Polski teatr Zagłady. Spotkanie z Grzegorzem Niziołkiem

Książka „Polski teatr Zagłady” Grzegorza Niziołka w ocenie krytyków zyskała największe uznanie. Monografia stała się podstawowym tekstem ukazującym, jak teatr Zagłady był inspiracją dla reżyserów w Polsce.

Polski teatr Zagłady” to propozycja nowej perspektywy oglądu polskiego teatru i zarazem pierwsza w Polsce monografia poświęcona problematyce teatru i Zagłady. Autor daje pełny przegląd zjawisk teatralnych – od wyreżyserowanej przez Leona Schillera „Wielkanocy” po „(A)pollonię” Krzysztofa Warlikowskiego. Ani przez chwilę nie zapomina jednak, z jakiej pozycji, w jakim momencie historycznym i na jakim etapie kulturowych negocjacji mówi. Ujawnia związane z najnowszymi debatami pokusy „symbolicznych zadośćuczynień” i pułapki „retoryki wzniosłości”.

Krytycznemu namysłowi poddana tu zostaje gra prowadzona w ramach teatru i szerzej – społeczny dyskurs związany z Zagładą. Niziołek odwraca znaną konstatację, „że z perspektywy polskiej kultury źle widać Holokaust” i stawia kontrowersyjną tezę, że to właśnie formy tego „złego widzenia” ukształtowały najwybitniejsze zjawiska polskiego powojennego teatru. Nie jest to jednak książka o historii teatru, ale o objawiających się w teatralnym medium głębokich procesach zachodzących w polskiej kulturze, o dziejach zbiorowej myśli i afektów. To jedna z tych publikacji, które dotykają kwestii zasadniczych dla naszej tożsamości i przez które dokonuje się praca w obrębie samoświadomości Polaków.

Grzegorz Niziołek (1962) – zajmuje się teatrem XX i XXI w., tradycją romantyczną w polskim teatrze, krytyką teatralną, najnowszymi zjawiskami w teatrze polskim i europejskim, związkami teatru i historii.

Piotr Gruszczyński (1965) – dramaturg, krytyk teatralny, związany na stałe z Nowym Teatrem Krzysztofa Warlikowskiego. Pisał recenzje teatralne dla pism: „Tygodnik Powszechny”, „Res Publika Nowa”, „Dialog”.