„Nie mam na koncie pieniędzy, aby zapłacić za kredyt hipoteczny za dom” – te słowa z listu przesłanego do redakcji „Tygodnika Zamojskiego” brzmią jak dramatyczne wołanie o pomoc. Kobieta, która w anonimowej wiadomości przedstawiła się jako kierowniczka jednej z jednostek szpitala i jedyna żywicielka rodziny, alarmuje, że koszmar pracowników trwa od maja. Prawdziwym szokiem był jednak ostatni miesiąc, kiedy to na konta zatrudnionych wpłynęło początkowo zaledwie 22 proc. należnego wynagrodzenia. Pisma słane do dyrekcji przez zdesperowany personel pozostawały bez echa.
Dyrektor placówki, Janusz Oś, nie ukrywa przed dziennikarzami problemu, ale stawia sprawę jasno: szpital stał się zakładnikiem niewydolnego systemu. Mechanizm jest bezlitosny – wypłaty zależą bezpośrednio od tego, kiedy i ile pieniędzy przeleje Narodowy Fundusz Zdrowia.
– Nie mamy na koncie pieniędzy. To, co uzyskujemy w ciągu tygodnia ze świadczeń, przedstawiamy w fakturach do NFZ. Fundusz przelewa nam środki, a my jesteśmy w stanie wypłacić tyle, ile nam przeleje – tłumaczy.
Dyrektor zapewnia jednocześnie, że na chwilę obecną wszystkie zaległości wobec pracowników zostały uregulowane. Gdzie leży więc źródło problemu? Roczny kontrakt szpitala (ok. 19 mln zł) wyczerpuje się w zaledwie osiem miesięcy. Co gorsza, NFZ wciąż nie uregulował niemal 4 mln zł należności za ubiegły rok.
Chwilowy oddech ma zapewnić pożyczka w wysokości 2,5 mln zł przyznana przez Radę Powiatu Zamojskiego, która pomoże w regulowaniu bieżących zobowiązań.
Na tle walki o przetrwanie szczebrzeszyńskiej placówki wyraźnie widać jednak absurd polskiego systemu zdrowia. Podczas gdy w Szczebrzeszynie brakuje na podstawowe wypłaty (gdzie stawki lekarzy wynoszą od 160 do 210 zł za godzinę), warto przypomnieć o astronomicznych zarobkach w innych placówkach regionu. W szpitalu papieskim w Zamościu rekordziści inkasują ponad 2 mln zł rocznie, a psychiatrzy w Radecznicy potrafią zarobić po 700–800 tys. zł.
Janusz Oś diagnozuje to bezkompromisowo. Uważa, że lekarze powinni pracować za określone stawki, adekwatne do wykształcenia i specjalizacji, zamiast – jak to ujmuje – „nabijać, ile się da na akord”.
Kryzys płacowy to jednak tylko wierzchołek góry lodowej, bo sytuacja finansowa placówki jest obiektywnie dramatyczna. Szpital w Szczebrzeszynie zakończył 2025 rok ze stratą wynoszącą aż 6,3 mln zł. Wymusiło to trudne decyzje restrukturyzacyjne. W czerwcu zlikwidowano oddział chirurgii, który wygenerował 2,5 mln zł straty (do czego w dużej mierze przyczyniła się właśnie presja płacowa lekarzy). Teraz szansą na stabilizację i nowy profil działalności ma być rozwój opieki długoterminowej – w sierpniu otwarto tu nowy Zakład Opiekuńczo-Leczniczy na 30 łóżek.
Szpital przechodzi bolesną transformację i na raty próbuje wyjść na prostą. Jednak dla liczącego ponad 160 osób personelu, najważniejsze pozostaje przywrócenie elementarnego bezpieczeństwa. Trudno bowiem ratować ludzkie zdrowie, gdy samemu trzeba drżeć o finansowy byt własnej rodziny.
Komentarze