• Jak wyglądały początki pracowni Filmoteki Szkolnej?
– W 2009 roku szkoła dostała od Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej pakiet ponad 50 legalnych filmów. W związku z tym, że sama interesuję się sztuką filmową, postanowiłam zająć się edukacją naszej młodzieży. W 2010 roku oficjalnie powstał projekt Filmoteki Szkolnej, w 2012 r. PISF wytypował kilkudziesięciu liderów z całego kraju, pośród nich znalazłam się ja.
• Jakie były pierwsze pani działania jako lidera?
– Rozpisałam swój pierwszy projekt, dotyczący edukacji filmowej i promocji, zaczęłam też organizować szkolenia dla nauczycieli, żeby ułatwić im edukowanie młodzieży. Trzeba zaznaczyć, że wiele osób chciałoby prowadzić w szkole zajęcia o filmie, ale nie wiedzą, jak to zrobić i na początku wolą to gdzieś podpatrzeć. Dlatego też mam w planach utworzenie sieci nauczycieli. Skupiłabym wokół siebie pracowników innych szkół, którzy są zainteresowani edukacją filmową.
• A w jaki sposób edukuje pani uczniów?
– Prowadzę zajęcia filmowe, organizuje konkursy i maratony. Wszystko musi być dostosowane do uczniów, którzy często dojeżdżają i ostatni transport do domu mają o godzinie 15. Mimo to widać zainteresowanie ze strony uczniów. Organizuję również filmową grę miejską.
• Na czym ona polega?
– W grze biorą udział nasi uczniowie oraz uczniowie z innych szkół, obecnie swoim zasięgiem obejmuje cały powiat. Uczestnicy rozwiązują zadania, głównie związane z polskim filmem. Są to np. łamigłówki czy odgrywanie scen, uczniowie pytają też mieszkańców miasta o ich ulubione filmy.
• Dlaczego edukacja filmowa młodzieży jest taka ważna?
– Młodych ludzi należy uczyć odbierania filmu jako dzieła i nie traktowania kina w sposób czysto konsumpcyjny, kiedy nie zwraca się uwagi na muzykę czy montaż.
• Udaje się?
– Tak, dzięki edukacji są świadomi tego, jak kręci się film, że twórca korzysta z pewnych zasad, wykorzystuje różne plany w zależności od sceny. Bardzo ważnym elementem tej nauki jest również promowanie korzystania z legalnych źródeł.
Komentarze