Fotograf dawnego Lublina odnaleziony

O tym, że Budzyński pracował w Miejskiej Radzie Narodowej, świadczyły pieczątki na odbitkach znalezionych przez państwa Jurkowskich. Ale w aktach w archiwum Urzędu Miasta, gdzie dotarłam szukając fotografa, jest tylko ślad po zatrudnieniu w Miejskim Sztabie Wojskowym na stanowisku kreślarza. Pomysł, że do autora fotografii da się dotrzeć idąc pod ówczesny adres, okazał się kiepski. Pan Marian mieszkał przy ulicy Drobnej. 

Ulicy Drobnej (na zdjęciu) dziś nie ma. Na szczęście w dokumentach był życiorys, a tam informacja, że kończył technikum geodezyjne, studiował geografię na UMCS, a między 1964 a 1966 pracował w Akademii Medycznej jako fotograf. To był ślad i pewność, że szukam dobrej osoby. I tyle.   Kolejne informacje, że pan Marian skończył geografię, napisał w Zakładzie Geografii Ekonomicznej pracę „Wybrane zagadnienia ludnościowe woj. lubelskiego w świetle danych spisu powszechnego 1960 roku” ocenioną na „więcej niż dobry” a w archiwum UMCS leży odpis dyplomu ze zdjęciem, też niewiele dały. Może tyle, że w jakimś podaniu składanym na uczelni wspomniał, że ma dwóch synów.

Książka telefoniczna z 2009 roku nie informuje o Marianie Budzyńskim. Żaden Budzyński, do którego się dodzwoniłam, nie okazał się synem Mariana. – Ja też gdzieś mam takie stare książki telefoniczne – mówi Marian Budzyński, patrząc na regał, kiedy opowiadam, jak znalazłam go w spisie abonentów z lat 80. i poszłam do bloku na Czechowie. Bo już wtedy nie było ani ulicy Drobnej, ani jego rodzinnego domu naprzeciw cegielni. Dzięki rozmowom z dawnymi sąsiadami dotarłam do firmy, w której pracuje jeden z synów. Na zdjęciu pan Marian z ojcem i starsza siostrą Krystyną.      

Gdy pytam, chyba trochę zaskoczonego całą sytuacją, czy czuje się bardziej fotografem czy geodetą – mówi, że geografem. – Geografia to była moja pasja, w szkole miałem z niej zawsze same piątki i bardzo chciałem studiować. Kończyłem studia, tak dla siebie, już zaocznie. – Nawet proponowali mi, żebym został na uczelni, ale tam były marne zarobki – wspomina. „W jesiennym słońcu”, „Okna” i „Uliczka nocą” to tytuły trzech zdjęć pana Mariana, na wystawie z lat 60., którą organizował Fotoklub „Zamek” przy Wojewódzkim Domu Kultury. – Należałem do klubu kilka miesięcy (na zdjęciu).    

Później robiłem kurs dla zawodowych fotografów, tak dla siebie. Pierwszy aparat kupiłem jako nastolatek. Później, jak były pieniądze, to zawsze jakiś nowy. W sumie miałem kilkadziesiąt, może nawet sto. Zawsze mnie interesowały ich techniczne możliwości – opowiada pan Marian i dodaje, że teraz fotografuje aparatem cyfrowym, oczywiście prace z wystawy gdzieś w domu ma. O tym, że od kilkunastu lat tysiące ludzi ogląda jego zdjęcia ulic Lublina, nie wiedział.   Na zdjęciu Brama Grodzka z 1957 roku.