Wystawa malarstwa Adama Marczukiewicza

Jego malarstwo należy do takich, które zawsze jest chętnie oglądane: przez jednych z zachwytem, przez innych z ukrywanym zainteresowaniem. Bo czy w dzisiejszych czasach, kiedy kilka kropek na białym płótnie wywołuje u niektórych euforię, wypada się przyznać, że obraz przedstawiający radość życia jest fantastyczny, że podoba się?

A takie jest malarstwo Marczukiewicza. Pejzaże, martwa natura, sceny rodzajowe, egzotyczna kwitnąca opuncja i scena rodzajowa z grajkami o lekko skośnych, tajemniczych oczach - to tylko niektóre tematy jego obrazów. Ale też grajkowie nie grają, a kobieta w nostalgicznym nastroju wpatrująca się w brzeg morza, trwają w ciszy.

Marczukiewicz nie żałuje koloru, ale mamy wrażenie, że właśnie przed chwilą zatrzymał raptem taśmę filmową i zrobiło się cicho. A na tej taśmie życie w całej swojej złożoności, radości, odruchach szczerych i obłudnych, w bolesnej prawdzie i w beztrosce. Artysta uchyla drzwi i pokazuje nam świat jakim on sam go widzi: i piękny, i brzydki.