Katarzyna Surmiak-Domańska \"Mokradełko”

Reakcje po obu lekturach były gwałtowne, ale kompletnie inne. Dlaczego? Bo bohaterka pierwszej książki mieszka w Niemczech. Autorka drugiej – tuż za płotem. To punkt wyjścia znakomitego reportażu Katarzyny Surmiak- Domańskiej. Reporterka Gazety Wyborczej po dwóch latach od ukazania się \"Kato- taty” wraca do Mokradełka. Odnawia znajomość z Halszką i namawia ją, by poznała ją ze swoja mamą. - Bardziej niż ojciec zwyrodnialec intrygowała mnie postać jej matki (...) Matki Polki, chrześcijanki, dobrej gospodyni – pisze we wstępie do \"Mokradełka” Surmiak-Domańska. Ta ciekawość każe reporterce wielokrotnie do Mokradełka, spotykać się z członkami rodziny i sąsiadami Halszki, krok po kroku zdobywać zaufanie jej matki. Każdy patrzy na Halszkę inaczej, jedni wierzą w jej opowieść, inni nie do końca, ale nikt nie potrafi jej zrozumieć. Nie potrafią wybaczyć Halszce, że wykorzystuje rodzinną tragedie, by brylować w mediach. Że po \"takich doświadczeniach” na każdym kroku epatuje swoją kobiecością. Że jest głośna, wesoła, wygadana. Przecież ofiara tak się nie zachowuje! Autorce \"Mokradełka” udało się rozłożyć na części pierwsze i pokazać prawdziwą twarz tej \"normalnej polskiej rodziny”. Lista wad jest długa: stereotypowe postrzeganie świata, niezdolność do samodzielnych wniosków czy ocen, strach przed \"tym, co powiedzą inni”. Udało się jej coś jeszcze – na moment wejść do zamkniętego świata matki wykorzystywanej przez lata dziewczyny. Czytając to, co miała do powiedzenia, czytelnik przestaje mieć do niej pretensje o wieloletnie milczące przyzwolenie na to, co działo się z jej córką. Wręcz przeciwnie – zaczyna ją rozumieć. I to jest największa siła tej książki.