W okresie stanu wojennego i późniejszych latach do transformacji odpowiadał za politykę informacyjną rządu. Słynne były jego cotygodniowe, relacjonowane przez rządową telewizję, konferencje prasowe z udziałem m.in. korespondentów zachodnich mediów. W 1990 roku założył tygodnik NIE, satyryczne, antyklerykalne i kontrowersyjne czasopismo, którego aż do śmierci był redaktorem naczelnym.
Głośny był proces, jaki w 1992 roku wytoczył lubelskiemu politykowi, ówczesnemu senatorowi Ryszardowi Benderowi. W programie telewizyjnym "Dekomunizacja po polsku" senator określił Urbana mianem „Goebbelsa stanu wojennego”. W sądzie Bender twierdził, że jedynie porównał propagandę Urbana i Goebbelsa i nie miał zamiaru obrazić byłego rzecznika rządu.
Proces trwał 13 lat. W 2005 Sąd Najwyższy utrzymał wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z października 2004 roku, że Bender miał prawo porównywać Urbana do Goebbelsa w zakresie stylu uprawianej propagandy.
Komentarze