Szukałam, aż znalazłam

Beata Pruchniak ma 32 lata i mieszka w niewielkim Celejowie. Skończyła technikum administracji i jest bardzo komunikatywna. • Długo pani już nie pracuje? – Od pięciu lat. Wcześniej byłam przedstawicielem handlowym w firmie kosmetycznej. Ale musiałam rzucić pracę, bo urodziłam dziecko. Teraz dzieci już trochę podrosły, więc postanowiłam, że coś znajdę. • A musi pani pracować? – Nie muszę, bo mąż ma dobrą posadę i jakoś dajemy sobie radę. Ale chcę pracować, żeby się rozwijać. • I jak jest z tym szukaniem pracy? – Rozglądam się już od pół roku. Kupuję gazetę i wydzwaniam pod różne numery. Z reguły omijam te dziwnie wyglądające, bo wiem, że niektórzy w ten sposób nabijają sobie kasę. Dzwoni się i czeka na rozmowę, a słychać tylko automatyczną sekretarkę. Czas leci, a wraz z nim impulsy, dużo droższe niż za zwykłe rozmowy. • A pomijając tych oszustów, to łatwo jest znaleźć coś ciekawego? – Trudno, bo większość ogłoszeń to akwizycja. Poza tym pracodawcy mają bardzo wysokie wymagania. Nawet na najbardziej błahe stanowisko wymagają dobrej znajomości języka angielskiego. Kiedy ja wiem, że na pewno język obcy w takiej pracy mi się nie przyda. • Pewnie łatwo jest się zniechęcić... – Ja się nie poddałam i po wielu próbach wreszcie udało mi się znaleźć interesującą ofertę. Teraz przechodzę szkolenia i być może uda mi się zostać tam na stałe. Jest to firma ubezpieczeniowa i będę musiała pracować z klientami. Ale nie boję się tego, bo łatwo nawiązuję kontakty. • Skoro w zasadzie już ma pani pracę, to po co pani przyszła na targi? – Chciałam mieć jakieś zabezpieczenie. Ale muszę przyznać, że nie znalazłam tu nic ciekawego. Jednak nic nie straciłam. Przynajmniej mam orientację, jaka jest sytuacja na puławskim rynku pracy.