Ismena Cieśla
Dzień Zaduszny przypomina o zmarłych, którzy – zgodnie z nauką Kościoła – oczekują na pełne zjednoczenie z Bogiem. Tradycja modlitwy za nich sięga czasów biblijnych. Wzmianki o modlitwie i ofierze przebłagalnej za zmarłych znajdują się m.in. w Drugiej Księdze Machabejskiej.
Obchody 2 listopada zainicjował w 998 roku św. Odylon, opat benedyktyńskiego klasztoru w Cluny we Francji. Początkowo zwyczaj przyjęły klasztory benedyktyńskie, później kolejne zakony i diecezje. W XIII wieku Dzień Zaduszny rozpowszechnił się w całym Kościele zachodnim. W Polsce tradycja zaczęła kształtować się w XII wieku, a pod koniec XV wieku była znana już w całym kraju.
Procesje i modlitwy za zmarłych
Od XIV wieku w Dzień Zaduszny organizowano procesje na cmentarze. Przy kolejnych stacjach modlono się za różne grupy zmarłych: duchownych, krewnych, dobrodziejów, osoby pochowane w parafii oraz wszystkich zmarłych.
Współcześnie w kościołach odbywają się nabożeństwa i procesje żałobne. Organizowane są również zaduszki poświęcone konkretnym środowiskom lub dziedzinom życia, m.in. morskie, medyczne, jazzowe i bluesowe.
Odpust za zmarłych
Od 1 do 8 listopada wierni mogą uzyskać odpust zupełny dla zmarłych. Wymaga to nawiedzenia cmentarza lub kościoła oraz spełnienia zwykłych warunków: bycia w stanie łaski uświęcającej, przyjęcia komunii świętej i odmówienia modlitw w intencjach wyznaczonych przez papieża.
Kościół zaleca grzebanie ciał zmarłych, ale dopuszcza kremację, jeśli nie wynika ona z pobudek sprzecznych z nauką chrześcijańską. Prochy powinny być z szacunkiem złożone w miejscu świętym, takim jak cmentarz. Według zasad Kościoła nie należy rozsypywać ich w przestrzeni publicznej ani przechowywać w domu.
Komentarze