niedziela, 19 listopada 2017 r.

Lublin

Lucyna Herc do wymiany? Jest propozycja zmiany nazwy ulicy

Dodano: 17 listopada 2016, 08:54
Autor: drs

Ulica Lucyny Herc (fot. Google Street View)
Ulica Lucyny Herc (fot. Google Street View)

O przemianowania ul. Lucyny Herc na ul. Leonarda Zub-Zdanowicza wystąpił do Ratusza lubelski okręg Związku Żołnierzy Narodowych Sił Zbrojnych.

Zub-Zdanowicz to cichociemny i członek AK, a Herc to żołnierka Armii Ludowej przedstawiana w czasach PRL jako bohaterka, która wjechała do Polski na radzieckim czołgu.

Czytaj więcej o: Lublin nazwy ulic
Użytkownik niezarejestrowany
Użytkownik niezarejestrowany
Użytkownik niezarejestrowany
(13) komentarzy

Skomentuj

avatar
Komentujesz jako Gość (Zaloguj się)

Zaznacz "Nie jestem robotem", by dodać komentarz:

Ostatnie komentarze

Gość
Gość (25 czerwca 2017 o 19:22) 0
Zaloguj się, aby oddać głos
I na tym radzieckim czołgu poległa w 1944 roku na przyczółku czerniakowskim, co, wy nieucy?
Rozwiń
Gość
Gość (7 maja 2017 o 20:54) 0
Zaloguj się, aby oddać głos
Lucyna Hertz zginęła jako porucznik Wojska Polskiego idąc z pomocą Powstańcom Warszawskim, podczas gdy p. Zdanowicz ma na sumieniu współpracę z Gestapo. O czym więc ta mowa?
Rozwiń
Gość
Gość (24 marca 2017 o 21:11) 0
Zaloguj się, aby oddać głos
Zacny ten narodowiec co zmienił tylko imię Lucyny na Noemi a nazwisko zostawił w rodowym brzmieniu. Mógł zmienić je na np Goldman. Wspaniały gest.
Rozwiń
Gość
Gość (17 listopada 2016 o 15:04) 0
Zaloguj się, aby oddać głos
Wystarczy tylko zmienić imię i odrobinę nazwisko i ulica będzie miała za patrona fizyka, wynalazcę fal elektromagnetycznych.
Rozwiń
Gość
Gość (17 listopada 2016 o 13:17) 0
Zaloguj się, aby oddać głos
Komu wierzyć. Lucyna Hertz[1] właściwe imię Noemi, (ur. 12 marca 1917 w Warszawie, zm. 22 października 1944 w Otwocku) – podporucznik Wojska Polskiego[2] uczestniczka walk na przyczółku warecko magnuszewskim i pod Warszawą, odznaczona Orderem Virtuti Militari i Krzyżem Walecznych. Lucyna Herc była córką Piotra (właściciel warsztatu rzemieślniczego w Otwocku)[2]. W szkole średniej była członkinią tajnej organizacji młodzieży szkolnej „Pionier”. W Otwocku uczęszczała do prywatnego gimnazjum. W 1933 zdała maturę, a od 1935 rozpoczęła studia na Wydziale Matematyczno–Przyrodniczym Uniwersytetu Warszawskiego, tam wstąpiła do działającej w środowisku akademickim organizacji „Życie”[2]. Od 1937 studiowała w Paryżu na Sorbonie[2] na wydziale chemii. Uczestniczyła w organizowaniu pomocy materialnej dla rewolucyjnych oddziałów w Hiszpanii[2]. Do kraju przyjechała latem 1939 na wakacje i tu zastał ją wybuch wojny. Jesienią tegoż roku wyjechała do Lwowa, wstąpiła do Komsomołu i na Politechnice Lwowskiej kontynuowała studia, aktywnie zaangażowała się w działalność komitetu studenckiego[2]. W czerwcu 1941 opuściła zajęty przez ZSRR Lwów i wyruszyła na wschód. Przez dwa lata podróżowała po ZSRR utrzymując się z pracy w różnych zawodach m.in. jako sanitariuszka, robotnica rolna, rybaczka oraz robotnica w przemyśle chemicznym[2]. W końcu 1943 wstąpiła do formowanej 3 Pomorskiej Dywizji Piechoty im. Romualda Traugutta 1 Armii WP w której początkowo pełniła w pułku funkcję instruktorki propagandy[2]. Na własną prośbę została przeniesiona do Polskiego Samodzielnego Batalionu Specjalnego (szkolił żołnierzy, którzy jako dywersanci mieli być przerzucani na zaplecze sił niemieckich) w którym była instruktorką wyszkolenia minerskiego, a następnie skierowana na kurs dowódców oddziałów partyzanckich[2]. 15 maja 1944 w stopniu podporucznika włączona do grupy spadochronowej i zrzucona na teren Lubelszczyzny, gdzie dołączyła do oddziału partyzanckiego, którym dowodził major Czesław Klim, a działającego w lasach parczewskich[2]. Po wyzwoleniu Lubelszczyzny spod okupacji hitlerowskiej została przeniesiona do służby w 9 pułku piechoty 3 DP w którym została wyznaczona na stanowisko zastępcy dowódcy do spraw polityczno–wychowawczych w kompanii fizylierów[2]. Uczestniczyła w walkach na przyczółku pod Warką i Magnuszewem pełniąc służbę w patrolach zwiadowczych[2]. Podczas próby sforsowania Wisły w Warszawie z Saskiej Kępy na Czerniaków 17 września 1944 została ciężko ranna w obie nogi. Przewieziona została do szpitala chirurgicznego nr 4 w Otwocku i poddana amputacji obu nóg. Zmarła 22 października 1944 i pochowana w kwaterze wojskowej na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie[2] (kwatera B 6 rz. 7 m. 1). Jej imię nadano kilku szkołom różnego typu[2], a także ulicy w Lublinie na granicy dzielnic Bronowice i Felin. Lucyna Hertz została pośmiertnie odznaczona Orderem Virtuti Militari i Krzyżem Walecznych oraz awansowana do stopnia kapitana[2].
Rozwiń
Zobacz wszystkie komentarze (13)

Pozostałe informacje

Alarm 24
Widzisz wypadek? Jesteś świadkiem niecodziennego zdarzenia?
Alarm24 telefon 691 770 010

Wyślij wiadomość, zdjęcie lub zadzwoń.

Kliknij i dodaj swojego newsa!