A ma o czym i o kim pisać. Wśród tych których znał dobrze, lub tylko przelotnie, ale w różny sposób wyraźnie zaznaczyli swoją obecność na jego liście, byli wybitni pisarze, artyści, naukowcy, politycy. O żadnej z postaci nie pisze „na kolanach” choć byli i wielcy tego świata, też wiele osób wspomina ciepło, a może nawet z pewnym żalem, że już odeszły.
Z poczuciem humoru, ale i refleksyjnie, często bardzo subiektywnie opowiada między innymi o Witoldzie Gombrowiczu, Czesławie Miłoszu, Zbigniewie Herbercie, Jerzym Giedroyciu, Juliuszu Wiktorze Gomulickim, prof. Julianie Krzyżanowskim, Stefanie Kisielewskim, Zygmuncie Mycielskim. Zamieszcza wybraną korespondencję ze Zbigniewem Herbertem, bardzo bliską, osobistą. Opisuje swoje zagraniczne podróże, które także owocowały nowymi znajomościami. Poznał śmietankę intelektualną polskiej emigracji.
Matka Konstantego Jeleńskiego mieszkająca we Włoszech zadała mu pytanie „Czy teraz w Polsce też tak jest, że zmawia pan lody pistacjowe, a oni przynoszą waniliowe?” Takie pytanie zadane w 1959 roku świadczyło tylko o nieznajomości realiów ówczesnej Polski, ale Rzym to był inny świat za żelazną kurtyną…
Wspomina jak był świadkiem rozmowy profesora Domaradzkiego z Uniwersytetu w Montrealu z ówczesnym premierem Piotrem Jaroszewiczem. Domaradzki pyta „panie premierze, jestem z Kanady. Kiedy pan premier do nas przyjedzie? A Jaroszewicz: Nie przyjadę. Nie chcę dostać po mordzie jak Kosygin”.
Bardzo ciekawe opowieści o ciekawych ludziach.
Komentarze