Przejdź do głównych treściPrzejdź do wyszukiwarkiPrzejdź do głównego menu
Reklama
Komentarz

Czy Lublin ma spektakl, którym może się pochwalić?

Z „Panem Tadeuszem” jest trochę jak z polską reprezentacją. Wszyscy go znają, wszyscy mają wobec niego oczekiwania i każdy wie, jak powinien wyglądać. Tym razem jednak nie chodzi o kolejne czytanie Mickiewicza w szkolnej ławce, lecz o teatralne przedsięwzięcie, które Centrum Spotkania Kultur chce prezentować nie tylko w Lublinie, ale również w innych miastach Polski, a być może nawet za granicą. Weekendowa premiera już za nami. Widownia była pełna, emocji nie brakowało, a plakaty spektaklu można było zobaczyć nawet w Warszawie.
Czy Lublin ma spektakl, którym może się pochwalić?

Autor: Fot. Ewa Zielonka-Gawrylak

Ambicje są niemałe. Dyrektor CSK Michał Chorosiński zdradza, że pojawiły się już zapytania z Litwy i Francji. W przyszłym roku spektakl ma być prezentowany poza Lublinem. I dobrze. Bo jeśli na teatralną interpretację narodowej epopei wydano 1,8 mln zł, warto zadbać, by nie zakończyła swojego życia po kilku wieczorach w Sali Operowej. Lublin ma zresztą powody, by myśleć o sobie jako o ważnym miejscu na kulturalnej mapie Polski. CSK dysponuje przestrzenią i możliwościami, które pozwalają realizować duże produkcje. „Pan Tadeusz” jest kolejną próbą wykorzystania tego potencjału.

Tym razem twórcy postawili na połączenie teatru, muzyki, śpiewu i ruchu. „Pan Tadeusz” to opowieść o sporach, namiętnościach, pamięci, winie i próbie odkupienia. Historia Jacka Soplicy może być dziś znacznie bardziej interesująca niż niejeden współczesny scenariusz serialowy. Trzeba tylko umieć ją na nowo opowiedzieć. Na pewno nie jest to tylko sceniczna ilustracja szkolnej lektury (mając na uwadze chociażby efekty AI).        

Fot. Ewa Zielonka-Gawrylak

Lublin i jego kulturalne ambicje 

Warto spojrzeć na tę premierę szerzej. Tej jesieni po klasykę sięga również Opera Lubelska, gdzie powraca „Halka” Stanisława Moniuszki. To dwa różne sposoby opowiadania o polskiej kulturze, ale też okazja, by zastanowić się, jak dziś pokazywać klasykę. 

CSK zapowiada już następne projekty. Pod koniec stycznia przyszłego roku ma odbyć się premiera „Sztukmistrza z Lublina”, inspirowanego twórczością Isaaca Bashevisa Singera. W planach są również Festiwal Kultury Polonia, konkurs literacko-dramaturgiczny imienia Jana Kochanowskiego oraz Dni Kultury Indyjskiej. Zapowiedzi jest sporo. To ważne także w kontekście Europejskiej Stolicy Kultury 2029. Nie wystarczy kilka głośnych premier ani efektowne hasła promocyjne. Potrzebna jest oferta rozwijana konsekwentnie, która przyciągnie widzów na dłużej. 

Lublin nie musi udawać Warszawy, Krakowa czy Wrocławia. Może budować swoją pozycję poprzez ciekawe produkcje, współpracę instytucji i odważne sięganie po kolejne dzieła. Nie potrzebuje przy tym nieustannych deklaracji o byciu kulturalną stolicą. Lepiej, żeby po prostu coraz częściej było tu po co przyjeżdżać.

Fot. Ewa Zielonka-Gawrylak
Więcej o autorze / autorach:
Podziel się
Oceń

Komentarze

Reklama