Przywrócili nam wiarę w człowieczeństwo

Sobota 7 listopada 2026 r., godzina 15.00. Rynek Główny w Krakowie jest gęsto wypełniony ludźmi. Naturalny gwar i szum miasta przerywają strzały oddawane z samochodu, który wjechał na Rynek. Ludzie upadają na ziemię, inni rozglądają się w popłochu, jeszcze inni zaczynają biec przed siebie. Ktoś wyciąga komórkę i zaczyna filmować, ktoś inny wybiera numer alarmowy. To są sekundy, ale trwają wieczność. Jakby świat nagle się zatrzymał. 

Dla sześciu osób zatrzymał się na zawsze. Dla nas wszystkich na zawsze się zmienił. 

W kolejnych sekundach świat przyspiesza. Dwaj policjanci błyskawicznie unieszkodliwiają napastnika, który strzelał. Obaj są ciężko ranni, upadają. Na pomoc rusza im 70-letni mężczyzna o kulach. Za chwilę podbiegają do nich dwaj lekarze, którzy właśnie wyszli z restauracji. Gołymi rękami, bez sprzętu i materiałów medycznych przeprowadzają akcję ratowniczą, która ratuje życie młodym policjantom. 

Harcerz, który chwilę wcześniej wysiadł z tramwaju i instynktownie ruszył w kierunku strzałów, udziela pomocy innym poszkodowanym. Policjantka, która była na spacerze z rodziną, zgarnia spotkanych po drodze przechodniów do pobliskiego urzędu. Młody strażak osłania ciałem swoją żonę, zostaje ciężko ranny. Właściciele okolicznych sklepów i lokali udzielają schronienia przerażonym ludziom. 

W totalnym chaosie, panicznym strachu i dezorientacji ludzie ratują ludzi. Robią to kierowani instynktem i naturalną potrzebą - bo sekundy nie pozostawiają przestrzeni do namysłu, kalkulacji, decyzji. To po prostu ludzki odruch. 

Nie wszyscy go mają. Bo jest też druga strona tej historii. Smutna i zawstydzająca. Kiedy ludzie ratują ludzi, a bohaterscy policjanci, którzy zatrzymali atak terrorysty walczą o życie Tomasz Sakiewicz z TV Republika na krakowskim Rynku mówi do kamery: „Gdzie są policjanci? Nie wiadomo w ogóle, gdzie się podziała policja. Uciekli albo pilnują Warszawy.” 

Zza kadru słychać rozwścieczone głosy ludzi: „Bzdury pan pierd…!Pan zobaczy, że jest policja!” Sakiewicz ma trochę speszoną minę, ale brnie dalej. Choć za jego plecami, niemal ocierając się o niego stoi policjant. I my – świadkowie tej żenującej sceny – widzimy to bardzo wyraźnie w obrazie TV Republika. 

Widzi to cała Polska - jak na niewyobrażalnej tragedii, której ofiarą mógł być każdy z nas, jak na nieszczęściu i cierpieniu przypadkowych ludzi, którzy wybrali się na sobotni spacer po krakowskim Rynku Głównym, Tomasz Sakiewicz urządza polityczny spektakl. Jak bez zahamować i skrupułów chce coś ugrać dla siebie, komuś się przypodobać, komuś dokopać, żerując na tragedii i cierpieniuofiar zamachu. A wszystko dla polityki, dla kolegów, dla własnych celów. 

Robi to w momencie, kiedy przypadkowi ludzie ratują życie innym ludziom. Kierowani instynktem i ludzkim odruchem. Tomasz Sakiewicz też mógł być w tej grupie, był tam wtedy. Mógł ratować i pomagać. Ale w tym dramacie wybrał dla siebie zupełnie inną rolę. 

Do tego festiwalu głupoty i podłości dołączyli inni – na szczęście będący w mniejszości. Wspomnę tylko o lubelskim pośle Przemysławie Czarnku, który stanął murem za Sakiewiczem, czy dr Pejdę z KUL, która skomentowała śmierć rodziny zamachowca. Nie będę przytaczać ich słów, nie warto. 

Chcę pamiętać inne słowa, wypowiedziane 11 listopada przez Donalda Tuska o dwóch policjantach - Jakubie Kuliku i Arturze Morańskim: „Jesteście naszymi bohaterami, którzy przywrócili nam wiarę w człowieczeństwo.” 

Zapamiętajmy te słowa. Zapamiętajmy te dwa nazwiska. 

Magdalena Bożko-Miedzwiecka