Wspominamy tych, którzy odeszli

Grudzień 2017 Jerzy Kłoczowski Jeden z najwybitniejszych historyków polskich. Mediewista, znawca kultury polskiej, historii chrześcijaństwa w Polsce i historii Europy Środkowo-Wschodniej, erudyta, świadek historii i wielki autorytet. Żołnierz AK, uczestnik Powstania Warszawskiego, zaangażowany w działania „Solidarności”, twórca i wieloletni dyrektor Instytutu Geografii Historycznej Kościoła w Polsce i Instytutu Europy Środkowo-Wschodniej. Prof. Jerzy Kłoczowski urodził się w 1924 roku w Bogdanach koło Przasnysza. W czasie II wojny światowej był żołnierzem Armii Krajowej i uczestnikiem Powstania Warszawskiego, podczas którego został ciężko ranny (podczas ataku na Królikarnię). W latach 1945–1948 studiował na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu oraz Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu – gdzie w 1950 roku uzyskał stopień doktora. W 1950 roku rozpoczął pracę na Katolickim Uniwersytetem Lubelskim, z którym czynnie związał się na ponad pół wieku. Na uczelni m.in. kierował Katedrą Historii Średniowiecznej, Katedrą Historii Kultury Polskiej, Instytutem Geografii Historycznej Kościoła w Polsce (którego był inicjatorem), był wieloletnim kierownikiem Sekcji Historii, a także dziekanem Wydziału Nauk Humanistycznych. Był współzałożycielem warszawskiego Klubu Inteligencji Katolickiej. Od 1981 kierował pracami Wszechnicy Regionu Środkowowschodniego „Solidarności”, a po ogłoszeniu stanu wojennego współpracował z tajnymi strukturami „Solidarności”. W latach 1989–1990 przewodniczył Komitetowi Obywatelskiemu Lubelszczyzny. Był twórcą i pierwszym dyrektorem Instytutu Europy Środkowo-Wschodniej w Lublinie, jednym z inicjatorów idei powołania w Lublinie Europejskiego Kolegium Polskich i Ukraińskich Uniwersytetów. Otrzymał doktoraty honoris causa Uniwersytetu w Grodnie (1993), Akademii Kijowsko-Mohylańskiej (1998), Wolnego Uniwersytetu w Berlinie (1998) oraz Uniwersytetu Sorbona w Paryżu (1999). Odznaczony Krzyżem Virtuti Militari, Krzyżem Walecznych i Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami. W 2004 r. uhonorowany najwyższym polskim odznaczeniem – Orderem Orła Białego. 

Grudzień 2017 Kazimierz Pawełek Wieloletni dziennikarz i redaktor naczelny Kuriera Lubelskiego. Był autorem wielu tekstów kabaretowych. Realizował się również w polityce jako senator. Zmarł w wieku 81 lat po długiej chorobie. Kazimierz Pawełek studiował na Wydziale Handlu Zagranicznego Szkoły Głównej Służby Zagranicznej. Po kursie dziennikarskim od 1953 pracował w krakowskim „Dzienniku Polskim”. W czasie studiów współpracował m.in. z pismem „Szpilki”. Od 1960 mieszkał w Lublinie. W latach 70. ubiegłego wieku był redaktorem dwutygodnika „Głos Budowlanych”. Współpracował z radiem jako jeden z autorów programów satyrycznych Dobry Wieczór. Pisał teksty dla lubelskiego kabaretu „Czart” oraz „Pod Egidą”. Był również kierownikiem literackim kabaretów „Desant” oraz „Korkociąg”, działającym przy Wyższej Oficerskiej Szkole Lotnictwa w Dęblinie. W latach 1983-2001 Kazimierz Pawełek był związany z „Kurierem Lubelskim”. Przeszedł drogę od reportera, przez zastępcę sekretarza i sekretarza redakcji, aż do redaktora naczelnego, którym został w 1992 r. Został odznaczony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. W latach 2001-2005 był senatorem SLD-UP. 

Grudzień 2017 Stanisław Terlecki Były piłkarz reprezentacji Polski zmarł w wieku 62 lat. Terlecki był wychowankiem Poloneza Warszawa, potem grał m.in. w Gwardii Warszawa, ŁKS Łódź, Legii i Polonii Warszawa. Przez kilka lat występował również w Stanach Zjednoczonych, gdzie grał w drużynie Golden Bay Earthquakes czy New York Cosmos. W drużynie narodowej wystąpił łącznie 29 razy i zdobył 7 bramek. Z orłem na piersi zadebiutował w 1976 roku w spotkaniu z Portugalią, po raz ostatni w reprezentacji Polski wystąpił w roku 1980 w meczu z Algierią. Za sprawą świetnej techniki był uznawany za jednego z najbardziej utalentowanych polskich piłkarzy.  Z reprezentacji został usunięty po aferze na Okęciu, gdy wstawił się za bramkarzem kadry, który nietrzeźwy pojawił się na zbiórce. Zawieszono wówczas także m.in. Zbigniewa Bońka i Władysława Żmudę, ale to Terlecki, w przeciwieństwie do pozostałych, nie wrócił już do kadry.  Po zakończeniu kariery piłkarskiej był biznesmenem, trenerem, dwukrotnie – bez powodzenia – kandydował do Sejmu.

Styczeń 2018 Jerzy Jedlicki Prof. Jerzy Jedlicki, historyk i działacz opozycji w okresie PRL, urodził się w 1930 r. w Warszawie. Ukończył socjologię na Uniwersytecie Warszawskim. Był profesorem Instytutu Historii Polskiej Akademii Nauk. Zajmował się historią społeczną oraz kultury i idei. Po 1989 r. był kierownikiem Pracowni Dziejów Inteligencji. Napisał m.in. „Jakiej cywilizacji Polacy potrzebują: studia z dziejów idei i wyobraźni XIX wieku”, „Źle urodzeni, czyli o doświadczeniu historycznym. Scripta i postscripta” oraz „Świat zwyrodniały. Lęki i wyroki krytyków nowoczesności”.

Styczeń 2018 Ingvar Kamprad To on w wieku 17 lat założył IKEA. Kamprad wychował się na rodzinnej farmie Elmtaryd w parafii Agunnaryd w Szwecji. Jego rodzina dwa pokolenia wcześniej emigrowała z Niemiec i jest powiązana genealogicznie z Paulem von Hindenburgiem. Jako mały chłopiec sprzedawał zapałki, które sam rozwoził okolicznym mieszkańcom na rowerze. Potem rozszerzył asortyment m.in. o nasiona, ołówki i długopisy oraz ozdoby choinkowe. W 1943 założył IKEA (nazwa powstała jako akronim od wyrazów: Ingvar, Kamprad, Elmtaryd, Agunnaryd). Od 1976 mieszkał w Lozannie w Szwajcarii, jednak cały czas podkreślał swój patriotyzm i oddanie Szwecji. W 2013 postanowił wrócić do Szwecji. Znany był ze skromnego i oszczędnego trybu życia. W Szwajcarii mieszkał w skromnym domu, jadał na stołówce, jeździł wiekowym volvo, latał samolotami rejsowym.  Jego związki z Polską zaczęły się po tym jak szwedzka branża meblarska na początku lat 60 rozpoczęła bojkot jego firmy za obniżanie cen. Wtedy to postanowił nawiązać współpracę z polskimi firmami. Kamprad swoje pierwsze zamówienie w Polsce złożył w styczniu 1961 roku w Zakładach Mebli Giętych w Radomsku i dotyczyło między innymi 500 sztuk krzeseł ÖGLA wytwarzanych z giętego drewna bukowego. Do 2010 roku był najbogatszym Szwedem z majątkiem ok. 23 mld dolarów.