Sama szkoła nie wychowa

Tylko połowa rodziców systematycznie chodzi na wywiadówki. Co trzeci nauczyciel mówi, że nie może liczyć na ich wsparcie w wychowywaniu... ich dzieci. A zaledwie co piąty twierdzi, że rodziców w ogóle nie interesuje to, co dzieje się w szkole. Tak wynika z Diagnozy Szkolnej 2008 – raportu z drugiej edycji badań poziomu agresji i przemocy w szkołach, wykonanych w ramach programu „Szkoła bez przemocy”. Ale, żeby rodzice chętniej angażowali się w życie szkoły i uczniów, szkoła powinna ich do tego zachęcić. W jaki sposób? Specjalny poradnik przygotowała Ewa Czemierowska-Koruba, psycholog, współtwórca programu „Spójrz inaczej na agresję”. Oto jej rady: Dla jakości wzajemnych kontaktów rodziców z nauczycielami decydujący jest moment, w którym ci pierwsi po raz pierwszy spotykają się ze szkołą, do której będzie uczęszczać ich dziecko. Rodziców z pewnością interesuje: • jakie wymagania będą stawiane uczniom, • jakie mają prawa i przywileje, • jakie zasady obowiązują w szkole i jakie będą konsekwencje ich nieprzestrzegania, • jakie są sposoby i procedury postępowania nauczycieli w sytuacjach trudnych (agresja, łamanie regulaminu itp.), • jakie są zasady i sposoby kontaktowania się rodziców i nauczycieli, • na jaką pomoc ze strony szkoły mogą liczyć rodzice i uczniowie. Również nauczyciele oczekują, że rodzice będą ich informować o ważnych sprawach dotyczących dziecka. W kolejnym okresie powstają wzajemne relacje między rodzicami (oraz między rodzicami i nauczycielami). Ten etap rozwoju wzajemnych kontaktów charakteryzuje komunikacja dwukierunkowa. Jej formami mogą być: • spotkania nauczycieli i rodziców, • dni otwarte, • wspólne święta, wyjazdy i imprezy, • wspólne szkolenia, podczas których można zyskać nowe umiejętności, • grupy dyskusyjne nauczycieli i rodziców, • wspólne organizowanie uroczystości, • wspólne ustalanie reguł, • powoływanie organizacji rodziców, • nieoficjalne spotkania z rodzicami. Zaawansowany etap współpracy nazywamy współpracą trójstronną i wielostronną. To formy kontaktów z udziałem rodziców, angażujące jednocześnie większą liczbę osób, np.: spotkania rodziców i nauczycieli z udziałem uczniów, wspólne zajęcia dla dzieci i rodziców, organizowanie w szkole miejsc przeznaczonych dla rodziców (kącików, kawiarenek, klubów) czy wizyty domowe. Aby pozyskać rodziców do współpracy, warto pamiętać, by: • w kontaktach z nimi używać zrozumiałego, jasnego języka, • zmniejszyć ich obawy, • od początku zachęcać ich do współpracy, • traktować jednakowo – niezależnie od tego, jak zachowują się i uczą ich dzieci, • zapewnić im łatwy dostęp do informacji, • poświęcać uwagę wszystkim rodzicom (nie tylko tym, których dzieci stwarzają problemy), • rozumieć i zaspokajać ich indywidualne potrzeby, • w trudnych sytuacjach próbować raczej skoncentrować się na rozwiązywaniu problemów, niż poszukiwaniu winnych, • być wrażliwym na sytuacje powodujące u rodziców dyskomfort, • pozostawić rodzicom możliwość swobodnego wyboru formy i zakresu współpracy.