Wspominamy tych, którzy odeszli. Część II

Ks. Henryk Borzęcki Ks. Henryk Borzęcki urodził się 20 lutego 1952 roku w Lubartowie. Święcenia kapłańskie otrzymał w Katedrze Lubelskiej z rąk biskupa lubelskiego Bolesława Pylaka – 14 czerwca 1981 roku. Od 1991 roku był proboszczem parafii Białopole. Zmarł w szpitalu w Puławach zarażony koronawirusem.

Stanisław Kania Polski polityk, poseł na Sejm PRL VI, VII, VIII i IX  kadencji (1972–1989), w latach 1980–1981 I sekretarz Komitetu Centralnego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, członek Rady Państwa (1982–1985). W Sejmie IX kadencji (1985–1989) był przewodniczącym Komisji Spraw Samorządowych. Członkiem Komitetu Centralnego PZPR pozostawał do X Zjazdu PZPR w lipcu 1986.

Emil Karewicz Polski aktor teatralny, filmowy i radiowy. Urodził się 13 marca 1923 roku w Wilnie. Tam też rozpoczął karierę aktorską, w Teatrze Małym. W czasie II wojny światowej został wcielony do Ludowego Wojska Polskiego, z którym dotarł do Berlina. Po wojnie ukończył Studio Dramatyczne prowadzone przez Iwona Galla. Grał na scenach łódzkich: im. S. Jaracza i Teatrze Nowym. Od 1962 roku związany z Warszawą, występował w teatrach: Ateneum, Dramatycznym i Ludowym. Popularność przyniosły również role w filmach i serialach: króla Władysława Jagiełły („Krzyżacy”), a zwłaszcza Hermanna Brunnera w serialu „Stawka większa niż życie”. W 2004 roku odcisnął swoją dłoń w Alei Gwiazd w Międzyzdrojach. Był ambasadorem Domu Artystów Weteranów w Skolimowie.

Kazimierz Kusznierow Był znanym w regonie popularyzatorem kultury tradycyjnej. W 1980 roku założył teatr „Czeladońka”, który zdobył wiele nagród i wyróżnień, między innymi w 2015 roku zajął pierwsze miejsce na Przeglądzie Teatrów w Lublinie. Kusznierow był kierownikiem Wiejskiego Domu Kultury w Lubence do 2016 roku. Za kierownictwo teatrem i promocję kultury ludowej otrzymał tytuł „Ambasadora Wschodu”. Otrzymał również wyróżnienie „Zasłużony Dla Kultury Polskiej”. Oprócz scenariuszy do spektakli, Kusznierow pisał wiersze. Jego teksty znalazły w albumie „Karczeby” fotografa Adama Pańczuka. Album został uznany w 2013 roku za najlepszą książkę fotograficzną na świecie.

Krzysztof Eugeniusz Penderecki Polski kompozytor, dyrygent i pedagog muzyczny. Przedstawiciel polskiej szkoły kompozytorskiej lat sześćdziesiątych XX wieku. Profesor i rektor Akademii Muzycznej w Krakowie. Członek Polskiej Akademii Umiejętności. W 2012 roku dziennik „The Guardian” nazwał go „najprawdopodobniej największym żyjącym polskim kompozytorem”. Penderecki skomponował cztery opery, osiem symfonii i szereg innych utworów orkiestrowych, koncertów instrumentalnych, oprawę chóralną głównie tekstów religijnych, a także utwory kameralne i instrumentalne. Studiował kompozycję w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie, gdzie po uzyskaniu dyplomu podjął pracę nauczyciela akademickiego. Po raz pierwszy zdobył rozgłos w 1959 roku po premierowym wykonaniu utworów Strofy, Emanacje oraz Psalmy Dawida na festiwalu Warszawska Jesień. Powszechne uznanie przeniosła mu kompozycja Tren na orkiestrę smyczkową, poświęcona ofiarom ataku atomowego na Hiroszimę, oraz chóralne dzieło Pasja według św. Łukasza. Jego pierwsza opera, Diabły z Loudun, została premierowo wystawiona w Hamburgu i Stuttgarcie w 1969 roku. Jego muzyka niejednokrotnie była wykorzystywana przez twórców filmowych. Utwory Pendereckiego znalazły się w filmach, takich jak „Egzorcysta” Williama Friedkina, „Lśnienie” Stanleya Kubricka, „Dzikość serca” Davida Lyncha, czy „Wyspa tajemnic” Martina Scorsese. Kompozytor otrzymał za swoją pracę szereg prestiżowych nagród, w tym czterokrotnie Nagrodę Grammy. Kawaler najwyższego polskiego odznaczenia, Orderu Orła Białego.