Wspominamy tych, którzy odeszli

Fiński skoczek narciarski, reprezentant klubu Jyväskylän Hiihtoseura, wielokrotny medalista igrzysk olimpijskich, mistrzostw świata i mistrzostw świata w lotach, trener narciarski. Uznawany za najlepszego skoczka narciarskiego w dziejach, przez znawców narciarstwa uważany również za największy talent w historii tej dyscypliny. Pozostaje jedynym skoczkiem w dziejach, który indywidualnie wygrał przynajmniej raz Puchar Świata, złoty medal igrzysk olimpijskich, mistrzostw świata, mistrzostw świata w lotach oraz Turniej Czterech Skoczni. Po zakończeniu kariery sportowej został piosenkarzem, jego pierwsza płyta uzyskała status złotej. Został również celebrytą i bohaterem wielu głośnych skandali, związanych z nadużywaniem alkoholu i agresywnym zachowaniem.

Polityk, adwokat i publicysta. W okresie II wojny światowej i okupacji żołnierz Szarych Szeregów oraz uczestnik Powstania Warszawskiego. Działacz opozycji demokratycznej i obrońca w procesach politycznych w okresie PRL, wolnomularz. W latach 1991–1992 prezes Rady Ministrów, w latach 1991–1993 i 1997–2005 poseł na Sejm I, III i IV kadencji, twórca i przewodniczący Ruchu dla Rzeczypospolitej oraz Ruchu Odbudowy Polski, w latach 1989–1991 i 2005–2006 członek Trybunału Stanu, w latach 2006–2010 doradca prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego. Kawaler Orderu Orła Białego. Jako prezes RM deklarował spowolnienie prywatyzacji majątku państwowego, wspierał rolnictwo, wprowadzając ceny minimalne na produkowaną żywność i dopłaty do paliwa rolniczego, opowiadał się też za dekomunizacją w Ministerstwie Obrony Narodowej (obejmującą wszystkich żołnierzy i pracowników cywilnych Sił Zbrojnych RP i ministerstwa) oraz w MSW w tym Urzędzie Ochrony Państwa i Policji (obejmującą też pracowników cywilnych podległych MSW niebędących funkcjonariuszami), nie przygotowując w trakcie kierowania Radą Ministrów rozwiązań prawnych w tym zakresie. W maju 1992 wyraził swój sprzeciw koncepcji przekazywania baz opuszczanych przez wojska rosyjskie stacjonujące w Polsce w ręce międzynarodowych spółek polsko-rosyjskich. Uchwałą Sejmu z 5 czerwca 1992 Jan Olszewski został pozbawiony urzędu na skutek uchwalenia wotum nieufności. Głosowanie złożonego w maju wniosku o odwołanie rządu zostało przyspieszone w związku z działaniami ministra spraw wewnętrznych Antoniego Macierewicza w ramach wykonywania tzw. lustracyjnej uchwały Sejmu i sporządzeniem listy Macierewicza.

Duchowny rzymskokatolicki, pallotyn, biskup pomocniczy siedlecki w latach 1989–1992, biskup diecezjalny łowicki w latach 1992–2004, od 2004 biskup senior diecezji łowickiej. Kawaler Orderu Orła Białego. W 1987 wszedł w skład Komisji Mieszanej Stolicy Apostolskiej i Episkopatu Polski ds. nawiązania stosunków dyplomatycznych między Watykanem i Polską. Brał udział w rozmowach w Magdalence i w obradach Okrągłego Stołu. W latach 1989–1994 był zastępcą sekretarza Episkopatu Polski. W Konferencji Episkopatu Polski do 1994 był wiceprzewodniczącym, a w 1994 został przewodniczącym Komisji ds. Środków Społecznego Przekazu. Brał udział w pracach Komisji Prawnej, a także Komisji Wspólnej Episkopatu Polski i Rządu. W latach 1990–1993 jako delegat Stolicy Apostolskiej negocjował konkordat z polskim rządem.

Był rezydentem Parafii Prawosławnej Św. Cyryla i Metodego w Białej Podlaskiej. Ks. Wincenty Pugacewicz ukończył Prawosławne Seminarium Duchowne w Warszawie (1954 r. ) i Chrześcijańską Akademię Teologiczną (1972 r.). W 1955 roku w Orli wstąpił w związek małżeński z Neoniłą Laszewicz. Święcenia diakońskie (12 czerwca 1955 r.) i kapłańskie (10 lipca 1955 r.) otrzymał w katedrze w Warszawie z rąk metropolity warszawskiego i całej Polski Makarego. Po święceniach został mianowany wikariuszem w parafii w Wólce Wyganowskiej, a w latach 1956–58 wikariuszem w Kleszczelach na Podlasiu. Kolejną, już na samodzielnym stanowisku proboszcza, była w latach 1958–1983 parafia w Terespolu nad Bugiem. Następnie był proboszczem parafii w Białej Podlaskiej z filią w Nosowie (do 1993 r.). Dzięki jego wysiłkom udało się zbudować cerkiew oraz rozbudować plebanię w Białej Podlaskiej. W latach 1989–2005 był dziekanem okręgu bialskopodlaskiego diecezji lubelsko-chełmskiej. Od 1 grudnia 2005 roku był rezydentem bialskiej parafii. Za swą posługę był wielokrotnie nagradzany.

Absolwent Wydziału Prawa Uniwersytetu Wrocławskiego. Stopień doktora uzyskał w 1970 r., stopień doktora habilitowanego w 1984 r., tytuł naukowy profesora w 1995 r., a profesorem zwyczajnym został mianowany w 2000 r. Z Uniwersytetem Marii Curie-Skłodowskiej związany był w latach 1963-2012. Pełnił funkcje prodziekana Wydziału Prawa i Administracji, dyrektora Instytutu Prawa Karnego, kierownika Katedry Postępowania Karnego. Był organizatorem II i III Zjazdu Katedr Postępowania Karnego na Wydziale Prawa i Administracji UMCS, członkiem Lubelskiego Towarzystwa Naukowego, Komisji Kodyfikacyjnej powołanej w 2001 r. przez Prezydenta RP do spraw zmian w kodeksie postępowania karnego, badaczem problematyki prawa karnego, autorem ponad 100 prac naukowych, wychowawcą wielu pokoleń prawników. Wypromował 10 doktorów. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Brązowym Krzyżem Zasługi, Medalem Złotym za długoletnią służbę, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Medalem Zasłużony dla Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej. Przez kilka lat był także związany z KUL.