Wspominamy tych, którzy odeszli. Część II

Franciszek Szydełko Pułkownik Milicji Obywatelskiej, treser zwierząt i konsultant filmowy. Podczas II wojny światowej wstąpił do wojska jako ochotnik i podczas walk dwukrotnie został ciężko ranny. Podczas pobytu na froncie poznał starszego sierżanta, który był zawodowym treserem. Po wojnie wstąpił do Milicji Obywatelskiej, a w 1946 został służbowo oddelegowany do Centrum Wyszkolenia Milicji Obywatelskiej w Słupsku. Do filmu trafił dwa lata później, gdy został oddelegowany jako opiekun psa do pracy nad filmem Aleksandra Forda „Ulica Graniczna”. Brał udział w selekcji psów do „Czterech pancernych i psa”, pracował przy „Przygodach psa Cywila”, „W pustyni i puszczy”, „Noce i dnie”... Przez ponad 50 lat aktywności zawodowej wytresował ponad 500 zwierząt na potrzeby 148 filmów.

Waldemar Żerek Prezes puławskiego oddziału Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej. Waldemar Żerek w czasie II wojny światowej był harcerzem, a następnie żołnierzem Armii Krajowej o pseudonimie „Walet”. Brał udział w akcjach zbrojnych, walczył z okupantem o wyzwolenie Puław i Końskowoli. Po wojnie pozostał w konspiracji, działając przeciwko komunistycznemu reżimowi. Do jego zadań należało m. in. wydawanie zakazanej, podziemnej prasy „Żagiew” oraz ochrona puławskiej komendy AK. Za swoją niepodległościową działalność ze strony ówczesnych władz spotkały go liczne represje, w tym aresztowania, wywłaszczenia i wyrzucenie ze studiów „jako tzw. element niepewny”. Żeby się utrzymać, w latach 50-tych Waldemar Żerek zatrudnił się we Wrocławskich Zakładach Włókien Sztucznych. Tam nabawił się chronicznego zatrucia dwusiarczkiem węgla. Na skutek choroby był zmuszony zrezygnować z pracy. Przeszedł na rentę inwalidzką. Do rodzinnych Puław wrócił dopiero w latach 70-tych, gdy po wielu staraniach, jego rodzinie udało się odzyskać skonfiskowany po wojnie dom. W ciągu ostatnich dekad angażował się w odbudowywanie miejsc pamięci, walk i straceń żołnierzy antykomunistycznego podziemia. Otrzymał tytuł Honorowego Obywatela Puław.  

Wiktor Bater Dziennikarz, korespondent polskich mediów w Rosji, ekspert i komentator spraw wschodnich. Pracę jako dziennikarz zaczął w 1992. Był korespondentem w Moskwie, w latach 1994-99 pracował w Informacyjnej Agencji Radiowej, a w latach 1999-07 w stacji TVN. Został niegroźnie postrzelony w trakcie relacji telewizyjnej z ataku na szkołę w Biesłanie dla TVN24. Od listopada 2007 do stycznia 2009 był korespondentem Telewizji Polskiej w Rosji. Następnie od września 2009 do października 2011 był korespondentem Wydarzeń i Polsat News w Moskwie. Będąc reporterem Polsat News, jako pierwszy podał informację o katastrofie prezydenckiego samolotu pod Smoleńskiem. W 2010 otrzymał nagrodę Grand Press w kategorii News za relację wydarzeń związanych z katastrofą w Smoleńsku. Od września 2012 był stałym korespondentem tygodnika Wprost. Został redaktorem naczelnym kanału Pomorska.TV. Od kwietnia 2015 do czerwca 2019 był szefem newsroomu w Superstacji. Od 2019 pracował w Halo.Radio. Zawiesił współpracę z radiem ze względu na problemy osobiste. Autor książki „Nikt nie spodziewa się rzezi (Notatki korespondenta wojennego)” z 2008 r., w której opisał życie w oblężonym Sarajewie, Bagdad pod amerykańską okupacją oraz atak terrorystyczny w Biesłanie.

Brian Manion Dennehy Amerykański aktor filmowy, telewizyjny i teatralny. Zdobywca Złotego Globu dla najlepszego aktora w miniserialu lub filmie telewizyjnym za rolę Williama „Willy’ego” Lomana w telewizyjnej wersji „Śmierci komiwojażera” (2000). Laureat Laurence Olivier Award oraz dwóch nagród Tony jako Willy Loman w spektaklu „Śmierć komiwojażera” i za rolę Jamesa Tyrone’a w przedstawieniu „Zmierzch długiego dnia”. Sławę i uznanie zyskał też rolą szeryfa Willa Teasle’a w filmie „Rambo – Pierwsza krew”. Wystąpił w wielu filmach, między innymi „Park Gorkiego”, „Silverado”, „Kokon”, „F/X”, „Uznany za niewinnego” , „Romeo i Julia” i „Rycerz pucharów”.

Krystyna Maria Łybacka Polityk, doktor nauk matematycznych oraz nauczyciel akademicki Politechniki Poznańskiej. Posłanka na Sejm I, II, III,  IV, V, VI i VII kadencji (1991-2014), minister edukacji narodowej i sportu w rządzie Leszka Millera w latach 2001-2004, deputowana do Parlamentu Europejskiego VIII kadencji (2014-2019). W latach 1978-1981 należała do PZPR, na początku lat 80. była także krótko członkinią „Solidarności”. Od 1993 była członkiem SdRP. W 1996 została liderką tej partii w Poznaniu, następnie od 1999 była przewodniczącą rady wojewódzkiej Sojuszu Lewicy Demokratycznej w Poznaniu. Od 20 grudnia 1999 do 29 czerwca 2003 była wiceprzewodniczącą zarządu krajowego SLD. Należała także do Stowarzyszenia „Ordynacka”. W Sejmie pracowała w różnych komisjach, m. in. w Komisji Obrony Narodowej i Komisji do Spraw Służb Specjalnych. W III kadencji była zastępcą przewodniczącego Komisji Edukacji, Nauki i Młodzieży. 1 lipca 2019 ogłosiła zakończenie działalności publicznej.