Weronika Ziarnicka
Uroczystość odbyła się w ramach Festiwalu Literackiego „Dwa Księżyce – słowa mają moc”, którego patronką jest Maria Kuncewiczowa. To właśnie tytuł jej książki stał się nazwą jednego z najważniejszych wydarzeń literackich organizowanych w Kazimierzu Dolnym. W tym roku festiwalowy program zyskał także wymiar symboliczny — pisarka i jej mąż zostali upamiętnieni już nie tylko w Domu Kuncewiczów, ale również w przestrzeni publicznej miasta.
Nowa nazwa skweru została nadana uchwałą Rady Miejskiej w Kazimierzu Dolnym z 26 stycznia 2026 roku. Z inicjatywą upamiętnienia Marii i Jerzego Kuncewiczów wystąpiło środowisko związane z Muzeum Marii i Jerzego Kuncewiczów oraz Towarzystwem Przyjaciół Miasta Kazimierza. Podkreślano, że Kuncewiczowie przez lata współtworzyli literacką i artystyczną legendę Kazimierza Dolnego.
Maria Kuncewiczowa należała do najważniejszych pisarek związanych z miastem. To właśnie Kazimierz, jego krajobraz, mieszkańcy, zaułki i atmosfera stały się dla niej jednym z najważniejszych źródeł literackiej inspiracji. Już w 1938 roku otrzymała tytuł Honorowej Obywatelki Kazimierza Dolnego. Jej twórczość sprawiła, że miasteczko nad Wisłą zaczęło funkcjonować nie tylko jako miejsce malarzy i architektów, ale także jako ważny punkt na literackiej mapie Polski.
Jerzy Kuncewicz był prawnikiem, literatem i politykiem. Wspólnie z Marią stworzył w Kazimierzu miejsce, które do dziś jest jednym z najważniejszych adresów kulturalnych miasta. Ich dom przy ul. Małachowskiego 19, znany jako Kuncewiczówka albo willa „Pod Wiewiórką”, powstał w 1936 roku według projektu Karola Sicińskiego. Dziś mieści się tam oddział Muzeum Nadwiślańskiego.
Uroczystość nadania nazwy skwerowi była także przypomnieniem, że pamięć o Kuncewiczach nie jest wyłącznie sprawą muzealną czy literacką. To część tożsamości miasta. Jak podkreślali organizatorzy, w tym roku Maria Kuncewiczowa jest obecna nie tylko w willi „Pod Wiewiórką”, lecz także w samej przestrzeni Kazimierza.
Skwer imienia Marii i Jerzego Kuncewiczów stał się więc kolejnym miejscem pamięci w Kazimierzu Dolnym. To symboliczny gest wobec ludzi, którzy rozsławili miasto, ale też dowód na to, że Kazimierz nadal chce opowiadać swoją historię poprzez kulturę, literaturę i pamięć o tych, którzy go współtworzyli.
Komentarze