Poukładany świat Edwarda Dwurnika

Artysta w Lublinie jest obecny nie po raz pierwszy. W cyklu „Uwaga malarstwo” prezentował tu obrazy abstrakcyjne, później obrazy miast i miasteczek w konfrontacji z malarstwem Nikifora, obrazy z jego cyklu „Sportowcy”. Jest też autorem projektów banerów wykonanych w 2008 roku. Edward Dwurnik od ponad 45 lat komentuje, opisuje i rejestruje polską rzeczywistość -- tę PRL-owską, z czasu transformacji ustrojowej i tę obecną. Jego twórczość jest malarską i rysunkową kroniką historii życia, obyczajów, frustracji, traum, skłonności, obsesji Polek i Polaków. Artysta maluje w charakterystyczny i rozpoznawalny sposób. Jego obrazy mają charakter pospiesznego szkicu malarskiego lub rysunkowego. Przy dokładnym oglądzie, zwłaszcza tych monumentalnych prac, widzimy mnóstwo szczegółów, detali które definiują kontekst czasu, realia społeczne i polityczne. (...) Jak zauważa Anna Nawrot: „Przeszłość ma to do siebie, że albo ją idealizujemy albo wypieramy. Dwurnik nie ma tych dylematów. Nie odcina się od lepszej czy gorszej strony życia. Maluje to, co chce. W centrum naszej stolicy - krowy, a w Lublinie - osły. Wszędzie zaś ludzkie kłębowisko, pulsujące masy, monstrualne głowy, krzyże, zaciśnięte pięści, pomniki. Wszystkiego jest dużo, a malarz wciąż natrętnie zawiązuje nowe węzły. Dwurnikowi bohaterowie są skłóceni i z sobą i z życiem, są zanurzeni w beznadziei, ułomni, brzydcy, skrzywdzeni i krzywdzący. Dwurnikowe miasta, czasami w diagonalnym skrócie, są miejscem szaleńczego tańca, libacji, bijatyki, manifestacji, pochodów”. Edward Dwurnik stworzył obrazy usystematyzowane w cyklach malarskich. Każdy z nich liczy średnio od kilkudziesięciu do ponad tysiąca dzieł.