Festiwal KODY 2018 - artyści

AUKSO ORKIESTRA KAMERALNA MIASTA TYCHY W lutym 1998 roku powstał jeden z najciekawszych europejskich zespołów kameralnych. Grupa absolwentów Akademii Muzycznej w Katowicach wspólnie z Markiem Mosiem, wybitnym skrzypkiem, dyrygentem i kameralistą, powołała do życia orkiestrę, która miała być dla nich czymś więcej niż miejscem pracy - raczej obszarem artystycznych poszukiwań i twórczego rozwoju, wspólnego kreowania sztuki najwyższej wartości. Tak narodziło się AUKSO - z greckiego: wzrastanie. Nazwa, jaką wybrał zespół, nie jest przypadkowa; będąc wyrazem aspiracji tworzących go muzyków, wyznacza jednocześnie kierunek ich zawodowej drogi. Mówi o potrzebie doskonalenia i konsekwencji, o podejmowaniu wyzwań i otwarciu. Młodzi muzycy, których zainteresowania wykraczają daleko poza ramy repertuaru klasycznego, szczególną uwagę poświęcają muzyce polskiej, chętnie i z powodzeniem sięgając po dzieła współczesne. Prawykonania swoich utworów powierzali dotąd zespołowi m.in.: Zbigniew Bujarski, Cezary Duchnowski, Wojciech Kilar, Aleksander Lasoń, Piotr Moss i Grażyna Pstrokońska-Nawratil. AUKSO koncertuje w kraju i za granicą, a w historię własną orkiestry wpisana jest jej współpraca z artystami tej miary, co Krzysztof Penderecki, Jerzy Maksymiuk, Marc Minkowski, Piotr Anderszewski, Andrzej Bauer, Kaja Danczowska, Władysław Kłosiewicz, Janusz Olejniczak czy Olga Pasiecznik. Są występy na festiwalach (m.in. na Festiwalu Wielkanocnym Ludwiga van Beethovena, Wratislavia Cantans, Warszawskiej Jesieni), są płyty z polską muzyką współczesną: zespół nagrywał m.in. utwory Grażyny Bacewicz, Henryka Mikołaja Góreckiego, Witolda Lutosławskiego, Wojciecha Kilara, Krzysztofa Pendereckiego, Zbigniewa Preisnera i Pawła Mykietyna. I jest strefa pogranicza: łączenia klasyki z jazzem, rockiem, szukania wspólnego dla nich mianownika lub odwrotnie: zabawy przeciwieństwami i zderzania odrębnych muzycznych języków. AUKSO koncertowało i nagrywało m.in. z Leszkiem Możdżerem, Tomaszem Stańko, Urszulą Dudziak, Michałem Urbaniakiem, Anną Marią Jopek, Marcinem Wyrostkiem, Motion Trio, Voo Voo, Zakopower, Vołosi, Kroke. Jest wreszcie własny festiwal: od 2000 roku na Suwalszczyźnie odbywa się rokrocznie „Letnia Filharmonia AUKSO”, której orkiestra jest gospodarzem. W wyjątkowej atmosferze jednego z najpiękniejszych zakątków Polski organizowane są koncerty, warsztaty i kursy mistrzowskie, przyciągające sympatyków, melomanów i artystów z całego kraju. AUKSO jest laureatem Nagrody Akademii Fonograficznej „Fryderyk 2011”. W kategorii „Najwybitniejsze Nagranie Muzyki Polskiej” uhonorowano nią album „Wydanie Narodowe Chopina”, zrealizowany wspólnie z Januszem Olejniczakiem oraz Fryderyki 2015 w kategorii „Album Roku Muzyka Symfoniczna i Koncertująca”  za album „Kilar /Aukso /Moś”. W roku 2011 orkiestra otrzymała również prestiżową nagrodę „Marka Śląskie”, będącą podziękowaniem za znaczący wkład w rozwój województwa śląskiego. AUKSO w z r a s t a. Sezon po sezonie poszerzając repertuar, powracając w miejsca dobrze znane i przyjmując nowe zaproszenia. Cieszy się coraz większym kręgiem wiernej publiczności i entuzjastów proponowanej przezeń sztuki. Jest jedną z najznakomitszych polskich orkiestr – wszechstronnym zespołem, który od początku się wyróżniał i mądrze pielęgnując własną indywidualność, w wyraźny sposób zaznacza swoją obecność w życiu kulturalnym Europy. AUKSO Orkiestra Kameralna Miasta Tychy I SKRZYPCE Marta Huget - Skiba / koncertmistrz Mateusz Moś Anna Drabicka Marcin Sidor Joanna Zagajewska Mirosław Nowosad Magdalena Zima II SKRZYPCE Bartłomiej Bunio Przemysław Duda Piotr Steczek Kinga Rębisz –Duda Władysław Kołodziejczyk ALTÓWKI Marta Werner Ewa Sidor Jarosław Samson Anna Grzybała WIOLONCZELE Joanna Urbańska - Mikszta Michał Bańczyk Aleksandra Steczek Krzysztof Krawczyk KONTRABASY Barbara Oruba Dominik Polak PERKUSJA Bartłomiej Merta

MAREK MOŚ Dyrygent, dyrektor Orkiestry Kameralnej Miasta Tychy AUKSO od czasu jej powstania. Dyrektor artystyczny festiwalu Letnia Filharmonia Aukso na Suwalszczyźnie. Wybitny polski skrzypek i kameralista. Kształcił się w PSM I i II st. Bytomiu i w Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach. Jego pedagogami byli Kazimierz Dębicki i Andrzej Grabiec. Założyciel i wieloletni primarius Kwartetu Śląskiego – zespołu, który w krótkim czasie stał się jednym z najwybitniejszych kwartetów smyczkowych w Europie. Z Kwartetem występował na najbardziej prestiżowych festiwalach i najznakomitszych estradach świata, m.in. w Konzerthaus w Wiedniu, Concertgebouw i Ijsbreker w Amsterdamie, Vredenburg w Utrechcie, Schauspielhaus w Berlinie, Tivoli w Kopenhadze, Tonhalle w Dűsseldorfie, de Singel w Antwerpii, Merkin Hall w Nowym Jorku i Jordan Hall w Bostonie. Z Kwartetem Śląskim artysta dokonał ok. 30 prawykonań utworów polskich i obcych, z czego część jest dedykowana zespołowi. Artysta ma w swoim dorobku wiele nagrań archiwalnych dla Polskiego Radia i Telewizji, a także firm fonograficznych (CD Accord, Olimpia, Patridge, Thesis, Wergo). Płyty, w nagraniu których uczestniczy Marek Moś, zdobywają liczne wyróżnienia i nagrody. Monograficzna płyta z utworami H.M. Góreckiego zdobyła Nagrodę Polskiego Przemysłu Fonograficznego Fryderyk’95. Dwa lata później wyróżnienie Płyta Roku magazynu Studio za rok 1997 zdobyła ostatnia płyta zespołu z nagraniami kwartetów Karola Szymanowskiego i Witolda Lutosławskiego. Marek Moś jest również laureatem wielu nagród m.in.: Konkursu Muzyki Współczesnej w Krakowie (1979), Międzynarodowej Trybuny UNESCO w Paryżu (1984, 1988), Związku Kompozytorów Polskich (1994, 2005), Nagrody Ministra Kultury Gloria Artis (srebrna – 2005), Nagrody Marszałka Województwa Śląskiego (2005), Honorowego Obywatela Miasta Tychy (2009). Aktywności koncertowej i nagraniowej Marka Mosia towarzyszy praca dydaktyczna w Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach.

ANDRZEJ BAUER Zdobywca pierwszej nagrody na Międzynarodowym Konkursie ARD w Monachium oraz laureat Międzynarodowego Konkursu Praska Wiosna i nagrody Parlamentu Europy i Rady Europejskiej. Urodził się w Łodzi. Tu ukończył studia pod kierunkiem Kazimierza Michalika, a uzupełniał je pracując m.in. z André Navarrą, Milošem Sadlo oraz Danielem Szafranem podczas licznych kursów mistrzowskich. Odbył dwuletnie studia w Londynie, w klasie Williama Pleetha jako stypendysta Witolda Lutosławskiego. W ciągu ostatnich lat Andrzej Bauer wystąpił z recitalami m.in. w Amsterdamie, Paryżu, Wiedniu, Hamburgu, Monachium, a także z orkiestrami symfonicznymi m.in. z Filharmonikami Monachijskimi, Orkiestrą RAI w Neapolu, Orkiestrą Filharmoniczną w Strasburgu, Orkiestrą Radia w Stuttgarcie oraz Orkiestrą Radiową w Berlinie. Koncertował jako solista z większością polskich orkiestr symfonicznych i kameralnych, a zespoły takie jak Filharmonia Narodowa i Sinfonia Varsovia zapraszały go jako solistę podczas swoich europejskich tras koncertowych. Andrzej Bauer nagrywał dla wielu polskich i zagranicznych rozgłośni radiowych i stacji telewizyjnych. Brał udział w międzynarodowych festiwalach, występując w większości krajów Europy, a także w Stanach Zjednoczonych i Japonii. Płyta artysty zawierająca m.in. utwory Schuberta, Brahmsa i Schumanna (Koch/Schwann) została wyróżniona kwartalną Nagrodą Niemieckiej Krytyki Płytowej. W kolejnych nagraniach CD wiolonczelista utrwalił utwory Szostakowicza, Prokofiewa, Strawińskiego, Messiaena, Panufnika, a także Koncert wiolonczelowy Witolda Lutosławskiego. W 2000 roku ukazał się – pierwszy w historii polskiej dyskografii – dwupłytowy album z kompletem suit wiolonczelowych J. S. Bacha, zarejestrowanych przez wiolonczelistę dla firmy CD Accord, za który artysta otrzymał nagrodę Polskiej Akademii Fonograficznej – Fryderyk 2000. Artysta wykonuje obszerny repertuar zawierający wiele dzieł muzyki nowej i najnowszej, w tym utwory specjalnie dla niego skomponowane. W roku 2002, podczas 44. Międzynarodowego Festiwalu „Warszawska Jesień” wystąpił z recitalem prawykonań utworów na wiolonczelę solo i media elektroniczne powstałych z jego inspiracji. Zapoczątkowany wówczas projekt Cellotronicum jest przez artystę kontynuowany, owocuje nagraniami i kolejnymi prawykonaniami, które prezentowane są w ważnych centrach muzyki współczesnej w Europie. Kolejna edycja Cellotronicum, prezentowana podczas Warszawskiej Jesieni, została uhonorowana nagrodą Orfeusz 2006. Andrzej Bauer jest profesorem Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie oraz Akademii Muzycznej im. Feliksa Nowowiejskiego w Bydgoszczy, gdzie prowadzi klasy wiolonczeli. Jest również założycielem i opiekunem artystycznym Warszawskiej Grupy Cellonet. Coraz więcej czasu poświęca kompozycji i improwizowaniu muzyki.

MACIEJ FRĄCKIEWICZ Maciej Frąckiewicz jest zwycięzcą jednego z najbardziej prestiżowych konkursów akordeonowych na świecie – XX Międzynarodowego Konkursu „Arrasate Hiria” w Hiszpanii (2012). W 2013 roku otrzymał PASZPORT POLITYKI „za bardzo dojrzałe i wyraziste interpretacje muzyki współczesnej, i nie tylko. Za odwagę, ryzyko i konsekwencję. Za budowanie repertuaru. Za koncertowe kreacje, pobudzanie naszej wyobraźni i siłę przekonywania.”      Ponadto jest laureatem prestiżowych międzynarodowych konkursów akordeonowych w Polsce, Niemczech, Słowacji, Włoszech i Hiszpanii. Spośród jego sukcesów konkursowych wymienić można takie nagrody jak: II nagroda na XLII Międzynarodowym Konkursie Akordeonowym w Klingenthal (Niemcy) (2008); Nagroda Główna w VIII Konkursie Muzyki XX i XXI wieku dla młodych wykonawców w Radziejowicach (2009); I nagroda oraz dwie nagrody pozaregulaminowe na III Międzynarodowym Konkursie Muzycznym im. M. Spisaka w Dąbrowie Górniczej (2009); I nagroda na XIII Międzynarodowym Konkursie Akordeonowym „Carlo Civardi” w Val Tidone (Włochy) (2010); Nagroda specjalna na XIV Międzynarodowym Konkursie Współczesnej Muzyki Kameralnej w Krakowie (2010); I nagroda na III Międzynarodowym Konkursie Akordeonowym im. A. Krzanowskiego w Czechowicach – Dziedzicach (2010); Nagroda Główna na Międzynarodowym Konkursie Multiinstrumentalnym GWK w Münster (Niemcy) 2015; W 2008 roku był jednym z 7 finalistów Krajowych Eliminacji do Konkursu Eurowizji dla młodych muzyków. W 2010 roku reprezentował Polskie Radio na Międzynarodowym Forum Młodych Wykonawców organizowanym przez Europejską Unię Radiową (EBU) – „New Talent”. Studiował na Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina w Warszawie (u Klaudiusza Barana), HFM w Detmold (u Grzegorza Stopy), ESMUC w Barcelonie (u Inaki’ego Alberdi’ego), FUdK w Essen (u Mie Miki) i uczestniczył w kursach mistrzowskich u Paolo Pandolfo i Krystiana Bezeidenhouta, w MUK w Wiedniu (u Teodoro Anzellotti), w Landesakademie Ottweiler (u Stefan’a Hussong’a i Geir’a Draugsvoll’a) oraz w Mozarteum w Salzburgu (u Julius’a Berger’a). Ważną częścią jego działalności artystycznej jest ścisła współpraca z kompozytorami, takimi jak m.in.: Krzysztof Penderecki (którego utwór na akordeon prawykonał i przygotował do druku w SCHOTT), Zygmunt Krauze, Dariusz Przybylski, Wojciech Blecharz, Jagoda Szmytka, Piotr Tabakiernik; prawykonał ponad 80 utworów, z czego większość jemu jest dedykowana. W 2012 roku został laureatem nagrody DAAD dla najlepszego zagranicznego studenta w HFM Detmold. Otrzymał szereg stypendiów, w tym prestiżowe stypendium Ministra Kultury „Młoda Polska” na nagranie płyty ze współczesną muzyką polską (w duecie z Magdaleną Bojanowicz). Płyta wydana przez Sarton była nominowana do Fryderyka w dwóch kategoriach: Album Roku – Muzyka Współczesna oraz Najwybitniejsze Nagranie Muzyki Polskiej. W roku 2014 ukazała się jego debiutancka płyta solowa (DUX) zawierająca utwory Bacha, Gubaiduliny, Francka, Tuchowskiego oraz premierowe nagranie Sinfonietty na akordeon Krzysztofa Pendereckiego, która została nominowana do Fryderyka 2015 w kategorii Recital Solowy. W czerwcu 2012 r. wystąpił z Orkiestrą Symfoniczną Filharmonii Narodowej jako pierwszy w historii instrumentalista wykonujący partie solowe na akordeonie (koncert dyplomowy UMFC). Występował również z towarzyszeniem orkiestr symfonicznych (m.in. NOSPR) pod batutą m.in. Łukasza Borowicza, Jose Maria Florencio, Jacka Kaspszyka, Michała Klauzy, Marka Mosia, Renato Rivolty, Rubena Silvy, Lukasa Visa czy Young Chill Lee. Regularnie występuje na festiwalach w Polsce i za granicą (m.in. Warszawska Jesień, Festiwal Muzyki Polskiej w Krakowie, Musica Polonica Nova we Wrocławiu, Festiwal Muzyczny w Łańcucie, La Folle Journee, Neue Horizonten w Hanowerze, Dwa dni i dwie noce nowej muzyki w Odessie, Kontrasty we Lwowie, Farinelli Festival w Andrii (Włochy), Musique au Leman w Thonon Les Bains (Francja), Latvian New Music Days w Rydze (Łotwa) Folefest w Lizbonie (Portugalia). Ostatnio występował między innymi z recitalami podczas Daegu International Contemporary Music Festival (Korea), Moskiewskiej Jesieni (Rosja), Niedersächsiche Musiktage (Niemcy) czy Cleveland Classics (USA). Oprócz regularnych występów w Europie, odbywa międzynarodowe tournée, m.in. po Azji i USA (również w projektach kameralnych, m.in. z gitarzystą Łukaszem Kuropaczewskim czy wiolonczelistką Magdaleną Bojanowicz jako TWOgether Duo). Podczas trasy koncertowej w Chinach w 2016 roku wystąpił z recitalami w takich salach koncertowych jak: Qintai Concert Hall in Wuhan, Changsha Concert Hall, Forbidden City Concert Hall in Beijing, Beijing Children’s Palace, Harbin Grand Theatre oraz Harbin Music Hall. Jest zapraszany jako juror podczas konkursów akordeonowych: w Castelfidardo we Włoszech, w Lizbonie w Portugalii oraz w Harbin w Chinach.

RAFAŁ RYTERSKI Kompozytor, twórca projektów multimedialnych (instalacje, sound design), organizator życia muzycznego. Urodzony w 1992 roku w Gdyni. Synteza różnych stylistyk, z których czerpie, jest cechą charakterystyczną jego twórczości. Wyróżnia trzy główne tendencje estetyczne w swojej muzyce: glitch, noise oraz spektralizm. Pomimo, iż nie stroni od muzyki akustycznej, jest zwolennikiem używania mediów elektronicznych oraz cyfrowych w swojej twórczości, co daje mu możliwość poszukiwania nowych tożsamości dla instrumentów akustycznych. Ryterski jest absolwentem kierunku kompozycja ze specjalnością multimedialną na Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina w Warszawie (2017), w klasie prof. Krzysztofa Baculewskiego. Od roku 2017 jest również studentem The Royal Academy of Music w Aarhus w klasie kompozycji Simona Steena-Andersena oraz Nielsa Rønsholdta. Swoje wykształcenie poszerza również o różne kursy (program Next Generation w ramach Donaueschinger Musiktage 2016, 2017, Letnie Kursy Muzyki Nowej w Darmstadt, 2017). Sam także bywa wykładowcą, uczestnicząc w różnego rodzaju sympozjach oraz w różnego rodzaju projektach jako specjalista w zakresie kompozycji, sztuki dźwięku oraz technologii. Aktualnie pracuje jako kompozytor oraz specjalista w zakresie psychoakustyki przy aplikacji komercyjnej Nightly, której zadaniem jest monitorowanie oraz wspomaganie snu za pomocą dźwięku oraz obrazu. Jego muzyka wykonywana jest w ramach wielu wydarzeń muzycznych, na przykład: festiwal Rewolucja Cyfrowa Muzyki (Warszawa 2015), 6. Dni Muzyki Nowej (Gdańsk 2016), Festival Licences (Paryż 2015), Warszawska Jesień (Warszawa 2016 oraz 2017), Elementi (Kraków 2017). Sam również organizuje duże imprezy muzyczne, jak na przykład koncert Atlas/Łąka (we współpracy z Akademickim Chórem Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 2015) czy też przedstawienia operowego Anonymous (którego również jest twórcą, Warszawa 2017).

WOJCIECH BŁAŻEJCZYK Wojciech Błażejczyk – kompozytor, reżyser dźwięku, gitarzysta. Urodził się w 1981 roku, ukończył kompozycję na Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina w Warszawie w klasie prof. Zygmunta Krauze, reżyserię dźwięku na UMFC w klasie prof. Andrzeja Lupy oraz Wydział Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego. W 2016 roku uzyskał tytuł doktora sztuk muzycznych w dyscyplinie reżyseria dźwięku. Jest adiunktem na Wydziale Reżyserii Dźwięku na UMFC oraz w Studio Muzyki Komputerowej UMFC. Od 2015 r. jest członkiem Związku Kompozytorów Polskich. Jego utwory są regularnie wykonywane w Polsce i za granicą. Tworzy zarówno muzykę akustyczną, jak i elektroakustyczną, komponuje także muzykę teatralną i filmową. Jest laureatem szeregu nagród w konkursach kompozytorskich, m.in. III nagrody w I Międzynarodowym Konkursie Kompozytorskim K. Pendereckiego Arboretum za utwór Introjekcja, I nagrody w 52. Konkursie  im. T. Bairda za utwór Exhorta. Jego utwór Warsaw Music znalazł się w finale konkursu Europejskiej Unii Radiowej EBU Palm Ars Acustica 2016. Dwukrotnie był stypendystą Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Keimyung Research Foundation. W 2013 r. uczestniczył w warsztatach IRCAM Forum Workshops w Paryżu. W 2013 roku nakładem Domu Wydawniczego For Tune wydał płytę monograficzną Loopowizacje z utworami na gitarę elektryczną solo, w zespołach kameralnych i z elektroniką, na której jest także wykonawcą. Jest twórcą obiektofonów – instrumentów muzycznych stworzonych z przedmiotów codziennego użytku, których dźwięk jest przetwarzany na żywo. Błażejczyk jest także aktywnym gitarzystą. Wykonuje muzykę nową i improwizowaną, występuje z zespołem Hashtag Ensemble i Niemy Movie. Jako reżyser dźwięku współpracuje z festiwalem Warszawska Jesień, nagrywa muzykę nową, tworzy sound design do filmów i audiobooków. Współpracuje także z kompozytorami (m.in. Zygmuntem Krauze) przy tworzeniu warstwy elektronicznej w ich kompozycjach.

proMODERN Sześć lat istnienia zespołu to nieprzerwane pasmo sukcesów. W tym czasie sekstet wokalny proMODERN wydał dwa własne albumy płytowe, nagrywał muzykę do dwóch innych, prawykonał 28 utworów (w tym miniatury, większe formy a cappella, utwory wokalno-instrumentalne i z towarzyszeniem orkiestry oraz 9 różnych cykli pieśni), koncertował na festiwalach i na zamówienie czołowych ośrodków kulturalnych, w tym większości polskich filharmonii. W 2015 roku proMODERN zdobył dwie nagrody polskiego przemysłu muzycznego Fryderyk w kategoriach: „Album Roku Muzyka Chóralna, Oratoryjna i Operowa" i „Najwybitniejsze Nagranie Muzyki Polskiej" za swoją debiutancką płytę Where are you. Pieces from Warsaw. Drugi krążek proMODERN shakespired ukazał się w grudniu 2017 roku, a utwór Philipa Lawsona, który legendarny artysta stworzył specjalnie na zamówienie zespołu, na przestrzeni zaledwie dwóch tygodni doczekał się już 19000 odsłuchań na Spotify! W 2018 za album proMODERN shakespired roku zespół otrzymał kolejne dwa Fryderyki w kategoriach „Album roku muzyka współczesna” oraz „Najwybitniejsze wykonanie muzyki polskiej”. Grupę stworzyli wybitni śpiewacy-soliści, połączeni pasją i umiejętnością interpretowania najbardziej wymagających utworów dzisiejszych twórców. proMODERN stał się synonimem najlepszych wykonań wokalnych muzyki współczesnej. Zyskał wielkie uznanie w środowisku muzycznym i otrzymuje znakomite recenzje. proMODERN tworzą: Marta Czarkowska – sopran Ewa Puchalska – mezzosopran Ewelina Rzezińska – mezzosopran Andrzej Marusiak – tenor Krzysztof Chalimoniuk – baryton Piotr Pieron – bas

SZYMON STANISŁAW STRZELEC Kompozytor i artysta dźwiękowy urodzony w 1990 roku. Autor kilkudziesięciu kompozycji solowych, kameralnych, orkiestrowych, elektroakustycznych oraz ścieżek dźwiękowych do krótkometrażowych filmów eksperymentalnych i animacji. Utwory Strzelca były wykonywane przez zespoły z Polski, Danii, Francji, Hiszpanii, Holandii, Niemiec, Szwajcarii i Ukrainy podczas licznych festiwali krajowych i międzynarodowych, m. in. podczas 57., 58. i 60. Warszawskiej Jesieni, Donaueschinger Musiktage: NEXT GENERATION (Niemcy), CIME/ICEM międzynarodowego festiwalu muzyki elektroakustycznej w Denton (Texas, USA), JIMEC: Les Journées Internationales de la Musique Electroacoustique et de la Créativité w Amiens (Francja), Musica Polonica Nova, TAURON Musica Electronica Nova, Międzynarodowych Kursów Nowej Muzyki COURSE w Kijowie, Young Composers Meeting w Apeldoorn (Holandia), Correspondencias Sonoras (Santiago de Compostela, Hiszpania, 2017) Composer Collider 2018 z zespołem musikFabrik w Kolonii (Niemcy) oraz wielu innych. Kompozycja Strzelca L’Atelier de sensorité na preparowaną, amplifikowaną wiolonczelę i 24 instrumenty otrzymała rekomendację Międzynarodowej Trybuny Kompozytorów 2017 w kategorii twórców poniżej 30 roku życia, a także znalazła się na 3. miejscu listy najciekawszych utworów muzyki klasycznej roku wg. Danmarks Radio Klassisk. Kompozytor jest założycielem sesji naukowej poświęconej muzyce najnowszej ELEMENTI, odbywającej się co roku na Akademii Muzycznej w Krakowie. Strzelec fascynuje się neuroestetyką, ksenharmonią*, a także budowaniem nowych instrumentów oraz instalacji akustycznych. Jest zwolennikiem antyantropocentrycznej, posthumanistycznej teorii podmiotu, podążającym ścieżką określaną przez siebie jako “no meaning but in resonance”.

RADICAL POLISH ANSAMBL Radical Polish Ansambl to próba partnerskiego spotkania muzyki tradycyjnej i awangardowej, pomyślana jako realna alternatywa dla stereotypowych wyobrażeń o relacji folkloru i muzyki klasycznej, uwikłanych we wszelkiego rodzaju chłopomanie i pomysły "uwznioślania" ludowości. Dla muzyków RPA wykonawstwo kanonicznych dzieł muzyki współczesnej oraz specjalnie dla nich skomponowanych utworów stanowi okazję do spróbowania zupełnie nowych formuł zbiorowego muzykowania i budowania relacji z publicznością. Dla muzyki współczesnej RPA to gotowa propozycja - powszechnie teraz poszukiwanego - "nowego wykonawstwa", opartego paradoksalnie na pradawnym poczuciu rytmu, wrażliwości brzmieniowej i tonalnej oraz formach przekazu ustnego.   RPA, zespół założony w 2017 roku i działający pod kierownictwem muzycznym Macieja Filipuczka oraz opieką kuratorską Michała Mendyka, współtworzy sześcioro skrzypków (poza liderem - Izabela Kozak, Łucja Siedlik, Maria Stępień, Mateusz Kowalski i Marcin Lorenc),  korzystających z tradycyjnych technik wykonawczych, zaczerpniętych wprost od wiejskich mistrzów. Dołączają do nich gościnnie inni instrumentaliści oraz śpiewacy, zawsze reprezentujący wykonawstwo tradycyjne, nigdy "nutowe".   Debiut fonograficzny zespołu to nagranie utworu Aus aller Welt stammende Zygmunta Krauzego, opublikowane w albumie "Zygmunt Krauze: Folk Music" (Bołt Records). Debiut koncertowy planowany jest na Festiwalu Tradycji i Awangardy Muzycznej Kody (Lublin, maj 2018), a kolejne znaczące występy - na Slow Fest w Supraślu (sierpień 1028) oraz na festiwalu Sacrum Profanum (Kraków, wrzesień 2018), którego organizatorzy powierzyli RPA przygotowanie specjalnego koncertu z okazji 80. urodzin Zygmunta Krauzego.  

MAŁGORZATA WALENTYNOWICZ jest absolwentką Akademii Muzycznej w Gdańsku,  Hochschule für Musik Theater und Medien w Hanowerze, a także Hochschule für Musik und Darstellende Kunst w Stuttgarcie, gdzie z wyróżnieniem ukończyła studia w zakresie interpretacji muzyki współczesnej pod kierunkiem Nicolasa Hodgesa. Laureatka I Nagrody 37. edycji Gaudeamus Interpreters Competition w Amsterdamie i I Nagrody w konkursie The Yvar Mikhashoff Trust for New Music w Buffalo (NY, USA). Otrzymała także nagrodę Letnich Kursów Nowej Muzyki w Darmstadt za doskonałość interpertacji. Nominowa do Classical:NEXT Innovation Award 2017 w Rotterdamie.   Działalność koncertowa pianistki skupia się wokół wykonawstwa muzyki najnowszej. Koncertuje solo, orkiestrami oraz z zespołami kameralnymi - jest pianistką w zespole Ensemble Garage z Kolonii i LUX:NM z Berlina. Często wykonuje utwory wykorzystujące elektronikę, samplery i multimedia, jak również kompozycje z elementami teatru muzycznego i sztuki perfomance.  Występowała w wielu krajach podczas najbardziej cenionych festiwali muzyki współczesnej m.in. na festiwalu Warszawska Jesień, Ultraschall i MaerzMusik w Berlinie, Acht Brücken w Kolonii, Klangspuren w Innsbrucku, Rainy Days w Luxemburgu, Wittener Tage für neue Kammermusik, SPOR w Aahrus, ISCM World New Music Days, Huddersfield Contemporary Music Festival, Letnich Kursach Nowej Muzyki w Darmstadt, Musica Electronica Nova i Musica Polonica Nova we Wrocławiu, Sacrum Profanum, Poznańska Wiosna Muzyczna, Cairo Contemporary Music Days, Tzlil Meudcan w Tel Aviwie.   Wystąpiła w USA na zaproszenie Harvard University USA (zaproszenie Harvard Group for New Music), a także na zaproszenie uniwersytetów w Miami, UNT North Texas, Illinois i Urbana Champagne. Jako solistka wystąpiła z towarzyszeniem Orkiestry Symfonicznej Filharmonii Narodowej, Polskiej Orkiestry Radiowej, Sinfonii Iuventus, Orkiestry Muzyki Nowej, Illinois Modern Ensemble i Ensemble Neofonia. Dokonała nagrań dla wytwórni WERGO, DUX, Genuin (płyta otrzymała w 2017 roku nagrodę niemieckich krytyków muzycznych), Bôłt Records oraz polskich i niemieckich rozgłośni radiowych. Była stypendystką Rządu Republiki Francuskiej, Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego RP, Prezydenta Miasta Gdańska, Towarzystwa im. F. Chopina w Warszawie oraz Alfred Toepfer Stiftung z Hamburga.

HUBERT ZEMLER Perkusista, kompozytor; urodzony 8 września 1980 r. w Warszawie. W latach 1999 – 2004 studiował na Akademii Muzycznej im. Fryderyka  Chopina (obecnie Uniwersytet Muzyczny Fryderyka Chopina) w Warszawie. W 2009 roku w Korei Południowej zdobył brązowy medal na międzynarodowych Igrzyskach Delfickich w kategorii „perkusja solo”. Jest również interpretatorem muzyki współczesnej. W jego repertuarze są utwory kompozytorów XX i XXI wieku: "AIR" Helmuta Lechenmanna (wykonane na koncercie inauguracyjnym festiwalu Warszawska Jesień 2015 z towarzyszeniem Narodowej Orkiestry Polskiego Radia w Katowicach pod dyrekcją Alexandra Liebreicha), Steve Reich (brał udział w pierwszym polskim wykonaniu "Music for 18 Musicians" oraz "Daniel Variations"), Terry Riley (dyrektor artystyczny wykonania utworu  "In C" z okazji  81. urodzin programu drugiego Polskiego Radia), Per Nørgård,  Tadeusz Wielecki,  Zygmunt Krauze, Tomasz Sikorski, Cornelius Cardew, Zdzisław Piernik, Arturas Bumsteinas. Równolegle z klasyczną edukacją i współpracą z orkiestrami symfonicznymi udzielał się w zespołach jazzowych, zgłębiał  tajniki improwizacji i muzyki eksperymentalnej. Obecnie jest jednym z najbardziej aktywnych perkusistów polskiej sceny improwizowanej, eksperymentalnej i free jazzu. Występuje na jednej scenie z przedstawicielami różnych nurtów muzycznych, takich jak jazz, world music, rock i blues czy muzyka improwizowana.  Koncertuje również jako solista prezentując własny repertuar oraz improwizacje.  Materiał z solowym repertuarem Huberta Zemlera został wydany na płytach: "Moped" (LADO ABC,  2011), "Gostak & Doshes" (Bołt Records, 2014) oraz "Pupation of Dissonance"(Bołt Records, 2016). Ostatnim wydawnictwem Zemlera jest kaseta "Melatony" (Pawlacz Perski 2017), na której prezentuje kompozycje elektroakustyczne. Współpracował między innymi z Felixem Kubinem, Jonem Gibsonem, Johnem Tilbury, Evanem Ziporynem, Gyanem Riley'em,  Agusti Fernandezem, Szabolscem Esztényi, grupą Kwadrofonik, Kamilem Szuszkiewiczem (Zebry a Mit, Istina), Raphaelem Rogińskim, Wacławem Zimplem (trio LAM), włoskim studiem muzyki eksperymentalnej "Tempo Reale" oraz grupą Mitch&Mitch.

WIKTOR PODGÓRSKI Prace Wiktora Podgórskiego (VTR) istnieją na styku różnych dziedzin i często łączą jego zainteresowanie dźwiękiem z doświadczeniem w sztukach wizualnych. Z wykształcenia grafik i operator dźwięku, Wiktor przygotowywał projekcje wideo modulowane na żywo oraz udźwiękawiał animacje, video art, filmy dokumentalne i reklamy. Współpracuje z muzykami, choreografami i aktorami tworząc oprawę wizualną występów. Jego wideo-dźwiękowy pejzaż, „Scintilla 21”, był pokazywany na różnych festiwalach, między innymi Fresh Mind w Texasie, MIAF w Australii i Punto y Raya w Hiszpanii. Jego projekt audio-wideo „PRIOR” powstał podczas programu dla wyróżniających się artystów w Banff Centre w Kanadzie. W roku 2016 jego działania video w ramach współpracy z dr Miłoszem Pękalą, były prezentowane, między innymi na Uniwersytecie w Glasgow, a jego najnowszy projekt audio-video miał premierę na Chasm, multimedialnym wydarzeniu na Brooklynie. TVic.pl

LAIBACH Laibach - muzyczne skrzydło interdyscyplinarnego kolektywu artystycznego ze Słowenii. Grupa została założona 1 czerwca 1980 roku w miejscowości Trbovlje. Nazwa zespołu jest niemieckim tłumaczeniem nazwy stolicy Słowenii, Lublany. Od samego początku swojej działalności zespół stworzył własne „Gesamtkunstwerk” (dzieło totalne) - praktykując syntezę sztuk we wszystkich obszarach, od kultury popularnej po sztukę (kolaże, reprodukcje, plakaty, grafikę, obrazy, filmy wideo, instalacje, koncerty i spektakle). Od momentu powstania grupa była kojarzona oraz otoczona aurą kontrowersji, wywołując stanowcze reakcje ze strony władz byłej Jugosławii, w szczególności Socjalistycznej Republiki Słowenii. Ich militarne stylizacje, propagandowe hasła i manifesty oraz sformułowania inspirowane ideologią totalitarną rodziły wiele dyskusji na temat ich miejsca na scenie artystycznej i politycznej. Wielu znaczących filozofów, w tym między innymi Boris Groys i Slavoj Žižek, zajmowało się badaniem zjawiska kulturowego jakim jest Laibach, zarówno z perspektywy analitycznej, jak i krytyki kultury. Główne elementy różnorodnych praktyk artystycznych Laibacha to: w zakresie sztuk wizualnych - wyraźne odniesienia do historii sztuki awangardowej, sztuki nazistowskich Niemiec oraz socrealizmu, wyeliminowanie cech indywidualnych podczas występów publicznych - występują jako anonimowy kwartet ubrany w mundury, manifesty koncepcyjne oraz dynamiczne i energetyczne spektakle dźwiękowe, głównie klasyfikowane jako industrialny pop. Domeną Laibacha są kompozycje zbiorowe, nie eksponujące poszczególnych autorów, oraz kierowanie się zasadą nad-identyfikacji. W roku 1983 zespół wymyślił i zdefiniował pojęcie „retro-awangardy” (retrogardy - straży wstecznej). Jego członkowie w sposób kreatywny kwestionowali takie pojęcia jak „cytat” artystyczny, przywłaszczenie oraz nadawanie nowych kontekstów, copyright (prawa autorskiego) i copy-left (‘porzucenia’ zastrzeżeń do kopiowania). Mimo początków jako kolektyw muzyczno-artystyczny, Laibach zyskał międzynarodową sławę zwłaszcza na arenie muzycznej, w szczególności dzięki ich wyjątkowym przeróbkom i interpretacjom przebojów m.in. grupy Queen, The Rolling Stones, The Beatles, itd. Po rozpadzie Jugosławii w 1991 roku, zespół kontynuował swoją działalność artystyczną głównie w obszarze muzyki pop, pozostając punktem odniesienia jeśli chodzi o krytykę kultury. W ostatnich latach grupa dokonała przeglądu i oceny swoich dotychczasowych praktyk artystycznych w ramach kształtowania się ich poglądów poststrukturalistycznych na temat tworzenia sztuki konceptualnej na świecie. W roku 2006, grupa Laibach nagrała album zatytułowany Volk zawierający przeróbki 14 hymnów narodowych, w tym również hymnu ich własnego kolektywu artystycznego NSK, który w 1991 roku powołał do istnienia własne państwo wydając paszporty ich wirtualnym mieszkańcom. W 2014 roku, publikując na platformie Mute album zatytułowany Spectre (Widmo), grupa Laibach uczyniła ważny krok w swojej karierze. Grupa, która nigdy nie określała się politycznie, a jedynie analizowała wydarzenia polityczne odzwierciedlając to w swojej twórczości, stała się nagle zaangażowana politycznie jak nigdy wcześniej. Spectre brzmi jak poetycki manifest polityczny. W roku 2008, grupa zaprezentowała własną interpretację utworu Jana Sebastiana Bacha Die Kunst der Fuge (Sztuka fugi), która miała swoją premierę na festiwalu bachowskim w Lipsku. Z uwagi na brak określenia instrumentarium w utworze oraz oparcia go na zasadach matematycznych, Laibach twierdzi, że muzykę tę można uznać za pierwotne techno. Rok później, zespół zaprezentował projekt pod nazwą Volkswagner, w którym interpretował muzykę Ryszarda Wagnera wspólnie z Orkiestrą Symfoniczną RTV Slovenia pod batutą Izidora Leitingera w prestiżowej sali Gallus Hall mieszczącej się w budynku Cankarjev dom w Lublanie. W sierpniu 2015 roku, Laibach jako pierwszy tego typu zespół dał koncert w Korei Północnej, tajemniczym, osamotnionym państwie znanym z organizowania defilad wojskowych, masowych ćwiczeń fizycznych i wykonywania hymnów na cześć Wielkiego Wodza, jak również z prowokacyjnego oporu przed kulturą Zachodu. Koncert grupy z okazji Dnia Wyzwolenia zbiegł się z obchodami 70. rocznicy wyzwolenia Półwyspu Koreańskiego spod okupacji Japonii oraz podziału terytorium na dwa wrogie państwa, które po dziś dzień konfrontują się w ramach dość niewygodnego sojuszu. Koncert okazał się wielkim sukcesem, wywołując falę dyskusji w mediach na całym świecie. Wydarzenie oraz cała wizyta zespołu w Korei Północnej zostały sfilmowane i stały się przedmiotem pełnometrażowego dokumentu pt. Liberation Day (Dzień Wyzwolenia), który miał swoją premierę w roku 2016. Członkowie zespołu Laibach napisali muzykę do kilku produkcji teatralnych oraz wystąpili w kilku filmach pełnometrażowych. W ostatnich latach grupa występowała m.in. w Queen Elisabeth Hall w Londynie, Galerii Narodowej Danii, w Volksbuehne Theater oraz Haus der Kulturen der Welt w Berlinie, EXPO 2000 w Hanowerze, na festiwalu EXIT, na festiwalu Sziget czy w galerii Tate Modern w Londynie. Słoweńska grupa muzyczna i interdyscyplinarna - określająca się mianem 'inżynierów ludzkich dusz' - z wielkim sukcesem zaprezentowała multimedialne show odtwarzające kluczowe momenty w ich karierze od lat 80-tych XX wieku po przyszłe plany, podczas spektaklu specjalnie zaaranżowanego do wnętrza Turbine Hall w muzeum Tate Modern w Londynie. ALSO SPRACH ZARATHUSTRA (TAKO RZECZE ZARATUSTRA) opublikowany na platformie Mute 14 lipca 2017 roku to najnowszy album zespołu będący kontynuacją albumu SPECTRE wydanego w 2014 roku. Muzyka znajdująca się na albumie została napisana do produkcji teatralnej pod tytułem Also Sprach Zaratustra opartej na powieści Fryderyka Nietsche'go o tym samym tytule. Premiera spektaklu miała miejsce w marcu 2016 roku. Also Sprach Zaratustra jest aktualną wersją muzyki napisanej przez zespół do sztuki w reżyserii Matjaža Bergera dla Anton Podbevšek Theatre (APT) mającego swoją siedzibę w słoweńskiej miejscowości Novo Mesto.

LAIBACH

LAIBACH

ORKIESTRA SYMFONICZNA FILHARMONII LWOWSKIEJ Historia Lwowskiej Orkiestry Symfonicznej sięga ponad dwóch wieków i łączy się z tak znamienitymi muzykami jak Wolfgang Amadeusz Mozart, Franz Xaver Mozart, założyciel pierwszego we Lwowie Towarzystwa Muzycznego, Józef Elsner, Johann Mederich Hallyus, Karol Lipiński, Joseph Bashny, Karol Mikuli, Mieczysław i Adam Sołtys, Ludwik Cheliansky, H. Taretsky oraz H. Meltzer-Schavinsky. Za pierwszy oficjalny sezon symfoniczny w Filharmonii Lwowskiej uważany jest słynny sezon koncertowy 1902/1903. Mimo wszystko większość publikacji za oficjalną datę otwarcia Lwowskiej Filharmonii podaje 20 września 1933 r. Oznacza to przywrócenie regularnych występów orkiestry jako filharmonii pod przewodnictwem Adama Sołtysa, a następnie Jakuba Munda, Jerzego Kołaczkowskiego, Stefana Śledzińskiego, Kazimierza Wiłkomirskiego, Tadeusza Mazurkiewicza, Hermanna Scherchena, Ignacego Neumarka, Jasza Gorensteina oraz Grzegorza Fitelberga. W grudniu 1939 r. nowy rząd radziecki “stworzył" we Lwowie przy Okręgowym Komitecie Radiowym Orkiestrę Symfoniczną. Dyrygentami i założycielami orkiestry byli nauczyciel akademicki, Ludowy Artysta ZSRR, laureat Państwowej nagrody im. Tomasza Szewczenki, Mykola Kolessa oraz Zasłużony Artysta Ukrainy Isac Pain. Następnie, orkiestra była dyrygowana przez Ludowych Artystów Ukrainy D. Pelehatyia, Y.  Lutsiva, R. Fylypchuka, J. Kolessa, I. Yuzyuka, A. Torybaeva, and I. Stupela.  Muzycy współpracowali także z zaproszonymi dyrygentami takimi jak G. Rozhdestvensky, R. Glier, N. Anosov, B. D Astoli, A. Baltis, A. Gauk, L. Ginsburg, B. Dvarionas, V. Dudarova, G. Earl, S. Kamartin, J. Kakhidze, M. Katz, K. Kondrashin, K. Moral, Ye. Mravinsky, G. Octors, M. Pokrovsky, M. Popescu, R. Revakovych, K. Simeonov, V. Syrenko, M. Diadiura, N. Gutman, K. Karabitz, S. Sondeckis, S. Turchak, M. Jansons, D. Oistrach, S. Richter, G. Jaskulski, R. Kofman, F. Mansurov, P. Hulke, T. Sanderling. Orkiestra regularnie bierze udział w międzynarodowych festiwalach:  Festiwal Muzyczny „Wirtuozi”, Międzynarodowy Festiwal Muzyki Współczesnej „Kontrasty”, Wieczory Beethovena, Festiwal Paderewskiego i inne. Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Lwowskiej jest jedną z największych orkiestr na Ukrainie i jest dobrze znana również poza granicami kraju. Obecnie orkiestra koncertuje po Europie (Polska, Włochy, Hiszpania, Francja, Szwajcaria, Niemcy i Holandia). Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Lwowskiej jest doświadczoną i kreatywną orkiestrą, która zachowuje tradycje europejskiej muzyki i z sukcesem reprezentuje stulecie światowej marki jaką jest filharmonia lwowska, demonstrując tym samym wysoki poziom wysmakowania estetycznego i profesjonalizmu.

KAMERALNY CHÓR GLORIA Kameralny Chór Gloria istnieje już prawie dwadzieścia lat. Od samego początku istnienia chór połączył młodych twórczych ludzi o wspólnych upodobaniach estetycznych. Credo chóru – to twórcze poszukiwania, pragnienie ideału w wykonaniu, entuzjastyczny stosunek dyrygenta i chórzystów do wspólnego działania. Gloria wykonuje utwory, które odnoszą się do zachodniej tradycji religijnej, często i w tym zakresie występując w roli odkrywcy nowych utworów dla ukraińskiego słuchacza. Chór zrealizował szereg monumentalnych utworów światowej klasyki, takich jak Pasja według św. Jana, Magnificat, Wielka msza h-moll J.S. Bacha; Introducione e Gloria, Magnificat A. Vivaldiego, Msza Berlińska, Credo, Adam’s Lament Arvo Pärta, Msza I. Strawińskiego, Harmoniemesse, Siedem słów, oraz Stworzenie świata J. Haydna; Ein Deutches Requiem J. Brahmsa, Requiem W.A. Mozarta, G. Verdiego i A. Schnittke; Carmina Burana C. Orffa, IX Symfonia L. van Beethovena i dziesiątki innych utworów, od epoki Renesansu do kompozycji współczesnych. Mistrzostwo Kameralnego Chóru Gloria zdobyło międzynarodowe uznanie. Chór jest zwycięzcą międzynarodowych chóralnych konkursów w Atenach (Grecja), Tours (Francja), Riva del Garda i Arezzo (Włochy), był uczestnikiem międzynarodowych festiwali muzycznych w Ukrainie, Polsce, Macedonii i Niemczech, Francji, Finlandii, Szwajcarii. Od 1999 r. kierownikiem artystycznym i dyrygentem chóru Gloria jest laureat Państwowej nagrody im. M. Lysenki zasłużony działacz sztuki Ukrainy, doktor filozofii Wołodymyr Sywochip. Absolwent historyczno-teoretycznego fakultetu Lwowskiego konserwatorium i aspirantury przy Instytucie Historii Sztuki, Folkloru i Etnologii im. M. Rylskoho NAN Ukrainy. W 2006 roku Chór Kameralny Gloria dołączył do Stowarzyszenia Filharmonii Lwowskiej i zrealizował wiele projektów ze znanymi zaproszonymi dyrygentami, a także z orkiestrą kameralną Lwowa Virtuosos.

KAJETAN PROCHYRA Kajetan Prochyra - dziennikarz muzyczny, kurator sceny muzycznej w Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN. Publikuje na łamach Tygodnika Powszechnego i MWM. Wspólnie z Michaelem Guttmanem stworzył POLIN Music Festival. Inicjator projektów muzycznych i interdyscyplinarnych takich jak „POLIN” - utwór symfoniczny Radzimira Dębskiego, „Echo serca” Miłosza Pękali, Bartosza Webera, Wiktora Podgórskiego i Leszka Możdżera, „Bramy nieba” Jacaszka i Vocal Varshe, „POLIN 404 - Hacking wystawy stałej” z udziałem muzyków, literatów i artystów wizualnych m.in. Justyny Bednarek, Marcina Kąckiego, Nonna, Resiny, Wilhelma Sasnala, Andrzeja Stasiuka, Mikołaja Trzaski, Hatti Vatti i Stefana Wesołowskiego. Kiedy nie pracuje w Muzeum i nie zalega z tekstami do redakcji, przygotowuje tłumaczenie książki o Theloniousie Monku.

WARSZAWSKA ORKIESTRA SENTYMENTALNA Warszawska Orkiestra Sentymentalna to zespół przenoszący słuchaczy do czasów, w których królowały przeboje Adama Astona, Henryka Warsa czy Jerzego Petersburskiego. Grupa powstała z zamiłowania do dawnych, przedwojennych melodii i piosenek. Kontynuuje tradycję rewiowych wykonań utworów tanecznych i sentymentalnych zachowując przy tym ich naturalny i ponadczasowy czar. Zespół zadebiutował w maju 2015 roku na festiwalu drugiego Programu Polskiego Radia Nowa Tradycja. Rok później ukazał się debiutancki album zespołu „Umówmy się na dziś”. W październiku 2017 roku Orkiestra wydała drugą płytę „Tańcz mój złoty”, poświęconą muzyce tanecznej. W grudniu tego samego roku ukazał się „Śpiewnik kolędowy”, w którym obok powszechnie znanych kolęd znajdują się te, które dziś można znaleźć jedynie w starych kantyczkach czy płytach winylowych. SKŁAD ZESPOŁU: Gabriela Mościcka - śpiew, akordeon Lena Nowak – klarnet, śpiew Kazimierz Nitkiewicz - trąbka Mateusz Kowalski - perkusjonalia, śpiew Jakub Fedak - wibrafon Łukasz Owczynnikow - kontrabas Krzysztof Baranowski - mandolina, gitara

ECHOPLEX Kompozytor, producent, inżynier dźwięku, właściciel 4 wytwórni płytowych i DJ z ponad dwunastoletnim doświadczeniem. Jego muzyczne wpływy sięgają Parlamentu, Funkadelic, New Order, Kraftwerk, Pet Shop Boys, Depeche Mode, OMD, Human League, J.M Jarre, Robert Moog i Suzanne Scianni. To właśnie 'Switched na Bach' R. Mooga oraz S. Scianni – była jego pierwszą prawdziwą klasyczną kolekcją muzyki elektronicznej stworzonej na syntezatorach. Uczęszczał do szkoły muzycznej im. F. Chopina w Warszawie, gdzie grał na perkusji oraz śpiewał w chórze gregoriańskim. Dorastał w Windsor Kanadzie (most od Detroit) później przeprowadził się na zachodnie wybrzeże, do Vancouver. W wieku 14 lat będąc na kursie kompozycji muzyki elektronicznej w Port Moody, Kanadzie zdecydował całkowicie oddać się muzyce. Echoplex to postać znana na światowej arenie klubowej. Jego niezapomniane live akty sięgają raczkującej sceny techno w Polsce oraz pierwszych imprez w klubach jak Blue Velvet, Trend, Eskulap, Huta, Grota, Souxie Towers czy Akademia. Echoplexgrał w najważniejszych klubach w Polsce oraz brał udział w takich wydarzeniach muzycznych jak: Creamfields 2003 (Ustronie Morskie), Astigmatic, Soundtropolis, Rittmaticca, Parada Miłości w Łodzi czy festiwalu tam gdzie biją źródła. Podczas swoich występów odwiedził takie kraje jak Australia, Nowa Zelandia, Japonia, USA, Kanada, Holandia (gdzie w 2007r wystąpił razem D. Wildem na Awakenings Festiwal, Hiszpania, Norwegia, Dania, Szkocja, Francja, Czechy, Słowacja, Turcja, Belgia, Niemcy (jako jeden z nielicznych gościł w legendarnym skarbcu – Tresor klub. Jego produkcje ukazały się na takich wytwórniach jak: Synewave, Kanzleramt, Tresor, M_nus, Nova Mute, LL, Black Nation, End To End, Hertz, Torema, jak i na jego własnych labelach: Soleil, Soundlite oraz DEAF.

GYÖRGY LIGETI György Ligeti, (ur. 28 maja 1923 r. w miejscowości Diciosânmartin, obecnie: Târnăveni, w Rumunii - zmarł 12 czerwca 2006 roku w Wiedniu), czołowy kompozytor reprezentujący muzyczną awangardę, zajmujący się głównie manipulowaniem falami dźwiękowymi i kolorystyką brzmienia. Ligeti, syn bratanka znakomitego węgierskiego skrzypka Leopolda Auer'a, studiował a następnie był nauczycielem muzyki do wybuchu powstania węgierskiego w roku 1956, przed którym udało mu się zbiec do Wiednia; po pewnym czasie otrzymał obywatelstwo austriackie. W Wiedniu poznał kompozytorów muzycznej awangardy, między innymi Karlheinza Stockhausena i związał się ośrodkami nowej muzyki, takimi jak Kolonia i Darmstad, Sztokholm i Wiedeń, gdzie komponował muzykę elektroniczną (np.  Artikulation, 1958) oraz muzykę instrumentalną i wokalną. Na początku lat 60-tych XX wieku wzbudził sensację utworami Future of Music—A Collective Composition (1961) oraz Poéme symphonique (1962). W pierwszym utworze kompozytor obserwuje widownię oraz jej reakcje ze sceny; drugi utwór został skomponowany na 100 metronomów obsługiwanych przez 10 wykonawców. W większości utworów komponowanych od końca lat 50-tych Ligeti prezentuje radykalnie nowe podejście do kompozycji. Nie zawsze można rozróżnić określone interwały muzyczne, rytm oraz poszczególne harmonie, jednak znakomicie wszystkie współgrają w mnogości zdarzeń dźwiękowych tworząc muzykę z jednej strony pełną spokoju, gwałtownie przeplatającym się z cierpieniem. Taki efekt kompozytor uzyskał np. w utworach Atmosphères (1961) na orkiestrę, Requiem (1963–65) na sopran i mezzosopran solo, dwa chóry i orkiestrę oraz Lux Aeterna (1966) na chór. Te trzy utwory zostały później wykorzystane przez Stanley’a Kubricka w jego filmie 2001: Odyseja kosmiczna (1968), przez co Ligeti zyskał szerszą publiczność. Jego muzyka pojawiła się w kolejnych filmach, w tym w kilku w reżyserii Kubricka. W utworach Aventures (1962) i Nouvelles Aventures (1962–65), Ligeti próbuje zacierać różnice pomiędzy dźwiękami instrumentów i głosu ludzkiego. W tych dziełach śpiewacy w zasadzie nie śpiewają w tradycyjnym znaczeniu tego słowa. W jego Koncercie wiolonczelowym (1966), tradycyjny kontrast pomiędzy solistą a orkiestrą jest zredukowany do minimum głównie poprzez bardzo długie frazy muzyczne i powolne zmiany w budowie kompozycji, realizowane w bardzo innowacyjny sposób. Inne utwory Ligetiego to Clocks and Clouds (1972–73) na chór żeński i orkiestrę, San Francisco Polyphony (1973–74) na orkiestrę symfoniczną, Piano Concerto (1985–88) i Hamburg Concerto (1999) na waltornię. Ligeti napisał również 18 etiud fortepianowych (1985–2001) oraz operę Le Grande Macabre (1978, poprawioną w roku 1997).  Kompozytor był laureatem wielu nagród, w tym państwowej nagrody Grand Austrian State Prize w dziedzinie muzyki (1990), nagrody Praemium Imperiale w dziedzinie muzyki przyznawanej przez Japońskie Stowarzyszenie Artystów oraz nagrody im. Theodora W. Adorno przyznawaną przez władze miasta Frankfurt za wybitne osiągnięcia w dziedzinie muzyki (2003). SOFIA GUBAJDULINA Sofja Gubaidulina urodziła się w 1931 roku w Czystopolu na terenie Tatarskiej Autonomicznej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. Po ukończeniu studiów w Konserwatorium Kazańskim (fortepian i kompozycja), studiowała kompozycję u Nikołaja Peiko w Konserwatorium Moskiewskim, a następnie ukończyła aspiranturę u Wissariona Szebalina. W roku 1992 opuściła Moskwę i zamieszkała na stałe w Niemczech. Zainteresowania kompozycyjne Gubaiduliny zostały rozbudzone badaniami dotykowymi oraz improwizacją na rzadkich instrumentach ludowych i rytualnych - rosyjskich, kaukaskich i azjatyckich, zgromadzonych przez zespół Astrea, którego była współzałożycielką; rozwijała je dzięki szybkiemu przyswajaniu i dostosowaniu do własnych potrzeb współczesnych technik wykonawczych stosowanych na Zachodzie oraz dzięki głębokiej wierze w mistyczne właściwości muzyki. Twórczość Gubaiduliny obejmuje m.in. utwory symfoniczne i chóralne, dwa koncerty wiolonczelowe, koncert na altówkę, cztery Kwartety smyczkowe, Trio smyczkowe, utwory na zespół perkusyjny i wiele dzieł na niestandardowe instrumenty i ich nieszablonowe połączenia. W swoich utworach często poszukuje oryginalnych technik produkcji dźwięku. Od 1985 roku, kiedy po raz pierwszy zezwolono jej wyjechać na Zachód, renoma Gubaiduliny w świecie muzyki współczesnej zaczęła rosnąć w zawrotnym tempie. Przyjmuje prestiżowe zlecenia od festiwali w Berlinie, Helsinkach i Holandii, Biblioteki Kongresu, Chicago Symphony Orchestra, Filharmonii Nowojorskiej oraz wielu innych organizacji i zespołów. Wielkim triumfem była premiera w 2002 roku jej monumentalnego dwuczęściowego cyklu Pasja i Zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa według św. Jana, zleconych odpowiednio przez International Bachakademie Stuttgart i Norddeutschen Rundfunk, Hamburg. Gubaidulina po raz pierwszy odwiedziła Amerykę Północną w 1987 roku jako gość festiwalu „Celebration Sound” w Louisville. Wybitna kompozytorka wielokrotnie powracała na ten kontynent zapraszana przez festiwale takie jak „Making Music Together” w Bostonie (1988), „New Music” w Vancouver (1991), Tanglewood (1997), Marlboro (2016) W styczniu 2007 r. Gubaidulina była pierwszą kompozytorką, która została wyróżniona przez BBC podczas dorocznego „weekendu kompozytorskiego” w Londynie. Gubaidulina jest członkiem Akademie der Künste w Berlinie, Royal Music Academy w Sztokholmie i Accademia Nazionale di Santa Cecila w Rzymie. Otrzymała nagrodę Prix de Monaco (1987), Premio Franco Abbiato (1991), Heidelberger Künstlerinnenpreis (1991), Państwową Nagrodę Federacji Rosyjskiej (1992) i SpohrPreis (1995). Ostatnie nagrody to prestiżowa nagroda Praemium Imperiale w Japonii (1998), Nagroda Sonninga w Danii (1999), Nagroda Polar Music w Szwecji (2002), Living Composer Prize podczas Cannes Classical Awards (2003), Krzyż Wielki Orderu Zasługi Republiki Federalnej Niemiec (2009), „Złoty Lew” Biennale w Wenecji za całokształt pracy twórczej (2013) oraz Prix de l'Académie Royale de Belgique (2014). W 2005 roku, została wybrana na zagranicznego honorowego członka American Academy of Arts and Letters. Jest laureatką doktoratów honoris causa Uniwersytetu Yale (2009) i University of Chicago (2011). Jej muzyka jest wydawana na ogromnej ilości albumów, a Gubaidulina została dwukrotnie uhonorowana prestiżową Międzynarodową Nagrodą Fonograficzną im. Kusewickiego (KIRA). Najważniejsze utwory ukazały się nakładem wytwórni muzycznych takich jak DG, Chandos, Philips, Sony Classical, BIS, Berlin Classics i Naxos. ARVO PÄRT Estoński kompozytor muzyki chóralnej i instrumentalnej. Początkowo komponował w stylu neoklasycystycznym, następnie eksperymentował z awangardą. Po okresie przerwy, pod koniec lat 70-tych XX wieku stworzył oryginalny styl „tintinnabuli”, którego nazwa pochodzi od podobieństwa muzyki do grających dzwonków. Jego muzyka jest częściowo inspirowana chorałem gregoriańskim. Dziś Arvo Pärt jest najbardziej znany ze swoich dzieł chóralnych, które zaczął pisać w latach 80., po emigracji z byłego Związku Radzieckiego do Niemiec. Wcześniej w latach 70. napisał znamienite dzieła takie jak Fratres, Cantus in memoriam Benjamin Britten i Tabula Rasa. W 1978 roku Pärt skomponował utwór Spiegel im Spiegel (Mirror in Mirror). Twórczość Arvo Pärta generalnie dzieli się na dwa okresy. Jego wczesne kompozycje powstały w neoklasycystycznym nurcie Szostakowicza, Prokofiewa i Bartóka. Następnie eksperymentował z awangardą i agresywnymi dysonansami, które przyniosły mu uznanie na zachodzie. Znużony rygoryzmem uprawianego stylu, rozpoczął pracę nad kompozycjami kolażowymi, w których pojawia się struktura dwunastotonowa i elementy serializmu Schönberga. To jednak nie tylko wywołało gniew rządu radzieckiego, ale także okazało się twórczym ślepym zaułkiem. Kiedy wczesne prace zostały zakazane przez sowieckich cenzorów, Pärt wkroczył do „okresu milczenia”, podczas którego studiował muzykę chóralną XIV-XVI wieku. Później kompozytor poddał się wpływowi wczesnej europejskiej polifonii; zanurzając się w muzyce dawnej, ponownie badał korzenie muzyki zachodniej. Następnie studiował chorał gregoriański i pojawienie się polifonii w renesansie. W ciągu tych lat nie powstał prawie żaden utwór (jednym z nielicznych jest Trzecia symfonia). Muzyka, która zaczęła się pojawiać po tym okresie, była już diametralnie inna. Dzieła Arvo Pärta zaczęły nawiązywać do hezychii (z gr. uciszenie). Sam kompozytor swój styl opisywał jako tintinnabuli, którego nazwa powstała przez podobieństwo sekwencji muzycznej do grających dzwonków. Muzyka charakteryzowała się prostymi harmoniami, często pojedynczymi nieozdobionymi nutami lub akordami triady. Prace tintinnabuli były rytmicznie proste, z ledwo zmienionym tempem. Najprostsze formy muzyczne i skromne instrumentarium tworzą muzykę pełną pokory, a zarazem czystą i szlachetną. Twórczość ta oparta była na redukcjonizmie mającym na celu stworzenie atmosfery kontemplacji właściwej dla tekstów, którymi posługiwał się kompozytor, czyli należącymi do religii i liturgii rzymskokatolickiej. Jak sam kompozytor mówi, muzyka ta ma więcej wspólnego z wielowiekową tradycją chorału gregoriańskiego i polifonii renesansowej, niż z twórczością minimalistów amerykańskich. Wielkoformatowe prace inspirowane religijnymi tekstami to Pasja św. Jana, Te Deum i Litania. Chóralne dzieła z tego okresu to Magnificat i The Beatitudes. Pärt został laureatem m.in. Wielkiej Nagrody Kulturalnej Stowarzyszenia Estońskiego w Sztokholmie, Nagrody im. Herdera przyznawanej przez Uniwersytet Wiedeński, a także prestiżowej duńskiej Nagrody Fundacji Muzycznej Léonie Sonning. W roku 2009 wydana została płyta „In Principio”, zawierająca kompozycje napisane w latach 1989-2005. Jedna z nich, Cecilia, Vergine Romana, została pierwszy raz zaprezentowana w Turynie z okazji igrzysk olimpijskich w 2006 roku. W 2016 roku otrzymał medal Per artem ad Deum przyznawany przez Papieską Radę ds. Kultury. Najnowszym wydawnictwem Pärta jest album „Adam's Lament” (ECM, 2012). KARLHEINZ STOCKHAUSEN Obok Pierre'a Bouleza jeden z liderów powojennej awangardy muzycznej. Od końca lat 60. czołową funkcję pełniła w jego twórczości tzw. technika formułowa, przypominająca nieco wagnerowskie motywy przewodnie. Od dziecka wykazywał niezwykły talent muzyczny. W wieku 8 lat dawał już recitale fortepianowe i pisał swoje pierwsze utwory.  W 1947 r. wstąpił do konserwatorium w Kolonii, gdzie studiował grę na fortepianie, teorię muzyki i kompozycję. Odbył też studia uniwersyteckie w zakresie muzykologii, filozofii, germanistyki, fonetyki. Po zapoznaniu się z muzyką Beli Bartóka i Igora Strawińskiego przekierował swoje uprzednie zainteresowania literackie na muzykę i poświęcił się jej całkowicie. W 1951 r. na Międzynarodowych Letnich Kursach Nowej Muzyki w Darmstadt poznał belgijskiego kompozytora Karela Goeyvaertsa, który zapoznał go z muzyką Antona Weberna, teoriami Oliviera Messiaena i własnymi, ultraradykalnymi kompozycjami. Inspiracje te zaowocowały w pierwszym ważnym dziełem Stockhausena — Kreuzspiel na fortepian, obój, klarnet basowy i perkusję (1951 r.). W 1952 r. pojechał do Paryża, by studiować u Messiaena. Tam rozpoczął pierwsze eksperymenty z muzyką elektroakustyczną. W 1956 r. powstało Gesang der Jünglinge — pierwsze w historii dzieło, które łączy nagrania realnie istniejących dźwięków — w tym przypadku śpiewu chłopców — z ich późniejszą, elektroniczną obróbką. Premiera tego dzieła była jednocześnie triumfem i skandalem porównywanym do wydarzeń towarzyszących premierze Święta wiosny Igora Strawińskiego. Pisał też innowacyjne utwory instrumentalne. Pod koniec dekady zaprezentował w Kontakte (lata 1959-60) ideę formy momentowej, która odnosi się do percepcyjnej koncentracji nie na następstwie muzycznych zdarzeń, ale na określonym „teraz”. Od 1961 r. rozwijał możliwości tzw. live electronics, czyli swoistego połączenia muzyki na taśmę z wykonywaną na żywo przez instrumentalistów (np. Mikrophonie I i II z lat 1964-1965, z dźwiękami tam-tamów przetwarzanymi podczas wykonania). Pomysły Stockhausena miały silny oddźwięk, nie tylko w kręgu specjalistów od muzyki współczesnej. W 1967 r. jego twarz pojawiła się na albumie Beatlesów Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band, co potwierdziło jego pozycję jako najsłynniejszego w świecie współczesnego kompozytora. Druga połowa lat 60. to w twórczości Stockhausena okres muzyki intuitywnej, kiedy w 1968 r. powstały m.in. Aus den sieben Tagen i Stimmung. W tym ostatnim utworze przeznaczonym na 6 śpiewaków wyposażonych w mikrofonowe przetworniki ważne jest samo kreowanie dzieła, wzajemne „dostrojenie się” do siebie wykonawców, wspólna muzyczna medytacja, której źródłem jest filozofia i kultury muzyczne Wschodu. W latach 70. Stockhausen rozwijał nowe techniki instrumentalne, a przede wszystkim przedstawił ideę kompozycji formułowej (np. w Mantrze z 1970 r. i Inori  z 1972 r.). Formuła taka jest czymś w rodzaju odkrycia na nowo melodii, która nie jest jednak po prostu następstwem nut, ale strukturą służącą do kształtowania muzycznej formy. W 1977 r. rozpoczął pracę nad opartym na formułach wielkim cyklem oper pt. Licht, opowiadającym o walce między reprezentującymi ludzkość Michałem i Ewą a Lucyferem — obrazem diabła. Cykl ten powiązany jest z biografią kompozytora, łączy ze sobą różne wątki religijne, od chrześcijaństwa po buddyzm, i tworzy współczesny, globalny mit, odwołując się — do tego, co boskie poprzez światło, poprzez świat widzialny, poprzez oczy — jak mówił kompozytor. W 2005 r. rozpoczął pracę nad kolejnym wielkim cyklem — Klang, tym razem opartym na godzinach dnia. Zanim niespodziewanie zmarł na atak serca w roku 2007, udało mu się napisać 21 dzieł powiązanych z wątkami kosmologicznymi — odwołaniem do tego, co niewidzialne, poprzez uszy, akustyczne wibracje, boskie brzmienie. Za swoje dokonania został doceniony jeszcze za życia, otrzymując liczne wyróżnienia, nagrody, honorowe doktoraty, łącznie z Polar Music Prize w 2001 r. W laudacji napisano: — za karierę kompozytorską charakteryzującą się nieskazitelną integralnością i nieustanną kreatywnością, za czołową pozycję w osiągnięciach muzycznych ostatnich 50 lat. dr hab. Iwona Lindstedt TERRENCE MITCHELL / TERRY RILEY Urodzony 24 czerwca 1935 roku. Amerykański kompozytor i muzyk związany ze szkołą Western classical music, której był pionierem. Na jego twórczość duży wpływ miały zarówno jazz, jak i muzyka klasyczna. Wykorzystuje także innowacyjne techniki taśmowe i systemy opóźnień. Najbardziej znany jest z takich utworów, jak kompozycja z 1964 roku In C i album z 1969 roku Rainbow in Curved Air. Oba uważane za punkty orientacyjne muzyki minimalistycznej. ZYGMUNT KRAUZE Kompozytor i pianista, urodzony 19 września 1938 roku w Warszawie. Studiował w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie grę na fortepianie w klasie Marii Wiłkomirskiej (dyplom w 1962) i kompozycję u Kazimierza Sikorskiego (dyplom w 1964). Edukację muzyczną uzupełniał w Paryżu jako stypendysta Rządu Francuskiego, studiując w latach 1966-67 kompozycję pod kierunkiem Nadii Boulanger. Od 1963 koncertuje jako pianista w Europie i Stanach Zjednoczonych, przeważnie z repertuarem współczesnym. W 1967 założył w Warszawie zespół "Warsztat Muzyczny", specjalizujący się w wykonawstwie najnowszej muzyki. W skład grupy wchodziło czterech instrumentalistów: klarnecista - Czesław Pałkowski, puzonista - Edward Borowiak, wiolonczelista - Witold Gałązka i pianista - Zygmunt Krauze. Zespół występował do 1988, dając w sumie ok. 300 koncertów. Specjalnie dla Warsztatu Muzycznego, powstało ponad 100 utworów kompozytorów polskich i zagranicznych. Jest laureatem wielu nagród, m.in. w 1957 otrzymał I nagrodę na Ogólnopolskim Konkursie Współczesnej Muzyki Fortepianowej w Łodzi, w 1965 - II nagrodę na Konkursie Młodych Związku Kompozytorów Polskich (za Kwartet smyczkowy nr 1; - 1965), w 1966 - I nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Gaudeamus dla Wykonawców Muzyki Współczesnej w Utrechcie. Ponadto został uhonorowany m.in.: w 1975 - Srebrnym Krzyżem Zasługi, w 1984 -tytułem Chevalier dans Ordre des Arts et des Lettres, przyznanym przez Rząd Francuski, w 1988 - Nagrodą Związku Kompozytorów Polskich, w 1989 - Nagrodą Ministra Kultury i Sztuki, w 1994 -Złotym Medalem Chopina, przyznanym przez Towarzystwo im. Fryderyka Chopina w Warszawie, w 2004 - Złotym Krzyżem Zasługi, w 2005 - doroczną Nagrodą Ministra Kultury oraz Nagrodą Dziedzictwa Ludzkości; przyznawaną przez UNESCO, w 2007 - najwyższym wyróżnieniem od Prezydenta Francji - Officier de la Legion Honeur. MATTHIAS KRANEBITTER Matthias Kranebitter urodził się w 1980 roku w Wiedniu. Studiował kompozycję w dziedzinie muzyki elektroakustycznej, filmu i mediów oraz fortepian w Wiedniu, Amsterdamie i Grazu. W jego muzyce przewijają się wątki charakterystyczne dla współczesnego społeczeństwa informacyjnego; ma tu miejsce gęste nagromadzenie oraz mieszanka krzykliwych i drażniących dźwięków towarzyszących człowiekowi w codziennym życiu, przechodzących w błyskającą kolorami i niezwykle niejednorodną lawinę dźwięków; to komiczne i groteskowe zniekształcenie zbanalizowanych gestów muzycznych z nutą ironicznych dwuznaczności, dążące do osiągnięcia uwolnionej od skojarzeń kulturowych Art brut w muzyce. Jego utwory były wielokrotnie nagradzane, m.in. I nagrodą Project Young Composers Gaudeamus Music Week Amsterdam (2009), Impuls Composition Competition Graz (2013), Publicity Prize of the SKE Austro Mechana (2013), Förderungspreis of the City of Vienna (2014). Jest założycielem zespołów Black Page Orchestra oraz pomysłodawcą UNSAFE+SOUNDS FESTIVAL - antydyscyplinarnego festiwalu Mediów, Sztuki i Muzyki w Wiedniu. W roku 2015 otrzymał stypendium Junge Akademie i wyjechał do Berlina na zaproszenie Akademie der Künste. www.matthiaskranebitter.com Tytuł “nihilistic studies” (studia nihilizmu) jest zaprzeczeniem z konkretnym rozmysłem. Choć forma studium sugeruje badania o charakterze naukowym, termin 'nihilizm' wskazuje na całkowicie odmienny kierunek: zerwanie z jakimikolwiek dogmatami, uwolnienie się od i negację jakichkolwiek zasad, a nawet zdrowego rozsądku. JOANNA BAILIE Joanna Bailie urodziła się w Londynie w 1973 roku, obecnie mieszka na stałe w Berlinie. Studiowała kompozycję pod kierunkiem Richarda Barretta oraz muzykę elektroniczną w Królewskim Konserwatorium w Hadze. W roku 1999 otrzymała stypendium naukowe z Columbia University. W chwili obecnej kończy pisanie pracy doktorskiej na londyńskim City University. Jej kompozycje były wykonywane przez takie zespoły jak m.in. Musikfabrik, L'instant Donné, EXAUDI, Ensemble Mosaik, The Nieuw Ensemble, Apartment House, The London Sinfonietta, The BBC Scottish Symphony Orchestra, the SWR Vokalensemble czy the Ives Ensemble. Jej utwory znalazły się w programach takich festiwali jak Donaueschinger Musiktage, Venice Biennale, Huddersfield, SPOR Festival, Festival Reims Scènes d'Europe, Tuned City, Darmstadt, Borealis i Ultima w Norwegii oraz Transit w Belgii. Jej ostatnie kompozycje obejmują utwory kameralne oraz instalacje, w których wykorzystuje nagrania terenowe w połączeniu z instrumentami akustycznymi. Interesują ją również wzajemne zależności pomiędzy dźwiękiem a obrazem, co widać w jej kompozycjach przeznaczonych do odbioru przy pomocy camera obscura, takich jak m.in. instalacja The place you can see and hear czy teatr muzyczny Analogue. Wraz z kompozytorem Matthew Shlomowitz'em założyła i jest dyrektorem artystycznym zespołu Plus-Minus, w maju 2010 roku była kuratorem gościnnym SPOR Festival w Aarhus (Dania) a we wrześniu 2015 roku była kuratorką i producentem Cut and Splice Festival organizowanym przez trzeci program radia BBC (BBC Radio 3). Wykłada kompozycję w londyńskim City University, The Royal Academy of Music w Aarhus oraz prowadziła kursy podczas 47. Międzynarodowych Letnich Kursach Nowej Muzyki w Darmstadt. W roku 2016 była gościem programu dla artystów rezydentów DAAD Artists-in-Berlin. MICHEL VAN DER AA Urodzony w 1970 roku w Holandii jest twórcą prawdziwie multidyscyplinarnym działającym w obszarze muzyki współczesnej. Swoją wyjątkową narracją łączy/splata kompozycję z reżyserią filmową i teatralną, oraz pisaniem scenariuszy. Klasyczne instrumenty muzyczne, głos, dźwięki elektroniczne, aktorzy, teatr i filmy wideo stanowią naturalne przedłużenie jego alfabetu muzycznego. Zanim rozpoczął studia z zakresu kompozycji (pod kierunkiem Diderika Wagenaara, Giliusa van Bergeijk'a oraz Louisa Andriessen'a), ukończył inżynierię dźwięku w Królewskim Konserwatorium w Hadze. W roku 2002 rozszerzył swoje umiejętności o wiedzę z dziedziny reżyserii filmowej studiując w New York Film Academy, a w roku 2007 wziął udział w warsztatach organizowanych przez The Lincoln Centre odbywając intensywny kurs scenografii. Jego muzyka jest wykonywana przez zespoły i orkiestry z całego świata, w tym między innymi przez musikFabrik, ICE, Tokyo Sinfonietta, Ensemble Modern, Freiburg Baroque Orchestra, Melbourne Symphony Orchestra, BBC Symphony Orchestra, Seattle Chamber Players, SWR orchestra Baden-Baden & Freiburg, zespół ASKO|Schoenberg, Amsterdam Sinfonietta, Phiharmonia Orchestra London and the Avanti! Chamber Orchestra. Van der Aa zdobył uznanie dzięki swoim utworom multimedialnym przeznaczonym do wykonywania w teatrach i salach koncertowych (nie tylko jego dzieła operowe jak One, After Life czy The Book of Disquiet, ale również utwory jak np. Up-Close czy Transit na fortepian i projekcje wideo). Wyreżyserował wszystkie filmowe i teatralne elementy swoich utworów. Jego dzieła operowe wystawiono w kilkunastu krajach, a opery After Life i The Book of Disquiet są regularne wznawiane. W 1999 roku Michel Van der Aa otrzymał prestiżową nagrodę International Gaudeamus Prize jako pierwszy kompozytor holenderski. W roku 2010 artysta stworzył własny niezależny label multimedialny Disquiet Media, wydający jego własne utwory, natomiast w 2012 roku uruchomił własny kanał Disquiet TV będący wirtualną widownią, przed którą prezentuje wydarzenia z dziedziny muzyki współczesnej. FILIP RATHÉ Filip Rathé urodził się w 1966 r. Jest absolwentem Konserwatorium w Gandawie, gdzie ukończył fortepian i dyrygenturę. Studiował kompozycję u Lucien'a Goethals'a uzyskując tytuł magistra sztuki muzycznej na uniwersytecie w Gandawie. Wykłada muzykę współczesną w gandawskiej Akademii Sztuki. Od 1993 roku jest kierownikiem muzycznym zespołu SPECTRA, z którym dokonał premierowych wykonań ponad 200 utworów występując w większości krajów Europy, Ameryki Północnej i Południowej oraz w Australii. Występował gościnnie jako dyrygent z Chórem Radia Regionu Flandrii, Flanders Symphony Orchestra, Orkiestrą Symfoniczną Filharmonii Brukselskiej oraz zespołami specjalizującymi się w wykonawstwie muzyki współczesnej (m.in. z Hermes-ensemble, Musiques Nouvelles). Jego kompozycje były wykonywane między innymi przez takie zespoły jak ASKO (Holandia), Kremerata Baltica (Litwa), Neue Vokalsolisten Stuttgart (Niemcy) czy Exaudi (Wielka Brytania).