Ostatnie słowa izraelskiego żołnierza: \"Mamo, wchodzimy...\"

Dvir został ciężko ranny. Helikopterem zabrano go do szpitala w Be\'er Shevie. Po kilku godzinach walka o jego życie została przegrana. Stał się pierwszą ofiarą śmiertelna armii izraelskiej w operacji lądowej przeciwko Hamasowi. Dvir wychowywał się w Givat Ze\'ev na przedmieściach Jerozolimy. Był niezwykle pogodnym i przyjaźnie usposobionym dzieckiem. Rodzina ze strony matki pochodziała z terenów Polski. W odróżnieniu od wielu rówieśników nie interesowały go zabawy wojenne, nie ciągnęło go do kariery wojskowej. Po szkole średniej poszedł do seminarium judaistycznego w Netivot z zamiarem edukacji rabinicznej. Został powołany do obowiązkowej półrocznej służby wojskowej, do jakiej wcielani są seminarzyści. Jego najbliższy przyjaciel, Avichai Peretz mówi: \"Nie ciągnęło go na pole bitwy, ale chciał być przydatny w inny sposób”. Został instruktorem w akademii wojskowej. Kiedy jego oddział wkraczał do Strefy Gazy, zadzwonił z komórki do swej matki. Zapamięta tę rozmowę do końca życia. \"Mamo, wchodzimy...” - usłyszała. I po chwili ciszy: \"Tylko się nie martw, wszystko będzie dobrze”. Nie było. Kilka godzin później syn już nie żył. Matka, brat i trzy siostry byli przewożeni na cmentarz wojskowo na Wzgórzu Herzla w Jerozolimie, by wziąć udział w pogrzebie Gvira. Przed upływem doby od śmierci, jak nakazuje żydowska religia. Z pełnym ceremoniałem wojskowym przewidzianym dla czasu wojny.