Opiekunki z PCK tak mi gotują, że jestem głodny

Pan Witkowski mieszka samotnie w jednym z domów przy ulicy Zarwanica w Zamościu. Żyje ze skromnej renty. Ma astmę i m.in. chore nerki. Co miesiąc kilkaset złotych wydaje na leki. Na jedzenie zostaje niewiele. – Korzystam z pomocy MCPR i sióstr PCK – tłumaczy Stefan Witkowski. – Sam kupuję ziemniaki, marchew i wszystko co potrzeba. Ale przychodzi do mnie siostra i gotuje m.in. zupy. Do niedawna wszystko było w porządku. Ale to się zmieniło! Mężczyzna tłumaczy, że od kilku dni odwiedza go nowa siostra PCK. I pojawił się kłopot. Jest podobno głodny, bo… nie smakują mu przygotowane przez nią dania. – Ugotowała dla mnie kapuśniak, ale nie mogłem go nawet tknąć – denerwuje się Witkowski. – Inne dania też były fatalne. Byłem w tej sprawie u kierowniczki PCK, ale bez skutku. Znikąd nie ma pomocy! Kłopot wydaje się błahy, ale staruszek od kilku dni żyje na skraju wyczerpania nerwowego. Dlatego niemal błagał nas o interwencję. Czy można mu pomóc? – Ten pan jest pod naszą opieką przez trzy godziny każdego dnia – mówi Małgorzata Swatko, kierownik opiekunek w zamojskim oddziale PCK. – Żadna krzywda mu się nie dzieję. Panie, które mu pomagają, sprawdzają się w różnych środowiskach, gotują zgodnie z jego kulinarnymi upodobaniami i robią co mogą, aby mu pomóc. Skąd takie narzekanie? On po prostu upodobał sobie jedną z opiekunek. Ale ta pani nie pracowała u nas na stałe. Czy ulubiona opiekunka nie może do niego nadal przychodzić? – Nie możemy jej na stałe zatrudnić – rozkłada ręce Małgorzata Swatko. Pracownicy PCK zapewniają, że są w kontakcie z córką pana Stefana, która mieszka za granicą. Wszelkie sprawy, które go dotyczą, są z rodziną konsultowane.