Wizerunek Zamościa jako fortecy budzi złudne poczucie bezpieczeństwa. Podczas XXXIII sesji Rady Miasta, która odbyła się 26 października, rozwiano wątpliwości dotyczące obronności zabytków. Przedstawiciel magistratu zaznaczył, że zamojskie kazamaty nie są wyznaczonymi miejscami doraźnego schronienia. Za inwentaryzację i ocenę takich obiektów odpowiada Państwowa Straż Pożarna, a historyczne podziemia nie spełniają kluczowych rygorów ewakuacyjnych. W przypadku zawalenia głównego wejścia brakuje w nich dróg alternatywnych, a rygorystyczna ochrona konserwatorska skutecznie blokuje niezbędne przebudowy. Zwrócono również uwagę, że na zamojskiej Starówce nie ma obecnie ani jednego miejsca o statusie oficjalnego schronienia dla ludności.
Zagrożenia, z którymi zamościanie mierzą się na co dzień, są jednak znacznie bardziej prozaiczne. Podczas obrad głos zabrał mieszkaniec apelujący o działania prewencyjne. Wskazywał na ciemne, niebezpieczne przejścia w rejonie Lunety oraz chuligańskie incydenty. Zauważył, że kamery są bezużyteczne, jeśli ich pole widzenia ogranicza mrok lub źle przycięta zieleń.
Odpowiedzią samorządu jest wsparcie z funduszy Zintegrowanych Inwestycji Terytorialnych. Zamość pozyskał ponad milion złotych na całkowite przejście z monitoringu analogowego na cyfrowy do końca 2026 roku. Modernizacja obejmie nie tylko wymianę kamer, ale przede wszystkim rozbudowę infrastruktury serwerowej do przechowywania nagrań. Zamojska policja potwierdza, że zabezpieczony monitoring wielokrotnie decydował o szybkim ujęciu sprawców kolizji i wandalizmu. Aby jednak kosztowna inwestycja miała sens, lokalizacja nowych kamer będzie ściśle konsultowana z policją i strażą miejską w celu wyeliminowania dotychczasowych "martwych stref".
Październikowa debata pokazała, że Zamość znajduje się w okresie przejściowym. Miasto inwestuje w technologię i współpracuje ze służbami, co udowodniły niedawne antyterrorystyczne ćwiczenia dowódczo-sztabowe w Nieliszu z udziałem ponad stu funkcjonariuszy. Jednocześnie mieszkańcy wciąż nie wiedzą, gdzie szukać schronienia w przypadku poważnego kryzysu, a po zmroku omijają niedoświetlone zaułki. Prawdziwy sprawdzian bezpieczeństwa nie odbywa się w uchwałach, lecz na ulicach – tam, gdzie sprzęt i historia muszą iść w parze z jasnymi procedurami i prewencją.

Komentarze