Nagrody Angelus. W październiku 2016 roku zdiagnozowano u niego chorobę nowotworową. Przegrał ciężką walkę. Walczył do końca, o swoim cierpieniu i walce mówił z wielką nieśmiałością. Jeszcze spotykał się z przyjaciółmi, jeszcze brał udział w spotkaniach. Kiedy rozdawał statuetki Angelusa mówił, że wciąż przypominają mu o tym, że ziemia łączy się z niebem. Niemal niezauważalnie, po cichu, odszedł nad drugą stronę. Do znajomych zdążył wysłać SMS: „O godzinie 17.45 Anioł w postaci gołębicy zabrał moją duszę do nieba”.
27/40
Instytut Książki
2017 - sierpień Janusz Głowacki Dramaturg, prozaik, felietonista i autor scenariuszy filmowych. Przez lata związany z Nowym Jorkiem. Miał 79 lat. Pochodził z Poznania, ale młodość spędził w Warszawie. Tu studiował historię, ale szybko przeniósł się na kierunek aktorski Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej. Stamtąd został jednak usunięty „za brak zdolności i cynizm”. Ostatecznie w 1961 roku ukończył polonistykę na UW. Zadebiutował prozą w 1960 roku w „Almanachu Młodych”. Od 1964 roku publikował w „Kulturze” swoje stałe felietony i opowiadania. Zdobył rozgłos jako współautor scenariusz znakomitego filmu Marka Piwowskiego „Rejs”, ironicznej krytyki systemu polskiego realsocjalizmu. Wytworzył niepowtarzalny styl opisu PRL-owskich elit, świata artystycznego, ale także półświatka. Obficie korzystał z mowy potocznej i wulgaryzmów. Bulwersował. Stan wojenny 1981 roku zastał go w Londynie, gdzie pojechał na premierę swojej sztuki „Kopciuch”. Stąd trafił do Nowego Jorku, miasta które uczynił swoim domem na wiele lat. Tu napisał dramaty „Polowanie na karaluchy”, „Antygona w Nowym Jorku” i „Czwarta siostra” oraz książki: „Ostatni cieć” (2001), „Z głowy" (2004), „Jak być kochanym” (2005), „Good night Dżerzi” (2010). Pięć lat temu wrócił do Warszawy. Od razu stał się ważną postacią życia artystycznego. Napisał scenariusz filmu Andrzeja Wajdy o Lechu Wałęsie i książkę „Przyszłem, czyli jak pisałem scenariusz o Lechu Wałęsie dla Andrzeja Wajdy” (2013).
28/40
2017 - sierpień Grzegorz Miecugow Jeden z najbardziej znanych polskich dziennikarzy. W listopadzie skończyłby 62 lata. Przegrał kilkuletnią walkę z nowotworem płuc. Swoją wielką popularność i rozpoznawalność zawdzięczał przede wszystkim telewizji TVN, z którą związany był od powstania stacji w 1997 roku.  Był rodowitym krakowianinem, synem znanego dziennikarza i pisarza Bruno Miecugowa. Dziadek od strony ojca miał pochodzenie ormiańsko-gruzińskie. Prababka była szlachcianką z Iwonicza-Zdroju. Brat babki Klary ze Studenckich Miecugow, Stanisław Studencki, był malarzem batalistycznym, związanym z pracownią Wojciecha Kossaka.  Po maturze w Krakowie studiował na Wydziale Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego. Pracował w Teatrze na Rozdrożu. Od 1980 do stanu wojennego był dziennikarzem redakcji informacyjnej lokalnego warszawskiego radia. Po trzyletniej przerwie powrócił do Polskiego Radia. Był redaktorem programów dla dzieci. W 1987 dołączył do zespołu Zapraszamy do Trójki, którego w końcu został szefem. W 1989 przeszedł do TVP. W telewizyjnej jedynce był prezenterem i wydawcą Wiadomości. Przepracował w telewizji publicznej osiem lat. W TVN tworzył najważniejszy program informacyjny, dziennik „Fakty”. Po roku i ostrym konflikcie z Tomaszem Lisem, odszedł z TVN i na prośbę marszałka Sejmu Macieja Płażyńskiego został jego doradcą do spraw medialnych.  W 2001 roku powrócił do TVN i poprowadził pierwszą serię bardzo popularnego reality show „Big Brother”. Organizował pierwszą na polskim rynku telewizyjnym stację informacyjną – TVN24. Był jej dyrektorem.  Relacjonował najdonioślejsze wydarzenia światowe, w tym atak na World Trade Center, śmierć papieża Jana Pawła II, katastrofę smoleńską. Przed dwunastu laty zainicjował bardzo popularny i masowo oglądany program „Szkło kontaktowe”. Prowadził także autorski program wywiadów z osobowościami różnych obszarów życia „Inny punkt widzenia”. Przez kilkanaście lat wykładał dziennikarstwo w warszawskiej uczelni Collegium Civitas.
29/40
2017 - sierpień Kamila Ślązak  21-latka z Chełma cierpiała na bardzo rzadką chorobę szpiku kostnego, na którą na świecie zapada 1–2 osoby na milion rocznie. W Polsce cierpi na nią ok. 20 osób. – Choroba dała o sobie znać nagle, gdy Kamila miała 12-13 lat. Na początku lekarze uznali to za schorzenie gastrologiczne, nadwrażliwość jelit. Potem leczono ją w kierunku białaczki. Dopiero po dwóch latach została postawiona prawidłowa diagnoza w szpitalu dziecięcym. A czas działał już na naszą niekorzyść – mówiła mama 21-latki.  Na portalu siepomaga.pl ruszyła zbiórka pieniędzy na ratowanie życia Kamili. Udało się zebrać ponad 972 tys. zł. Dziewczynę wsparło ponad 53 tys. osób.
30/40
imemoriam.com
2017 - sierpień Józef Wiśniewski Wieloletni szef Lublinianki urodził się w Świętochłowicach 20 lutego 1933 roku w sportowej rodzinie. W młodości był piłkarzem, szczypiornistą, siatkarzem i szermierzem. W 1954 roku ukończył Wyższą Szkołę Wychowania Fizycznego we Wrocławiu. Po studiach z nakazu pracy znalazł się w wojsku. Po kilku latach służby w różnych garnizonach trafił do Lublina. W 1963 roku w stopniu kapitana został etatowym szefem Lublinianki, którą kierował przez 29 lat. Józef Wiśniewski służbę wojskową zakończył w stopniu podpułkownika i był prawdopodobnie najdłużej pracującym szefem wojskowego klubu w historii polskiego sportu. Pod jego kierownictwem Lublinianka stała się jednym z najsilniejszych wielosekcyjnych klubów w kraju.  Wśród przyjaciół był zawsze ceniony jako człowiek o wielkiej znajomości spraw związanych z kulturą fizyczną i sportem. Społecznie uczestniczył aktywnie we wszystkich poczynaniach sportowych w naszym mieście. Był prawdziwym żołnierzem, wspaniałym ojcem i dziadkiem.
31/40
Policja
2017 - wrzesień Podinsp. Małgorzata Bigos Podinspektor policji, kierownik Sekcji Psychologów Komendy Wojewódzkiej Policji w Lublinie. Miała 43 lata. – Jako policyjny psycholog służyła pomocą i radą funkcjonariuszom i ich rodzinom. Stres, trauma, przygnębienie czy smutek to uczucia, z którymi niejednokrotnie stykała się w swojej pracy zawodowej. Nigdy nie pozostawała obojętna na krzywdę drugiego człowieka. Zawsze starała się doradzić, wesprzeć słowem, czy gestem. Będziemy wspominać Małgosię jako osobę niezwykle pogodną i pełną życia, serdeczną i oddaną służbie – napisali koledzy z Komendy Wojewódzkiej Policji w Lublinie. Podinsp. Małgorzata Bigos pracowała w policji od 1999 roku. Wielokrotnie uczestniczyła w  Mistrzostwach Polski Służb Mundurowych w Pływaniu, rywalizowała też w Mistrzostwach Polski w Pływaniu „Masters”, zdobywając złote medale. Dwa lata temu wzięła udział w Pływackiej Morskiej Sztafecie Policyjnej. Razem z jedenastoma kobietami przez 400 kilometrów w systemie sztafetowym płynęła ze Świnoujścia do Krynicy Morskiej, by uczcić 90. rocznicę powołania kobiet do Policji oraz wesprzeć Fundację Pomocy Wdowom i Sierotom po Poległych Policjantach. Policjantka zginęła tragicznie podczas wejścia na ściankę wspinaczkową w Gdańsku. Spadła z 15 metrów. 
32/40
2017 - wrzesień Beata Nowak Od 20 lat uczyła języka polskiego w III LO w Lublinie. Organizowała również popularne warsztaty dziennikarskie. Nauczycielka była uwielbiana i ceniona przez uczniów.  Na początku ubiegłego roku dowiedziała się, że cierpi ma mielofibrozę. To rzadki nowotwór krwi – związany z nieprawidłowym funkcjonowaniem szpiku. Konieczny był przeszczep. Niestety członkowie rodziny nie mogli zostać dawcami. Rozpoczęło się poszukiwanie dawcy niespokrewnionego. Miała temu służyć m.in. akcja rejestracji potencjalnych dawców komórek macierzystych krwi i szpiku. W ciągu trzech dni zarejestrowało się ponad 1100 osób. W końcu udało się znaleźć dawcę szpiku. Przeszczep odbył się w grudniu ubiegłego roku. Niestety później okazało się, że organizm pani Beaty go odrzucił. Choroba powróciła.
33/40
2017 - wrzesień Hugh Hefner W młodości studiował psychologię i pracował jako dziennikarz w wojskowej gazecie. W 1953 roku założył słynny magazyn dla panów „Playboy”, za co 10 lat później został nawet aresztowany. Razem z modelkami, tak zwanymi „króliczkami”, mieszkał w posiadłości Playboy Mansion. Hugh Hefner był trzykrotnie żonaty, doczekał się czwórki dzieci. Miał 91 lat.
34/40
2017 - wrzesień Wiesław Michnikowski Do najbardziej znanych ról filmowych Wiesława Michnikowskiego była m.in. postać Jej Ekscelencji w „Seksmisji” Juliusza Machulskiego. Aktor występował także m.in. w filmach „Rififi po sześćdziesiątce”, „Gangsterzy i filantropi”, „Otello z M-2”, „Skutki noszenia kapelusza w maju”, „Hallo Szpicbródka, czyli ostatni występ króla kasiarzy” oraz serialu „Czterej pancerni i pies”. W polskiej wersji językowej serialu animowanego Smerfy użyczył głosu postaci Papy Smerfa.  Michnikowski urodził się w Warszawie, ale przez kilka lat pracował także w lubelskich teatrach. W 1946 zdał egzamin eksternistyczny w Szkole Dramatycznej w Lublinie. Był kolejno aktorem Teatru Domu Żołnierza w Lublinie (1945-46), Teatru Miejskiego w Lublinie (1946-47), Teatru Klasycznego w Warszawie (1947-48) i Teatru im. Juliusza Osterwy w Lublinie (1948-51), Teatru Młodej Warszawy (1951-56), Teatru Komedia w Warszawie (1956-57), Kabaretu Wagabunda (1957-58), Teatru Współczesnego w Warszawie (1958-70), Teatru Polskiego w Warszawie (1970-71), ponownie Współczesnego (od 1971). Poza teatrem popularność przyniosły mu występy estradowe, filmowe i telewizyjne. Był jedną z gwiazd telewizyjnego Kabaretu Starszych Panów, kabaretu „Dudek” oraz radiowego Podwieczorku przy mikrofonie.
35/40
2017 - wrzesień Andrzej Paluchowski Bibliofil, erudyta, znawca twórczości Mickiewicza. Jak wspominają zmarłego znajomi i przyjaciele – człowiek niezwykłej życzliwości. Andrzej Paluchowski przez 21 lat był dyrektorem Biblioteki Uniwersyteckiej KUL. Pochodził z Częstochowy, studiował na KUL, był uczniem prof. Czesława Zgorzelskiego. W 1966 roku zaczął pracę w uczelnianej bibliotece. Dziesięć lat później był jej dyrektorem. Znacznie rozwinął kontakty z innymi bibliotekami w Polsce i za granicą. Organizował cykl spotkań z wybitnymi bibliotekarzami, bibliofilami i bibliografami polskimi. Miał 84 lata.
36/40
2017 - wrzesień Ks. bp. Kazimierz Ryczan  Biskup senior diecezji kieleckiej, wieloletni profesor teologii pastoralnej KUL. Miał 78 lat Kazimierz Ryczan urodził 10 lutego 1939 w Żurawicy k. Przemyśla. W latach 1956-63 studiował w Wyższym Seminarium Duchownym w Przemyślu. Od 1966 roku kontynuował specjalistyczne studia teologiczne na KUL. W 1976 r. rozpoczął pracę naukową na lubelskiej uczelni, a dwa lata później obronił doktorat. W 1992 r. uzyskał stopień doktora habilitowanego i został powołany na Kierownika Katedry Socjologii Religii w Instytucie Teologii Pastoralnej KUL. 11 września 1993 roku przyjął sakrę biskupią i objął posługę ordynariusza diecezji kieleckiej, nie rezygnując z pracy naukowo-dydaktycznej w KUL. Do roku 2011 był kierownikiem Katedry Socjologii Religii, a regularne wykłady prowadził do 2013 r. W czasie pracy na KUL był m.in. sekretarzem, a potem I wiceprzewodniczącym Komisji Uczelnianej „Solidarności” (1980-81), wicedyrektorem, a następnie dyrektorem Konwiktu księży studentów (1983-93). Był m.in. członkiem Rady Stałej Konferencji Episkopatu Polsk, Rady Naukowej, przewodniczącym Rady Głównej Konferencji Episkopatu Polski do Spraw Społecznych Iustitia et Pax, a także Krajowym Duszpasterzem Ludzi Pracy. Wypromował 14 doktorów.
37/40
2017 - październik St. sierż. Magdalena Dolebska Policjantka zginęła podczas służby. Na krajowej „17” w Łopienniku Dolnym w radiowóz, w którym siedziała, uderzył renault laguna. Trafiła do szpitala. Mimo długiej reanimacji, 32-letniej st. sierż. Magdaleny Dolebskiej nie udało się uratować. Jej 37-letni kolega z patrolu został ciężko ranny. Kierowca, który doprowadził do wypadku, usłyszał zarzuty dotyczące umyślnego i rażącego naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
38/40
2017 - październik Marian Josicz Artysta przez lata związany z Teatrem Muzycznym w Lublinie. Symbol lubelskiej operetki z lat jej największej świetności. „Złoty chłopak z Bronowic” – jak go określano – pracę artystyczną rozpoczynał w Zespole Pieśni i Tańca „Warszawa” prowadzonym przez Mirę Zimińską i Tadeusza Sygietyńskiego. Po rozwiązaniu zespołu trafił do Opery Warszawskiej występując obok takich artystów jak: M. Fołtyn, B. Paprocki, B. Ładysz, A. Hiolski. W roku 1962 otrzymał od Barbary Kostrzewskiej propozycję podjęcia pracy w Teatrze Muzycznym w Lublinie, gdzie w roku 2005 obchodził jubileusz 50-lecia pracy artystycznej. Był zapraszany na występy gościnne do Teatru im. J. Słowackiego w Krakowie, Operetki Dolnośląskiej we Wrocławiu, Teatru Muzycznego w Gdyni, Teatru Muzycznego w Łodzi oraz Teatru Lalki i Aktora w Lublinie. Przez 50 lat przebywania na scenach Lublina i całej Polski zagrał ponad 150 ról, z których ważniejsze to: Daniłło w „Wesołej Wdówce, Adam w „Ptaszniku z Tyrolu”, Petruccio w „Poskromieniu złośnicy”, Gaspard w „Dzwonach z Cornewill”, Bokser w „Boso, ale w ostrogach”, Bryndas w „Krakowiakach i góralach”, Horodniczy w „Rewizorze”, Tewje w „Skrzypku na dachu”. Marian Josicz miał 86 lat
39/40
Solidarność Lublin
2017 - październik Zygmunt Łupina Historyk i legenda podziemia solidarnościowego. Miał 88 lat. – Odszedł od nas człowiek prawy i wielkiego serca, wspaniały wychowawca młodzieży i patriota, któremu losy ojczyzny nie były obojętne. Przekazywał historię z pasją, tym samym wzbudzając zainteresowanie młodego pokolenia. Wszystkim nam będzie Go brakowało – napisali przyjaciele z lubelskiej „Solidarności”. Zygmunt Łupina ukończył w 1958 studia na Wydziale Humanistycznym UMCS, a w 1973 uzyskał stopień doktora nauk historycznych.  W 1980 wstąpił do „Solidarności”. W stanie wojennym został internowany. W trakcie osadzenia zorganizował Wszechnicę Internowanych. Później działał w podziemiu. W 1989 został posłem na Sejm X kadencji (tzw. Sejm kontraktowy) z okręgu Kraśnik z ramienia Komitetu Obywatelskiego. W Sejmie był członkiem OKP. Pod koniec lat 90. należał do Ruchu Społecznego AWS. Zaangażował się również w działalność organizacji katolickich. Do przejścia na emeryturę w 2004 roku był nauczycielem w szkołach średnich w Lublinie, m. in. II LO im. Hetmana Jana Zamoyskiego i Pallotyńskim Liceum Ogólnokształcącym im. Stefana Batorego. W 2013 r. za wybitne zasługi dla przemian demokratycznych w Polsce, za osiągnięcia w działalności państwowej i publicznej, odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
40/40
2017 - październik Zbigniew Pniewski Przewodniczący Rady Miejskiej w Annopolu. W grudniu skończyłby 60 lat. Z Annopolem związany od 1984 roku. Był wieloletnim członkiem Zarządu Miejsko Gminnego Klubu Sportowego „Wisła”. – Społecznik, wrażliwy i otwarty na potrzeby innych ludzi – wspominali Zbigniewa Pniewskiego jego współpracownicy. – Z entuzjazmem podejmował nowe wyzwania, które przyczyniały się do rozwoju miasta i gminy. Z wielkim zaangażowaniem uczestniczył w życiu lokalnej społeczności. Przez długie lata pełnił też funkcję przewodniczącego Rady Rodziców Publicznej Szkoły Podstawowej im. ks. Józefa Poniatowskiego, a następnie Publicznego Gimnazjum im. św. Królowej Jadwigi. Był też członkiem zarządu wspólnoty mieszkaniowej. – Zawsze słuchał głosu mieszkańców, poważnie traktował zgłaszane problemy. Angażował się w to, aby rozpoczęte sprawy zawsze doprowadzić do końca. Prywatnie był człowiekiem zawsze uśmiechniętym, delikatnym oraz życzliwym i koleżeńskim – dodają pracownicy Urzędu Miejskiego w Annopolu.
Data dodania: 31.10.2017 12:51
Podziel się
Oceń

Napisz komentarz

Komentarze

Reklama