Karpińska: Gwiżdżę na gary

– A może ktoś nie lubi lepić pierogów, tylko woli biegać po boisku. Pochodzę z rodziny sportowców. Mój tata grał, moi dwaj bracia, a starszy syn również kopie. – Chodziłam na ich mecze i chciałam zobaczyć jak to jest, czy to takie trudne. Czasem denerwowało mnie zachowanie sędziego. Kiedyś zwróciłam uwagę arbitrowi, na meczu brata. Zapytam, czemu nie zagwizdał w pewnej sytuacji. On odparł, żebym zapisała się na kurs. I tak to się zaczęło. Od tamtej pory minęło już dziesięć lat. – W Victorii Parczew. Sławek Nazaruk to mój brat cioteczny. Kiedyś powiedziałam mu: zobaczysz, przyjdzie taki moment, że pokażę ci kartkę. I przyszedł, w spotkaniu sparingowym dostał żółtą. Chociaż zrobiłam to oczywiście dla żartów. Jak obiecałam, tak spełniłam (śmiech). – No nie, dużo czasu trzeba temu poświęcać. Jest wiele wyrzeczeń, zajęte są weekendy. Jednak ja to lubię i tym żyję. To moja pasja. – Mnie to nie rajcuje, choć czasem bywa sympatyczne. Zdarza się, że ktoś nawet zaproponuje pójście na kawę. – Z zawodnikami się nie umawiam. Poza tym nie wiadomo, co pod takim zaproszeniem naprawdę się kryje. Może jakiś podstęp. Dzisiaj na boisku jest wiele chamstwa. – Na trawie sędziuję pierwszą ligę kobiet. Ale miałam przerwę, na urlop macierzyński. U nas jest ciężko z awansami, trudno wyczuć, kiedy nastąpi, a kiedy będzie spadek. Rozmawiałam z Januszem Eksztajnem, który powiedział, że wreszcie ma być normalnie. – Na szczeblu centralnym nie było to przejrzyste. Ostatnio spytałam lubelskiego arbitra, dlaczego nie chcą, abyśmy mogły awansować. Usłyszałam, że my kobiety mamy przecież swoją ligę. Choć trzeba przyznać, że limity męskie są trudne do wykonania. Trudne, ale w zasięgu. Wymaga to tylko więcej pracy i wysiłku. Do tego jeszcze potrzebne jest poparcie. Pełny wywiad z Agnieszką Karpińską w papierowym, poniedziałkowym wydaniu "Dziennika Wschodniego".