Nikt nie wie, kto ma się zająć \"dziećmi ulicy”. Ani szkoły ani samorządy nie mają recepty na przeciwdziałanie patologiom wśród najmłodszych mieszkańców wsi.
Beata Malczuk
15.12.2002 17:15
Według Towarzystwa Przyjaciół Dzieci w każdej gminie powinno działać co najmniej jedno ognisko wychowawcze. Na Podlasiu nie ma ich wcale. Psycholodzy rodzinni biją na alarm. Konieczne jest powołanie placówek, które zapewnią dzieciom i młodzieży w wieku szkolnym pobyt po lekcjach a także w okresie przerw świątecznych, ferii zimowych i wakacji. Pomoc w nauce, posiłek, opieka wychowawcza przez 6 dni w tygodniu, to minimum. - Chodzi też o zapobieganie kryzysowi rodziny. Mniej dzieci trafi do rodzin zastępczych czy domów dziecka, nie mówiąc o poprawczakach - wyjaśnia Stanisława Duklewska, prezes TPD w Białej Podlaskiej. Pedagodzy rodzinni i podwórkowi wychowawcy wspieraliby działalność ogniska.
Gminy mają problemy z wygospodarowaniem niezbędnych finansów, nawet przy założeniu, że połowa środków będzie pochodziła z zewnątrz. Całkowity koszt utrzymania placówki dla 60 dzieci, z etatami dla 3 wychowawców, wyniesie rocznie 162 tysiące złotych. Pobyt jednego podopiecznego oblicza się na 2700 złotych.
- Według mnie to utopia. I tak płacimy za posiłki w szkołach. Dzieci w ciepłych świetlicach czekają na powrót do domu. Kto miałby je potem odwieźć. Nie będą szły po śniegu. Patologie są i będą. Żaden ustrój tego nie zmieni. Na szczęście większość dzieci żyje w dobrych warunkach - twierdzi Adam Kurowski, wójt gminy Kąkolewnica. Szansę w ogniskach widzi natomiast parczewskie Centrum Pomocy Rodzinie. Dyrektor Teresa Rojewska potwierdza, że potrzeby w tym względzie są ogromne. Trzeba to jeszcze uświadomić radnym, którzy zadecydują o podziale środków w budżecie.•
Komentarze