Byli prezesi Delii skazani za niepłacenie składek ZUS

- To tylko część krzywd doznanych przez tych ludzi - mówi Andrzej Magdziak, wiceprzewodniczący zamojskiej \"Solidarności”, były pracownik \"Delii” S.A. - Dobrze, że ten wyrok zapadł. Jednak nasz proces ciągle trwa i jego końca nie widać. Pokrzywdzonych jest ok. 700 osób. Wszyscy nadal czekamy na sprawiedliwy wyrok naszego sądu. O kłopotach zamojskich szwaczek piszemy od dawna. Ich zakład upadł ponad dwa lata temu. Na ławie oskarżonych zasiedli byli prezesi spółki. Jak się okazało, przez prawie 3 lata (od końca 2001 r do listopada 2004 r.) nie odprowadzali załodze składek na ubezpieczenie społeczne. Zaległości wynosiły ok. 2,7 mln zł. Andrzej K., Marek J. i Michał B., byli prezesi \"Delii” zostali skazani na rok więzienia w zawieszeniu na dwa lata (od 3,2 do 4 tys. zł.). Sąd uznał, że nie dopełnili obowiązków służbowych i właśnie wydał wyrok. Byli prezesi zaskarżyli go do wyższej instancji, bo czują się niewinni. Załoga \"Delii” czeka jednak na inną decyzję sądu. Chodzi o łamanie przez zarząd Delii przepisów prawa pracy (czyli m.in. o niewypłacalnie wynagrodzeń w terminie i przekraczanie norm czasu pracy). Końca procesu nie widać. - Sąd powołał biegłych i bada m.in. finanse spółki - mówi Magdziak, który jest w procesie oskarżycielem posiłkowym. - Dlatego zapewne trwa to długo. To tylko część kłopotów załogi. Tzw. druki RP 7, które potwierdzają zatrudnienie byłych szwaczek w zakładzie są niedostępne. Zostały zamknięte na cztery spusty w piwnicy byłego biurowca Delii. Nie są tam bezpieczne. Dlaczego? Blisko 4-hektarowy teren po zamojskiej szwalni nabyła P.A \"Nowa” z Gliwic. Spółka buduje m.in. obiekty handlowe oraz działa w branży deweloperskiej. Jej pracownicy pozyskują grunty, a potem stawiają różnego rodzaju obiekty (także szkoły i hale sportowe). Głównymi ich odbiorcami są jednak sieci handlowe: Kaufland, Tesco oraz Plus Discount. - Po Delii zostało jedynie rumowisko - mówi Ryszard Pastuszak, mieszkaniec jednego z bloków przy ul. Monte Cassino. - Codziennie widzę je z okna. Pośrodku został tylko dawny biurowiec. Żal na to patrzeć. - I ten budynek też zaczęli rozbierać - martwi się Magdziak. - Wczoraj wyjmowali z niego okna. Boję się o los archiwum. Co mamy robić? Czekamy. Z poczuciem krzywdy. Magdziak twierdzi, że pracownicy zakładu wielokrotnie prosili prezesów o wydanie dokumentów. W końcu sprawa trafiła do Państwowej Inspekcji Pracy, prokuratury i na policję. - I nic - denerwuje się Magdziak. - Nie ma na byłych prezesów siły. W fatalnej sytuacji są kobiety urodzone w 1953 r., wybierające się na emeryturę. Ich świadczenia mogą być o połowę niższe.