Wspominamy tych, którzy odeszli

Wybitny historyk mediewista, profesor nauk humanistycznych, członek Polskiej Akademii Nauk, dysydent, więzień polityczny i jeden z liderów opozycji demokratycznej w okresie PRL, senator I kadencji. Kawaler Orderu Orła Białego. W 1964 wraz z Jackiem Kuroniem autor Listu otwartego do partii, krytykującego linię polityczną PZPR za odejście od ideałów socjalizmu. Jeden z inicjatorów protestów studenckich na Uniwersytecie Warszawskim w marcu 1968. Od listopada 1980 do kwietnia 1981 pierwszy rzecznik prasowy NSZZ „Solidarność”, autor pomysłu przyjęcia przez związek jego nazwy „Solidarność”. Kilkakrotnie więziony i internowany ze względów politycznych w czasach PRL, osadzony łącznie przez osiem i pół roku. Profesor Uniwersytetu Wrocławskiego (1992–1994) i Uniwersytetu Warszawskiego (od 1994), członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk, w latach 2007–2010 wiceprezes PAN. W 2007 laureat Nagrody Fundacji na rzecz Nauki Polskiej za monografię Barbarzyńska Europa (2004), w której podjął kwestię powstawania tożsamości europejskiej pod wpływem tradycji przedchrześcijańskich. Autor wyróżnionej Nagrodą Literacką „Nike” autobiografii „Zajeździmy kobyłę historii. Wyznania poobijanego jeźdźca” (2013), w której rozliczał się ze swojej działalności ideowej i politycznej począwszy od lat 50., a także krytykował sposób przeprowadzenia transformacji ustrojowej w Polsce.

Polski aktor filmowy i teatralny. Najczęściej grywał role amantów. W 1949 ukończył PWST w Warszawie (z siedzibą w Łodzi). Był aktorem Teatru Polskiego we Wrocławiu (1948–1950) i Teatru Dramatycznego w Poznaniu (1950–1953) oraz teatrów warszawskich: Ateneum (1956–1958), Współczesnego (1958–1964), Polskiego (1964–1975) i Syreny (1975–1991). W 2014 opowiedział o swoim życiu w rozmowie z Magdaleną Adaszewską. Zwierzenia aktora wydano w książce „Na wieki wieków amant”. Ostatni okres życia spędził w Domu Artystów Weteranów Scen Polskich im. Wojciecha Bogusławskiego w Skolimowie. Tam też zmarł.

Kapelan honorowy Ojca Świętego, a także rektor kościoła pw. Świętego Ducha w Lublinie zmarł po ciężkiej chorobie. Miał 67 lat. Ks. dr Stanisław Sieczka był m.in. duszpasterzem akademickim Uniwersytetu Przyrodniczego (od 1994 r.) a w latach 1995–2005 pracownikiem naukowym KUL. Pełnił również funkcję wicedyrektora (2002-2003) i dyrektora (2003–2013) Instytutu Wyższej Kultury Religijnej. Od 2005 r. był także kapelanem Stowarzyszenia Lubelski Klub Biznesu (od 2005 r.), zaś od 2008 r. również duszpasterzem Lubelskiego Związku Pracodawców.

Właściwie Doris Mary Ann Kappelhoff – amerykańska aktorka, piosenkarka i działaczka społeczna pochodzenia niemieckiego. Nominowana do Oscara za pierwszoplanową rolę w filmie „Telefon towarzyski” (1959). W 1940 rozpoczynała karierę piosenkarki w zespole Boba Crosby’ego, później popularność zyskała podczas wspólnych występów z Frankiem Sinatrą i zespołem Artiego Shawa. W 1948 zadebiutowała w filmie „Romans na pełnym morzu”. Była gwiazdą romantycznych komedii, w których partnerowały jej takie legendy kina, jak Clark Gable, Cary Grant, Rod Taylor czy Rock Hudson. W 1956 wylansowała przebój „Whatever Will Be, Will Be” (znany też jako „Que sera, sera”) z filmu „Człowiek, który wiedział za dużo” (1956) Alfreda Hitchcocka. Była czterokrotnie zamężna. Jej jedyny syn Terry zmarł w 2004.

Był przewodniczącym Ogólnopolskiego Porozumienia Związków Zawodowych. Miał 63 lata. Szef OPZZ ciężko chorował, kilka ostatnich dni życie spędził w szpitalu. Pomimo tego, że pracował w Warszawie, mieszkał w Białej Podlaskiej. Jan Guz urodził w październiku 1956 roku. Ukończył nauki polityczne na Akademii Nauk Społecznych. Na początku swojej związkowej kariery kierował radą OPZZ w województwie bialskopodlaskim. W latach 1997–2004 był wiceszefem OPZZ, a w kwietniu 2004 r. został przewodniczącym tej organizacji i tę funkcję pełnił aż do śmierci. W 2010 r. prezydent Lech Kaczyński powołał go na członka Narodowej Rady Rozwoju, w 2015 r. został członkiem Rady Dialogu Społecznego. „Z wielkim smutkiem przyjąłem wiadomość o odejściu Pana Jana Guza – Przewodniczącego OPZZ i Członka Rady Dialogu Społecznego, ale przede wszystkim Człowieka głęboko zaangażowanego w obronę praw pracowniczych i działania na rzecz ludzi pracy. Łączę się w żalu z Rodziną i Bliskimi” – napisał prezydent RP Andrzej Duda.